Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
unwritten
17/Philippines just occasionally | no fancy words
i like to think that someone saved me i keep thinking that someone's there to tell me that I, being the strong girl that I am, can do this my mouth have longed hope to utter these fragmented feelings to someone, anyone: thank you for being there for me; thanks for not giving up on me; and thank you, thank you for staying with me, even if I gave you all the reason to just walk away from me all parts of me keep dreaming and like everyone who can't outlive reality and only reach things through dreaming i don't want to wake up i don't want to go back to that time when I was too tired of waiting to be asked, 'how are you', that I just outright tell people how I'm feeling and they only offer silence, thinking that for someone as resilient like me, it would suffice after all, strongs can take on anything that come their way even the overused I-don't-know-what-to-say silence what do you do when they still refuse to accept that strong people no matter how strong they think they are bend at times they do refuse to break but that doesn't mean that life's ***** doesn't make a dent on their soul and i, thinking that i've given up on a lot of things before, refuse to give up convincing them that i needed help i want them to help me that when i say, 'i am strong' i don't really feel like it i just said that because no one else seemed inclined to say the very words to me and i, in contrast, seemed to feel the need to hear them an assurance that i am not the only one who keeps thinking that way even my lungs seem to think that i don't need oxygen to live |and to die| it uses the overabundance of unspoken words to fuel the fading lights inside me what do you do when only you thinks that you can't do it all by yourself?
0
Mar 10, 2018
Mar 10, 2018 at 6:03 AM UTC
you're s t (w) r o n g ?
i like to think that someone saved me i keep thinking that someone's there to tell me that I, being the strong girl that I am, can do this my mouth have longed hope to utter these fragmented feelings to someone, anyone: thank you for being there for me; thanks for not giving up on me; and thank you, thank you for staying with me, even if I gave you all the reason to just walk away from me all parts of me keep dreaming and like everyone who can't outlive reality and only reach things through dreaming i don't want to wake up i don't want to go back to that time when I was too tired of waiting to be asked, 'how are you', that I just outright tell people how I'm feeling and they only offer silence, thinking that for someone as resilient like me, it would suffice after all, strongs can take on anything that come their way even the overused I-don't-know-what-to-say silence what do you do when they still refuse to accept that strong people no matter how strong they think they are bend at times they do refuse to break but that doesn't mean that life's ***** doesn't make a dent on their soul and i, thinking that i've given up on a lot of things before, refuse to give up convincing them that i needed help i want them to help me that when i say, 'i am strong' i don't really feel like it i just said that because no one else seemed inclined to say the very words to me and i, in contrast, seemed to feel the need to hear them an assurance that i am not the only one who keeps thinking that way even my lungs seem to think that i don't need oxygen to live |and to die| it uses the overabundance of unspoken words to fuel the fading lights inside me what do you do when only you thinks that you can't do it all by yourself?
Continue reading...
34
The only part of my day That I look forward to Is when I go to bed And lay there making up scenarios In my head. I think of comebacks To 8th grade bullies. I think of witty retorts To my mother's snide comments. I think of intelligent things to add To conversations I had months ago. I think of all the things I was too scared to say. And in my mind I say them. And pretend how things would be different If only I had the courage to speak.
0
Nov 17, 2017
Nov 17, 2017 at 8:21 PM UTC
Courage to Speak
Pour energy into your words Write with intensity so great that if you held the page from a mountain's peak your words would be mistaken for stars
0
Nov 17, 2017
Nov 17, 2017 at 8:14 PM UTC
Note to Self
she never dreamed of becoming an angel she just wanted to fly and somehow if possible touch the o u l d c s no, she never dreamed of going nor entering heaven (she doesn't know if it even exists) she just wanted to leave the grounds for a while and see if the fluctuations are worth one's salt -she's taking the biggest risk of her life
0
Nov 17, 2017
Nov 17, 2017 at 8:07 PM UTC
Fly
Carry the burden beneath my body Throw the aches into the sea Cry for the pieces forever gone You won't be excepted from the pain. Do not let the tears fall Do not try to turn your back Blood and sweat and wounds Are all meant to scar your soul. Never try to escape For entrances and exits do not Have any difference at all Howl from pain, that's all you can do. Do you not understand? You are created to be destroyed And given life to taste death Always . . . always remember to to unbound the chains.
