Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
maria-panoutsouPoems
Μέρες πιο δυνατές κι από ατσάλι Πιο αληθινές κι από ελπίδα Πιο τρυφερές κι από άσπιλο μικρό σπουργίτι Πιο αιχμηρές από γυαλί που σπάει Είμαι η φωτιά που με λιώνει Είμαι η υγρασία που με σβήνει Είμαι εσύ, που άφησα χωρίς να το σκεφτώ Είμαι όλοι εκείνοι, που έφυγαν πολύ νωρίς Είμαι τα παιδιά που δεν έφτασαν μέχρι εδώ Σε ένα καράβι θα φορτωθώ μαζί σας Όλοι μαζί, για πάντα μαζί Πόδια, χέρια, λαιμοί , πρόσωπα Χείλη, μάτια, όλα μια ανάσα, μια μόνο λέξη Ρίχνω στο χώμα τις λέξεις Withoutyou, life, flower dry and stink Ας φύγω, δεν αντέχεται, ποιος είπε ότι όλα περνάνε Μόνο τα σύννεφα ρίχνουν σταγόνες Χρυσές, κι ασημένιες, σε ταπεινά κεφάλια Εδώ σε μένα, δεν υπάρχει λύτρωση Τα κλειδιά τώρα δεν βαραίνουν την τσέπη Το δάσος, εμποδίζει να διακρίνω τον όγκο Για δες, όλα σταμάτησαν ένα βήμα πριν Μαρία Πανούτσου
0
Jan 16, 2017
Jan 16, 2017 at 5:07 AM UTC
Λίγο ακόμη αίμα ρίξε στην καρδιά
Μέρες πιο δυνατές κι από ατσάλι Πιο αληθινές κι από ελπίδα Πιο τρυφερές κι από άσπιλο μικρό σπουργίτι Πιο αιχμηρές από γυαλί που σπάει Είμαι η φωτιά που με λιώνει Είμαι η υγρασία που με σβήνει Είμαι εσύ, που άφησα χωρίς να το σκεφτώ Είμαι όλοι εκείνοι, που έφυγαν πολύ νωρίς Είμαι τα παιδιά που δεν έφτασαν μέχρι εδώ Σε ένα καράβι θα φορτωθώ μαζί σας Όλοι μαζί, για πάντα μαζί Πόδια, χέρια, λαιμοί , πρόσωπα Χείλη, μάτια, όλα μια ανάσα, μια μόνο λέξη Ρίχνω στο χώμα τις λέξεις Withoutyou, life, flower dry and stink Ας φύγω, δεν αντέχεται, ποιος είπε ότι όλα περνάνε Μόνο τα σύννεφα ρίχνουν σταγόνες Χρυσές, κι ασημένιες, σε ταπεινά κεφάλια Εδώ σε μένα, δεν υπάρχει λύτρωση Τα κλειδιά τώρα δεν βαραίνουν την τσέπη Το δάσος, εμποδίζει να διακρίνω τον όγκο Για δες, όλα σταμάτησαν ένα βήμα πριν Μαρία Πανούτσου
Προδημοσίευση ανέκδοτης ποιητικής συλλογής 'Η Ερημη Πόλη ' ©Mαρία Πανούτσου 2016
maria-panoutsou
Written by
maria-panoutsou
Jan 16, 2017
Jan 16, 2017 at 5:07 AM UTC
Request permission to use this poem