May mga umagang hindi nagsisimula sa liwanag
kundi sa mahinang tunog—
ang paulit-ulit na tik-tok
ng oras na hindi na maibabalik.
Doon ako natutong bumangon
nang hindi tinatanong kung bakit,
isuot ang pangalang ipinagkaloob sa akin
na kasya sa papel—
sa pirmahan.
May nagsabi:
ang buhay ay isang mahabang pila—
at darating ang sandali
na tatawagin ang iyong numero.
Hawakan ang papel
na may nakasulat nang direksiyon,
sapagkat ikaw na ang susunod.
Sa pagitan ng paghinga at pagganap,
may sandaling dumudulas ang mundo—
parang pintuang hindi tuluyang sumasara.
Doon ko naririnig
ang mga tanong na hindi itinuro:
kung sino ang nagtakda ng hakbang,
kung bakit kailangang magmadali
patungo sa isang lugar
na walang tiyak na naghihintay.
Unti-unti kong nakikilala ang lamig—
hindi yaong kayang itaboy ng araw,
kundi yaong naninirahan sa loob
ng mga araw na magkakatulad ang mukha.
At kung ako ang isusunod
sa pag-ikot ng parehong gulong,
sa pagbigkas ng parehong sagot,
sa pag-uwi sa parehong pagod—
ano pa ang matitira sa akin
na hindi pa nagagamit?
May mga umagang pinipili kong hindi kumilos.
Hindi iyon paghinto—
kundi isang uri ng pakikinig:
sa tibok na hindi nakaayon,
sa hiningang tumatangging maging sukatan.
Sapagkat darating ang araw
na wala nang tatawag sa aking pangalan—
at mauunawaan ko
na ang pinakanakakatakot
ay hindi ang maubos ang oras,
kundi ang magamit ito
nang hindi kailanman naging akin.
Mar 26
Mar 26, 2026 at 9:44 PM UTC
May mga umagang hindi nagsisimula sa liwanag
kundi sa mahinang tunog—
ang paulit-ulit na tik-tok
ng oras na hindi na maibabalik.
Doon ako natutong bumangon
nang hindi tinatanong kung bakit,
isuot ang pangalang ipinagkaloob sa akin
na kasya sa papel—
sa pirmahan.
May nagsabi:
ang buhay ay isang mahabang pila—
at darating ang sandali
na tatawagin ang iyong numero.
Hawakan ang papel
na may nakasulat nang direksiyon,
sapagkat ikaw na ang susunod.
Sa pagitan ng paghinga at pagganap,
may sandaling dumudulas ang mundo—
parang pintuang hindi tuluyang sumasara.
Doon ko naririnig
ang mga tanong na hindi itinuro:
kung sino ang nagtakda ng hakbang,
kung bakit kailangang magmadali
patungo sa isang lugar
na walang tiyak na naghihintay.
Unti-unti kong nakikilala ang lamig—
hindi yaong kayang itaboy ng araw,
kundi yaong naninirahan sa loob
ng mga araw na magkakatulad ang mukha.
At kung ako ang isusunod
sa pag-ikot ng parehong gulong,
sa pagbigkas ng parehong sagot,
sa pag-uwi sa parehong pagod—
ano pa ang matitira sa akin
na hindi pa nagagamit?
May mga umagang pinipili kong hindi kumilos.
Hindi iyon paghinto—
kundi isang uri ng pakikinig:
sa tibok na hindi nakaayon,
sa hiningang tumatangging maging sukatan.
Sapagkat darating ang araw
na wala nang tatawag sa aking pangalan—
at mauunawaan ko
na ang pinakanakakatakot
ay hindi ang maubos ang oras,
kundi ang magamit ito
nang hindi kailanman naging akin.
Request permission to use this poem