0
Nov 17, 2017
Nov 17, 2017 at 8:04 PM UTC
Opposites
Ears straining to hear Skin trying to feel My eyes can see The olden times, the antiquity. Recognizing--your voice, features, habits Feeling the longing and relief. Familiarity. We're two energies joining And with our forces fusing . . . again.
0
Nov 17, 2017
Nov 17, 2017 at 8:02 PM UTC
Antique
Tinanong ako ni Annah Kung maayos na tayo Ang sabi ko Ayon, normal naman. Normal Kelan pa tayo nauwi sa normal nalang? Ah. Naaalala ko na. Nagsimula tayong maging normal Nang isang araw hindi mo ko matingnan sa mata Ni hindi mo ko makausap kung hindi ka titingin sa baba At kapag naman kailangang ikaw Ang unang magsisimula ng usapan Dinaig pa ng kapal ng usok sa kalakhang Maynila Ang nakaiilang na atmospera Sa pagitan nating dalawa. Nagsimula tayong maging normal Nang hindi na tayo nagsasabay umuwi sa hapon Nang simulan **** isipin na ayos lang na umuwi nang walang paalam May kasabay ka kasing iba. Nagsimula tayong maging normal Nang nahihirapan na kong Magsimula ng usapan sa pagitan nating dalawa Sa kung paanong sinasalamin ng Messenger sa pamamagitan ng ellipses Ang mga katagang nais ko sayang itanong sa iyo Ay sandali, online naman si Annah, siya nalang ang tatanungin ko (Pwede kaya kong sumabay sa kanya?) Wag na nga. Alam ko naman ang patungo doon. Nagsimula tayong maging normal Nang tanungin mo ang kagrupo natin sa kung ano ang gagawin Gayong ako na kagrupo mo rin ang nasa iyong harapan Pumunta ka pa talaga sa kanya Ganyan ka kailang? Normal naman sa atin ang hindi mag-usap nang madalas, hindi ba? Normal lang naman kung makakalimutan **** may katulad ko Na bukas palad na tinanggap ka Noong mga panahong durog na durog ka na, hindi ba? At bahagi din ng pagiging normal natin Kung mas pipiliin **** burahin nalang ang mga nakaraan natin, hindi ba? Nilalamon ka ng kalungkutan. Nasasaktan. At isa akong napawalang kwentang kaibigan Kasi hindi kita napatahan Sa mga panahong tahimik **** isinisigaw Ang mga bagay na sa tingin mo ay walang makauunawa Wala akong karapatang masaktan Kasi hindi ako naglakas-loob na tanungin Kung anu-ano ang mga bumabagabag sayo Hindi ko dapat indahin ang sakit ng pang-iiwan mo sa akin Gayong para na rin kitang iniwan Nang hayaan kitang unti-unting kumalas sa pagkakaibigan natin Wala akong karapatang manumbat Kasi hindi ko man lang sinubukang tanungin Kung ano nang nangyayari sa iyo Kaya mo pa ba? At hinding hindi ko rin aangkinin Ang karapatang sa una'y wala na sa akin Na maging sandalan mo Sapagkat hindi ko man lang nasabi Na ayos lang na ikaw ay humugot ng lakas sa akin Ayaw mo, oo Kasi sa tingin mo pabigat Ayaw mo, oo Kasi sanay ka na sa demonyong kalungkutan Na paulit-ulit lumalamon sayo Minsan nawawala, ngunit laging bumabalik Pagbalik-baliktarin ko man ang sitwasyon Hindi lang ikaw ang nang-iwan Iniwan din kita Iniwan kita Patawad Patawad Pakiusap, patawarin mo ko. Madaling makalimutan ang mga magagandang bagay Ngunit mahirap iwaksi mula sa makulit na isipan Ang idinadaing ng pusong nasugatan at patuloy na nahihirapan Kaya bilang pakunswelo sa tulad kong nagmahal sayo Iniisip ko na lamang na isa ako sa mga magagandang bagay sa buhay mo Kaya madali mo 'kong nakalimutan. Huli kong bulong sa sarili 'Ayos lang 'yan. Makakausad ka rin. Magtiwala ka.' Uusad at uusad ka rin. Kaibigan, patawad ulit.
