Sa aming pagsilip sa buhay ng mag-ina
Nasilayan ang mga matang puno ng pag-asa.
Malapit na raw matapos ang matagal na pagdurusa,
Pagka’t ang kalagayan ni ina’y bumubuti na.
Sa ilang minutong kuwentuha’y tila ba kami’y pamilya,
Nagtawanan, nag-asaran, at nagbahagi ng nadarama,
Subalit biglang dumating ang kakila-kilabot na balita,
Kailangan ng malaking pera kapalit ng buhay ni ina.
Ako’y napatda at kumirot ang puso,
Biglang napaisip at kumunot ang noo,
Kung nabibili ng pera ang buhay ng tao,
Mura lang pala ang buhay ng Filipino.
Feb 7, 2019
Feb 7, 2019 at 9:05 AM UTC
He planted the seedlings
with an auspicious smile,
painted the paper
with his words from Cupid,
walked the soil
drenched in soot,
and night might loom large,
but his day bright as it may
he knew for himself
that the plant would climb the sky,
his painting overflow would, with emotion
and the soil, though poisonous, turn vixen's venom into sweet delicacy
but unfair as it ever could be
the rose amorphous, wilted and tumbled back down,
the canvas' face contained not his emotions,
and the soil, though now sweet, was filled with locusts
effort futile, scampering tragedy,
wayward emotions of love and apathy,
war against self, cry for despairing hope
he knew not of roses, paintbrushes, nor rocks,
for he knew love,
and was left despaired.
Dec 21, 2018
Dec 21, 2018 at 6:50 AM UTC
Kumapit ka.
'Wag kang bibitiw mula sa 'king kapit,
Kung kailanga'y dakutin mo ang aking damit.
'Wag nang mag-atubili at ika'y humawak nang mahigpit,
At makinig sa lahat ng aking mababanggit.
Hindi lahat ng pangarap ay nakakamit.
Hindi lahat ng bituin ay naaabot.
Hindi lahat ng bundok ay naaakyat,
At hindi lahat ng kapatagan ay nalilibot.
Hindi lahat ng bukang-liwayway at dapithapon ay romantiko,
Ngunit bakit kaya'y sa bawat pagsalubong ko sa araw ay ikaw lang ang laman ng isip ko?
Hindi lahat ng panahong magkasama tayo ay puno ng kilig,
Pero bakit kaya'y tila nauuwi na yata ito sa pag-ibig?
Hindi lahat ng araw ay puno ako ng tuwa,
Pero salamat nga pala sapagkat ikaw ang dahilan ng aking saya.
Hindi lahat ng tulog ko ay mahimbing at mabisa,
Ngunit dahil ikaw ang aking panaginip, salamat na rin pala.
Ikaw ang pangarap na gusto kong makamit,
Ang bituing nais maabot,
Ang bundok na iniibig kong akyatin,
Ang kapatagang gustong malibot.
Kapag kasama ka'y ang bawat takipsilim ay nagiging romantiko,
Nagiging matingkad ang kulay ng bawat bahaghari,
Nagiging sabay ang kumpas ng bawat kanta sa tibok ng aking puso,
At nagiging katotohanan ang isang pangarap na nais kong makamit
Ngunit salamat sa pagturo sa 'kin
Na hindi lahat ng nagmamahal ay minamahal din.
Hindi lahat ng ginawa ko ay kaya **** gawin.
At ang pinakamasakit sa lahat, ay 'di mo pa rin ako kayang mahalin.
