Akala ko ako ito—
ang pangalang paulit-ulit kong binibigkas,
ang anyong kinikilala sa salamin,
ang boses na inuuna sa lahat ng ingay.
Pero minsan, mali ang rinig ko sa sarili.
“Matatag,” sabi ko—
ang totoo pala’y “matagal” nang napapagod.
“Buó,” ang akala—
“buhó” lang ng mga pirasong pinulot sa iba.
Sa pagitan ng isip at katawan
may mga salitang nagkakapalit:
takot na nagiging tapang,
lungkot na tinatawag kong pahinga.
Ganito siguro mabuo ang tao—
parang liriko ng kantang hindi sigurado,
inuulit hanggang magmukhang tama,
hanggang paniwalaan ng dibdib ang sariling bersyon.
Ako ang nakikinig,
ako rin ang mali ang dinig.
At sa pagkakamaling iyon
unti-unti kong natutunang pangalanan ang sarili—
hindi bilang eksaktong kahulugan,
kundi bilang tunog na patuloy na hinahanap
ang tamang pagbigkas.
Feb 10
Feb 10, 2026 at 8:16 PM UTC
Akala ko ako ito—
ang pangalang paulit-ulit kong binibigkas,
ang anyong kinikilala sa salamin,
ang boses na inuuna sa lahat ng ingay.
Pero minsan, mali ang rinig ko sa sarili.
“Matatag,” sabi ko—
ang totoo pala’y “matagal” nang napapagod.
“Buó,” ang akala—
“buhó” lang ng mga pirasong pinulot sa iba.
Sa pagitan ng isip at katawan
may mga salitang nagkakapalit:
takot na nagiging tapang,
lungkot na tinatawag kong pahinga.
Ganito siguro mabuo ang tao—
parang liriko ng kantang hindi sigurado,
inuulit hanggang magmukhang tama,
hanggang paniwalaan ng dibdib ang sariling bersyon.
Ako ang nakikinig,
ako rin ang mali ang dinig.
At sa pagkakamaling iyon
unti-unti kong natutunang pangalanan ang sarili—
hindi bilang eksaktong kahulugan,
kundi bilang tunog na patuloy na hinahanap
ang tamang pagbigkas.
Request permission to use this poem