0
Nov 9, 2017
Nov 9, 2017 at 7:16 AM UTC
Hindi Ka Patas (Tangina, magkabukol ka sana.)
Tinanong ako ni Annah Kung maayos na tayo Ang sabi ko Ayon, normal naman. Normal Kelan pa tayo nauwi sa normal nalang? Ah. Naaalala ko na. Nagsimula tayong maging normal Nang isang araw hindi mo ko matingnan sa mata Ni hindi mo ko makausap kung hindi ka titingin sa baba At kapag naman kailangang ikaw Ang unang magsisimula ng usapan Dinaig pa ng kapal ng usok sa kalakhang Maynila Ang nakaiilang na atmospera Sa pagitan nating dalawa. Nagsimula tayong maging normal Nang hindi na tayo nagsasabay umuwi sa hapon Nang simulan **** isipin na ayos lang na umuwi nang walang paalam May kasabay ka kasing iba. Nagsimula tayong maging normal Nang nahihirapan na kong Magsimula ng usapan sa pagitan nating dalawa Sa kung paanong sinasalamin ng Messenger sa pamamagitan ng ellipses Ang mga katagang nais ko sayang itanong sa iyo Ay sandali, online naman si Annah, siya nalang ang tatanungin ko (Pwede kaya kong sumabay sa kanya?) Wag na nga. Alam ko naman ang patungo doon. Nagsimula tayong maging normal Nang tanungin mo ang kagrupo natin sa kung ano ang gagawin Gayong ako na kagrupo mo rin ang nasa iyong harapan Pumunta ka pa talaga sa kanya Ganyan ka kailang? Normal naman sa atin ang hindi mag-usap nang madalas, hindi ba? Normal lang naman kung makakalimutan **** may katulad ko Na bukas palad na tinanggap ka Noong mga panahong durog na durog ka na, hindi ba? At bahagi din ng pagiging normal natin Kung mas pipiliin **** burahin nalang ang mga nakaraan natin, hindi ba? Nilalamon ka ng kalungkutan. Nasasaktan. At isa akong napawalang kwentang kaibigan Kasi hindi kita napatahan Sa mga panahong tahimik **** isinisigaw Ang mga bagay na sa tingin mo ay walang makauunawa Wala akong karapatang masaktan Kasi hindi ako naglakas-loob na tanungin Kung anu-ano ang mga bumabagabag sayo Hindi ko dapat indahin ang sakit ng pang-iiwan mo sa akin Gayong para na rin kitang iniwan Nang hayaan kitang unti-unting kumalas sa pagkakaibigan natin Wala akong karapatang manumbat Kasi hindi ko man lang sinubukang tanungin Kung ano nang nangyayari sa iyo Kaya mo pa ba? At hinding hindi ko rin aangkinin Ang karapatang sa una'y wala na sa akin Na maging sandalan mo Sapagkat hindi ko man lang nasabi Na ayos lang na ikaw ay humugot ng lakas sa akin Ayaw mo, oo Kasi sa tingin mo pabigat Ayaw mo, oo Kasi sanay ka na sa demonyong kalungkutan Na paulit-ulit lumalamon sayo Minsan nawawala, ngunit laging bumabalik Pagbalik-baliktarin ko man ang sitwasyon Hindi lang ikaw ang nang-iwan Iniwan din kita Iniwan kita Patawad Patawad Pakiusap, patawarin mo ko. Madaling makalimutan ang mga magagandang bagay Ngunit mahirap iwaksi mula sa makulit na isipan Ang idinadaing ng pusong nasugatan at patuloy na nahihirapan Kaya bilang pakunswelo sa tulad kong nagmahal sayo Iniisip ko na lamang na isa ako sa mga magagandang bagay sa buhay mo Kaya madali mo 'kong nakalimutan. Huli kong bulong sa sarili 'Ayos lang 'yan. Makakausad ka rin. Magtiwala ka.' Uusad at uusad ka rin. Kaibigan, patawad ulit.
Continue reading...
81
and then I asked you, "What's your biggest fear?" you gave me a quivering sigh, looked at me straight in the eyes and said, "It's that eventually, you will see me the way I see myself."
0
Nov 9, 2017
Nov 9, 2017 at 7:15 AM UTC
excerpt (from a book i'll never write)