Jan 6, 2017
Jan 6, 2017 at 11:18 AM UTC
hindi na kita ipaglalaban,
sawang-sawa na ako mula nang 'yong iwanan na ang puso'y nagdurugo
hindi na kita ipaglalaban,
hindi na tulad ng dati
na pipiliting ibuklat ang mga mata
para lang makausap ka pa
hindi na kita gagambalain
sa pagtatanong sa'yo ng anong maaari kong gawin
upang mapangiti ka at makita ang nakasisilaw **** ngipin,
ang 'yong ngiting nakapanlalambot,
ang 'yong mga matang natutuhan nang ako'y malimot
hindi na kita guguluhin
sa pagpilit kong kumain ka na,
matulog nang maaga,
para ika'y titigan ko habang ika'y nahihimbing
sa aking piling
hindi na kita ipaglalaban,
dahil kahit kailan
ay hindi mo man lang ako sinubukang mahalin
kahit na ako'y naghihirap man din,
hindi mo pinansin
ang pagpupuyat ko gabi-gabi sa aking tahanan,
ang pagpilit kong payagan tayo ng tadhana na magmahalan,
at pagmamahal ko sa'yo
sa lahat ng posibleng paraan
at ngayo'y bahagi ka na lamang ng aking nakaraan
Jul 12, 2016
Jul 12, 2016 at 8:52 AM UTC
Nilaliman ko ang hawak ko sa bulsa, wala na nga pala 'kong pera.
Mabilis akong naglakad patungo sa bughaw na sasakyan ko. 'Di ko ininda ang pabugso-bugsong ulan at bulong ng mahapding hangin. Bumubulwak ang tubig mula sa kanal at magiting na dinadaan ang palusong na kalsada papunta sa gusali.
Nilaliman ko ang hawak ko sa bulsa, at natuklasang wala ang susi ng kotse.
Matagal-tagal na rin akong nag-aaral sa lumang gusali ng Biology sa UP. Pangatlong taon ko na. Sa wakas, magtatapos din ako.
At saka mag-aaral ng medisina.
Unang girlfriend ko si Kaye, at napakahaba ng aming kwento. Nagkakilala kami noong bakasyon sa pagitan ng aking ikalawa at ikatlong taon sa mataas na paaralan. Hindi siya ang una kong babaeng nagustuhan.
Pero siya ang una kong minahal.
Nagsimula ang lahat sa aming pagiging magkaibigan, at nang lumaon, nahulog ako para sa kanya.
Alam kong mali yun, kasi may gusto siyang iba at may napupusuan din ako noon.
Pero binago niya ang lahat. Naging matalik kaming magkaibigan, hanggang sa ayun, nagkaaminan.
Walang nag-akalang magiging kami.
Nilaliman kong muli ang hawak sa bulsa. At saka pumanhik sa gusali, papunta sa aking silid.
Natagpuan ang susi ng kotse, sira, putol, puro gasgas at tila nabagsakan ng mabigat na bagay.
Badtrip, sabi ko.
Magko-commute ba na naman ako?
'Di nagtagal, nakaisip ako ng paraan.
Pinapunta ko si Kaye, total, may kotse naman siya.
Dumating si Kaye sa silid nang may malaking ngiti, isang ngiting tagumpay sa volleyball.
Bakas pa sa kanyang mga braso ang bakat ng tama ng bola ng volleyball. Namumula, pagod na pagod.
'Yun ang huling alaala ko.
Sabi ng doktor, nag-shutdown daw ang utak ko buhat ng matinding pagod, at nagkaroon ako ng amnesia.
Ayon sa kalendaryong iniabot sa'kin, humigit-kumulang 30 taong gulang na ako.
Wala akong ibang maalala kundi ang alala sa gusali ng Biochemistry.
Nilaliman ko ang hawak sa bulsa. Hinimas ko nang todo ang lalagyan, hinipo ang bawat sulok ng aking bulsa. Nakapa ko ang isang pirasong papel.
Dear Lorry,
Mahal kita.
Pero may mahal na 'kong iba.
Yun lang? Yun lang ba? Tapos na?
May nagawa ba 'kong masama?
Tiningnan ko ang aking mga braso.
Bakas pa rito ang mga bakat ng kutsilyo, namumula, puro peklat.
Sabi ng doktor, may suicidal tendencies daw ako. Aba pakialam niya!
Pumasok si Kaye sa aking kuwarto sa ospital. Hawak niya ang braso ng isang lalaki.
