Ξύπνησα μια μέρα
κι ο ουρανός μου είχε σύννεφα ξανά.
Άλλο χρώμα
διαφορετικό
νέου τύπου.
Όχι θόρυβο,
επιμονή.
Συνεχόμενες σκέψεις
που δεν ζητούσαν απάντηση,
μόνο παρουσία.
Μια κυρία που τη λένε Ζωή
με έχει διδάξει
πως τα σύννεφα
δεν μένουν για πάντα στον ουρανό.
Έρχονται
για να τον κάνουν
πιο ανθρώπινο.
Και η βροχή —
είναι αυτή
που ξεπλένει τις αμαρτίες.
Είναι παράξενο να βρέχει.
Αποφορτίζεται ένα κάστρο
που δεν περίμενες
πως κουβαλούσες.
Κι ύστερα
φτιάχνει ένα από αστραπές δεδομένων
καθρέφτες
που βλέπεις πάνω στους άλλους
και δεν ήξερες
πως υπήρχαν.
Ξύπνησα μια μέρα
και ήταν μια άλλη μέρα.
Μια μέρα,
ένα διαφορετικό εγώ.
Mar 13
Mar 13, 2026 at 10:53 AM UTC
Ξύπνησα μια μέρα
κι ο ουρανός μου είχε σύννεφα ξανά.
Άλλο χρώμα
διαφορετικό
νέου τύπου.
Όχι θόρυβο,
επιμονή.
Συνεχόμενες σκέψεις
που δεν ζητούσαν απάντηση,
μόνο παρουσία.
Μια κυρία που τη λένε Ζωή
με έχει διδάξει
πως τα σύννεφα
δεν μένουν για πάντα στον ουρανό.
Έρχονται
για να τον κάνουν
πιο ανθρώπινο.
Και η βροχή —
είναι αυτή
που ξεπλένει τις αμαρτίες.
Είναι παράξενο να βρέχει.
Αποφορτίζεται ένα κάστρο
που δεν περίμενες
πως κουβαλούσες.
Κι ύστερα
φτιάχνει ένα από αστραπές δεδομένων
καθρέφτες
που βλέπεις πάνω στους άλλους
και δεν ήξερες
πως υπήρχαν.
Ξύπνησα μια μέρα
και ήταν μια άλλη μέρα.
Μια μέρα,
ένα διαφορετικό εγώ.
Mar 13
Mar 13, 2026 at 10:53 AM UTC
Ξύπνησα μια μέρα
κι ο ουρανός μου είχε σύννεφα ξανά.
Άλλο χρώμα
διαφορετικό
νέου τύπου.
Όχι θόρυβο,
επιμονή.
Συνεχόμενες σκέψεις
που δεν ζητούσαν απάντηση,
μόνο παρουσία.
Μια κυρία που τη λένε Ζωή
με έχει διδάξει
πως τα σύννεφα
δεν μένουν για πάντα στον ουρανό.
Έρχονται
για να τον κάνουν
πιο ανθρώπινο.
Και η βροχή —
είναι αυτή
που ξεπλένει τις αμαρτίες.
Είναι παράξενο να βρέχει.
Αποφορτίζεται ένα κάστρο
που δεν περίμενες
πως κουβαλούσες.
Κι ύστερα
φτιάχνει ένα από αστραπές δεδομένων
καθρέφτες
που βλέπεις πάνω στους άλλους
και δεν ήξερες
πως υπήρχαν.
Ξύπνησα μια μέρα
και ήταν μια άλλη μέρα.
Μια μέρα,
ένα διαφορετικό εγώ.
Mar 13
Mar 13, 2026 at 10:52 AM UTC
Κοίτα το τέλος,
εκείνο που δεν έρχεται.
Ψάξε το αύριο,
εκείνο που ήρθε ήδη.
Και την καρδιά σου,
αιώνια που ψάχνει.
May 21, 2025
May 21, 2025 at 2:42 AM UTC
Ανάσα ανέμου,
ίχνος φωτός
σε σπασμένα σύνορα.
Μια σκιά χεριών
που σμίγουν
χωρίς φωνές.
Βήματα γυμνά
πάνω στη γη—
κανείς δεν φοβάται.
