Hindi pala puso ang sentro ng pag-ibig—
kundi ang pagitan ng dalawang bituin
na patuloy na naglalayo
habang pilit inaabot ang isa’t isa
sa pamamagitan ng liwanag.
Sabi ng agham,
lumalawak ang uniberso.
Lahat ay papalayo,
lahat ay nagiging alaala ng distansya.
Ngunit may mga bagay na hindi sumusunod
sa utos ng pisika—
tulad ng iyong pangalan
na nananatiling umiikot
sa sarili kong grabidad.
May mga gabing iniisip kong
baka tayo ay dark matter:
hindi nakikita,
ngunit dahilan kung bakit
hindi tuluyang nagkakawatak-watak
ang kalawakan ng aking pagkatao.
At kung ang infinity ay hindi bilang
kundi direksiyon—
ikaw ang aking patuloy,
ang walang dulo ng paghahanap,
ang ekwasyong hindi malutas
kahit ipagpalit ko ang buong buhay
sa isang sandali ng pag-unawa.
Sa bawat paghinga,
may sumasabog na bituin sa loob ko.
Sa bawat paglapit mo,
may bagong konstelasyong nabubuo
sa pagitan ng ating katahimikan.
Pag-ibig, marahil,
ay hindi pag-angkin
kundi pag-iral sa parehong walang-hanggan:
dalawang kamalayang
naglalakbay sa malamig na espasyo,
umaasang sa kabila ng paglawak
ay may sandaling
magtatagpo ang ating liwanag—
at doon,
sa gitna ng dilim na walang hanggan,
matutuklasan natin
na ang uniberso
ay hindi kailanman naging malaki,
kung ikaw
ang sukat.
Feb 11
Feb 11, 2026 at 10:05 PM UTC
Hindi pala puso ang sentro ng pag-ibig—
kundi ang pagitan ng dalawang bituin
na patuloy na naglalayo
habang pilit inaabot ang isa’t isa
sa pamamagitan ng liwanag.
Sabi ng agham,
lumalawak ang uniberso.
Lahat ay papalayo,
lahat ay nagiging alaala ng distansya.
Ngunit may mga bagay na hindi sumusunod
sa utos ng pisika—
tulad ng iyong pangalan
na nananatiling umiikot
sa sarili kong grabidad.
May mga gabing iniisip kong
baka tayo ay dark matter:
hindi nakikita,
ngunit dahilan kung bakit
hindi tuluyang nagkakawatak-watak
ang kalawakan ng aking pagkatao.
At kung ang infinity ay hindi bilang
kundi direksiyon—
ikaw ang aking patuloy,
ang walang dulo ng paghahanap,
ang ekwasyong hindi malutas
kahit ipagpalit ko ang buong buhay
sa isang sandali ng pag-unawa.
Sa bawat paghinga,
may sumasabog na bituin sa loob ko.
Sa bawat paglapit mo,
may bagong konstelasyong nabubuo
sa pagitan ng ating katahimikan.
Pag-ibig, marahil,
ay hindi pag-angkin
kundi pag-iral sa parehong walang-hanggan:
dalawang kamalayang
naglalakbay sa malamig na espasyo,
umaasang sa kabila ng paglawak
ay may sandaling
magtatagpo ang ating liwanag—
at doon,
sa gitna ng dilim na walang hanggan,
matutuklasan natin
na ang uniberso
ay hindi kailanman naging malaki,
kung ikaw
ang sukat.
Request permission to use this poem