Doon ko lang napansin ang kuwarto ng aking tinutuluyan.
Puno ng sulat ang mga pader. Puno rin ng mga nagsasanay na nars at doktor, at pilit na iniintindi ang reklamo ng mga pasyenteng nakadungaw sa nakaidlip nilang kalawakan.
Hindi ko na kaya.
Ganoon na lang ba ang halaga ko kay Kaye, na ganun niya ako papalitan?
Kinuha ko ang bolpeng nakatengga sa mesang malapit sakin. 'Di ko na pinansin ang kirot ng IV at mga kung anu-ano pang nakasuksok na gamot saking sumusubok na pagalingin ang mas lalong sumasakit, kumikirot na kalagayan.
Isang 'di magamot na sakit ng damdamin, isang kirot na bumubulwak mula sa kanal na pinagdadaluyan ng aking pagmamahal.
Pagmamahal para sa babaeng nakita kong hawak ang braso ng isang lalaking 'di man lang ipinakilala sakin para man lang mapawi ang uhaw ko para mapasaya si Kaye.
Tinutok ko ang bolpen sa aking sarili.
Pinagsasaksak ko ang sar-
Jan 24, 2016
Jan 24, 2016 at 12:13 AM UTC
nang dumating ako sa kalyeng puno ng alaala
pinagmasdan ang kalsadang bagong gawa
bakas pa rito ang pagdaan ng mga pison na pilit na pinapantay ang baku-bakong landas ng aking kinabukasan
'di pa gaanong tuyo ang itim na aspaltong kalalagay lang
at sinusubukang takpan ang sementong 'di man lang nakatikim ng liwanag tulad ng aking puso
ang aking pusong sa bawat tibok ay binubuhusan ng malagkit na aspalto ng pagkalimot
at ang sementong balot na balot ng matigas at malutong na aspalto'y paulit-ulit na dinadaanan na tila walang pakialam sa kung gaano ba kasakit masagasaan nang paulit-ulit, paulit-ulit, paulit-ulit
hanggang sa magkawatak-watak ang aspaltong kalasag ng semento mula sa liwanag
at kung ito'y mangyari ay susubukan muling ayusin
at bubuhusan ng mainit na aspalto upang takpan ang mga sugat at butas na sumisilip sa liwanag
ngunit tulad ng pagdidilig sa patay na halaman o sa pagpilit na malimot ang minahal
ay imposible at walang katuturan
dahil ang nagagawa lamang ay baku-bakong kalsadang puno ng alaala
at kung pagmamasdan ang kalyeng bagong gawa
ay bakas ang paghihirap at pagpilit na ikubli ang itinatagong nakaraan
Dec 10, 2015
Dec 10, 2015 at 7:38 AM UTC
they say that you're not worth worrying about
that you're not worth my tears.
now, i've never thought people could be so wrong, and right, too
for you're not worth my tears.
but you're worth my smile, my every one-peso text, my call, my time when I check your twitter account just to see if you're okay, my love, my laughter, my sadness, my life.
And these tears that I'm shedding
Are just a tiny fraction of those
Because when you left, you left a big part in me that wanted to be back in you
But never found you
And so I cry them.
Nov 13, 2015
Nov 13, 2015 at 5:11 PM UTC
Lost in a sea
I swam through eternity
Only to find her
With someone else, not me
I said, "Why him? I love you too."
She said in reply,
"I love him more than I love you."
I told her she didn't make any sense
She answered to me, "But we're just good friends."
As I opened my mouth to bid her farewell
She opened her lips and her lover did as well
As they neared each other and closed their eyes
I stood there like a fool, and said my goodbyes
A few years later I saw her again
I told myself, "Oh she was a good friend."
But as our eyes met, hers filled with tears
"He left me for another one, he was forced by his peers"
I answered her, "I'm sorry, can't help you."
Little did she know that she broke my heart in two.
Nov 13, 2015
Nov 13, 2015 at 5:06 PM UTC