Σιωπή.
Κι ύστερα,
ένα γέλιο.
Mar 15, 2025
Mar 15, 2025 at 5:05 AM UTC
Σχήματα άμορφα
γλιστρούν στη σιωπή,
σκέψεις που γεννήθηκαν
μόνο για να σβήσουν.
Ορίζοντας θολός,
γραμμές που δεν αγγίζονται,
μια ανάσα πριν το τίποτα,
μια σπίθα πριν το ποτέ.
Ο χρόνος ξεδιπλώνεται
σαν χάρτης χωρίς σύνορα,
τα βήματα αφήνουν
ίχνη που ο άνεμος αρνείται.
Και όμως—
μες στο βάθος του κενού,
κάτι πάλλεται
σαν απόηχος ύπαρξης.
Mar 8, 2025
Mar 8, 2025 at 12:10 PM UTC
Παράθυρα ανοιχτά, φως που λυγίζει,
ανάσα στη νύχτα, σκιά που γυρίζει.
Γλώσσα του δρόμου, σιωπή που μιλά,
θραύσματα κόσμου σε γκρίζα γυαλιά.
Χέρια που γνέφουν, μορφές στο σκοτάδι,
γέλιο που σβήνει σε άδειο πηγάδι.
Μια λάμπα τρεμοπαίζει στο βάθος,
ο άνεμος σέρνει παλιό παραμύθι.
Πρόσωπα φεύγουν, οι λέξεις βουβές,
χρόνια δεμένα σε σκάλες κρυφές.
Φως σε κουρτίνες, ψυχή που θυμάται,
γέρνει ο χρόνος και δε σταματά.
Ανοίγω το τζάμι, ρωτάω τη νύχτα,
«Τι περιμένεις;» - μου δείχνει μια σπίθα.
Παράθυρα ανοιχτά, φως που λυγίζει,
ανάσα στη νύχτα, σκιά που γυρίζει.
Mar 6, 2025
Mar 6, 2025 at 7:10 AM UTC
Βροχή, δροσταλιά, σιωπηλή.
Αιώνια δέντρα σε έψαξαν,
το τέλος που δεν φτάνει.
Βροχή μου μικρή,
σε ψάχνω σ’ όλα τα μάτια,
με ψαχνεις για να προδοθώ.
Βροχή, δροσταλιά, σιωπηλή.
Αιώνιοι χάρτες που δεν εξερεύνησες.
Βροχή μου αιώνια,
στάχτη και σιωπηλό μου τέλος.
Mar 3, 2025
Mar 3, 2025 at 6:14 AM UTC
Φωνές υψώνονται στον αέρα,
μια αρμονία που δεν γνώριζες.
Κάθε ήχος, κάθε νότα,
σμίγει και γίνεται ένα,
μια καρδιά που χτυπά στον ίδιο ρυθμό.
Η χορωδία ενώνει, μια κοινή εμπειρία,
αφιέρωση της φωνή τους στο ίδιο πρόσωπο,
αυτό το πρόσωπο είναι ο καθένας,
και ταυτόχρονα όλοι μαζί.
Το τραγούδι γνωρίζει,
ανθρώπινη καθολικότητα είναι η κοινή φωνή,
όλα εκείνα που συνδέουν τα πλάσματα,
χωρίς φραγμούς. Συναυλία.
Για σένα, για μένα
ένα τραγούδι που γεννιέται από το ίδιο αίμα,
μελωδίες που σμίγουν τους κόσμους μας,
Mar 2, 2025
Mar 2, 2025 at 4:25 AM UTC
Η αδικία δεν χρειάζεται λέξεις,
είναι το κενό στον αέρα,
η σιωπή που γεμίζει το δωμάτιο.
Την είδα χθες,
σε μια βόλτα στο σούπερ- μάρκετ
να κουβαλάει το μωρό της στο καρότσι
και να μετράει τα οφειλόμενα.
Εκείνο το μικρό πορτοφολάκι,
Χωρούσε το βάρος το κόσμου,
την αθόρυβη μάζα.
Mar 1, 2025
Mar 1, 2025 at 5:11 AM UTC