Hindi ko alam
kung bakit nagagalit ang langit.
Dati, asul lang siya—
may ulap na mukhang hayop,
may araw na parang dilaw na kendi.
Ngayon, maingay siya.
Dati’y mga lumilipad na ibon,
ngayon ay nagwawalang eroplanong pandigma.
Kapag sumisigaw ang sirena,
hinahawakan ni Inay ang kamay ko
na para bang mawawala ako
kahit magkatabi lang kami.
Sabi nila,
“humiga ka sa sahig,”
“takpan ang ulo,”
“huwag kang iiyak.”
Pero paanong hindi iiyak
kung ang lupa mismo ang nanginginig
sa bawat pagbagsak ng bomba?
Para kaming laruan
na niyuyugyog
ng higanteng hindi namin kilala.
May mga bagay na hindi ko na mahanap—
ang pula kong sapatos,
ang paborito kong tasa,
ang pader na may marka ng taas ko
noong pitong taon ako.
Ngayon, walong taon na ako.
Pero pakiramdam ko
mas matanda ang puso ko.
May kaibigan akong hindi na pumapasok.
Sabi nila, “lumipat na sila.”
Pero bakit parang bulong iyon,
at bakit may luha sa dulo ng salita?
Sa gabi,
hindi ako natatakot sa multo.
Mas natatakot ako
sa mala-halimaw na tunog ng pagsabog,
sa dumadagundong na kulog
na walang dalang ulan.
Minsan iniisip ko—
kung may nag-away man,
pwede ba silang mag-sorry na lang?
Pwede bang magpalit ng laruan,
magbati,
magkamay?
Hindi ko alam ang mga dahilan nila.
Hindi ko alam ang mga pangalan
ng mga taong nasa radyo.
Ang alam ko lang,
gusto kong bumalik ang katahimikan
na hindi nakakatakot.
Gusto kong marinig ulit ang aso namin.
Gusto kong magbilang ng bituin
na hindi nasasapawan ng usok.
Kapag tumahimik ang langit,
baka bumalik ang mga kulay.
Baka hindi na kailangan ni Inay
na hawakan ang kamay ko nang ganito kahigpit.
Kapag tumahimik ang langit,
gusto ko ulit maging bata.
Mar 2
Mar 2, 2026 at 10:17 PM UTC
Hindi ko alam
kung bakit nagagalit ang langit.
Dati, asul lang siya—
may ulap na mukhang hayop,
may araw na parang dilaw na kendi.
Ngayon, maingay siya.
Dati’y mga lumilipad na ibon,
ngayon ay nagwawalang eroplanong pandigma.
Kapag sumisigaw ang sirena,
hinahawakan ni Inay ang kamay ko
na para bang mawawala ako
kahit magkatabi lang kami.
Sabi nila,
“humiga ka sa sahig,”
“takpan ang ulo,”
“huwag kang iiyak.”
Pero paanong hindi iiyak
kung ang lupa mismo ang nanginginig
sa bawat pagbagsak ng bomba?
Para kaming laruan
na niyuyugyog
ng higanteng hindi namin kilala.
May mga bagay na hindi ko na mahanap—
ang pula kong sapatos,
ang paborito kong tasa,
ang pader na may marka ng taas ko
noong pitong taon ako.
Ngayon, walong taon na ako.
Pero pakiramdam ko
mas matanda ang puso ko.
May kaibigan akong hindi na pumapasok.
Sabi nila, “lumipat na sila.”
Pero bakit parang bulong iyon,
at bakit may luha sa dulo ng salita?
Sa gabi,
hindi ako natatakot sa multo.
Mas natatakot ako
sa mala-halimaw na tunog ng pagsabog,
sa dumadagundong na kulog
na walang dalang ulan.
Minsan iniisip ko—
kung may nag-away man,
pwede ba silang mag-sorry na lang?
Pwede bang magpalit ng laruan,
magbati,
magkamay?
Hindi ko alam ang mga dahilan nila.
Hindi ko alam ang mga pangalan
ng mga taong nasa radyo.
Ang alam ko lang,
gusto kong bumalik ang katahimikan
na hindi nakakatakot.
Gusto kong marinig ulit ang aso namin.
Gusto kong magbilang ng bituin
na hindi nasasapawan ng usok.
Kapag tumahimik ang langit,
baka bumalik ang mga kulay.
Baka hindi na kailangan ni Inay
na hawakan ang kamay ko nang ganito kahigpit.
Kapag tumahimik ang langit,
gusto ko ulit maging bata.
Request permission to use this poem