Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
benoni
« Rue du Chien » Il dit que le silence maintenant sent le chien disparu, le collier vide qui tinte encore comme une horloge blessée qui refuse de s’arrêter. Il dit que le matin il cherche ses mains dans le vide, comme si là, juste là, restait encore une chaleur, un souffle, une petite âme qui disait oui à la vie — tant qu’il la serrait contre lui. Alors il descend seul la rue du Chien, cette rue qui jadis souriait sous quatre pattes et un cœur fidèle. Les pavés se souviennent de lui, et lui, des pas des pensionnaires de la grande maison sur la colline, qui traversent le village le regard tantôt lumineux, tantôt perdu ailleurs. Il les salue toujours, car ce sont les seuls qui ne lui demandent pas pourquoi il est seul. Ils vont à la boulangerie, ou nulle part, et il marche avec eux dans leur silence, comme s’ils savaient ensemble adoucir le monde. Mais le soir, quand la lune rapetisse son ombre, il ouvre une bouteille d’absinthe pour apprendre à son chagrin à murmurer au lieu de hurler. Alors il écrit des mots qui poussent vers lui comme des chiens qui reviennent en rêve : des vers tordus, des vers mouillés, des vers que personne ne lira avant qu’il ne soit lui-même absent. Car alors seulement, pense-t-il, on comprendra peut-être combien d’amour tient dans une peine, combien d’hommes se cachent dans un chien, et comment un garçon peut perdre son cœur dans les yeux d’un être qui ne savait pas mentir. Il attend. Non pour mourir, mais pour un jour redevenir entier. Et en attendant, il chante tout bas dans la nuit, comme si ***** Thielemans l’accompagnait depuis une étoile, avec une harmonica qui apprendrait à l’âme à respirer. Et dans la rue du Chien, le vent lui souffle qu’il n’est pas vraiment seul, que toute trace qui a aimé continue de marcher dans celui qui s’en souvient.
0
Dec 20, 2025
Dec 20, 2025 at 10:35 PM UTC
(Rue) Chienrue
« Rue du Chien » Il dit que le silence maintenant sent le chien disparu, le collier vide qui tinte encore comme une horloge blessée qui refuse de s’arrêter. Il dit que le matin il cherche ses mains dans le vide, comme si là, juste là, restait encore une chaleur, un souffle, une petite âme qui disait oui à la vie — tant qu’il la serrait contre lui. Alors il descend seul la rue du Chien, cette rue qui jadis souriait sous quatre pattes et un cœur fidèle. Les pavés se souviennent de lui, et lui, des pas des pensionnaires de la grande maison sur la colline, qui traversent le village le regard tantôt lumineux, tantôt perdu ailleurs. Il les salue toujours, car ce sont les seuls qui ne lui demandent pas pourquoi il est seul. Ils vont à la boulangerie, ou nulle part, et il marche avec eux dans leur silence, comme s’ils savaient ensemble adoucir le monde. Mais le soir, quand la lune rapetisse son ombre, il ouvre une bouteille d’absinthe pour apprendre à son chagrin à murmurer au lieu de hurler. Alors il écrit des mots qui poussent vers lui comme des chiens qui reviennent en rêve : des vers tordus, des vers mouillés, des vers que personne ne lira avant qu’il ne soit lui-même absent. Car alors seulement, pense-t-il, on comprendra peut-être combien d’amour tient dans une peine, combien d’hommes se cachent dans un chien, et comment un garçon peut perdre son cœur dans les yeux d’un être qui ne savait pas mentir. Il attend. Non pour mourir, mais pour un jour redevenir entier. Et en attendant, il chante tout bas dans la nuit, comme si ***** Thielemans l’accompagnait depuis une étoile, avec une harmonica qui apprendrait à l’âme à respirer. Et dans la rue du Chien, le vent lui souffle qu’il n’est pas vraiment seul, que toute trace qui a aimé continue de marcher dans celui qui s’en souvient.
Continue reading...
69
Laat de ritmes vloeien, voel de zonneschijn, Een zacht briesje waait, jaren voorbij, samen, Voel die melodieën die ons samenbrengen, In deze laid-back vibe, is alles wat we willen. Alleen onder de sterren, zou 't er nog van komen, Of had ik het misschien maar verzonnen, De toekomst onzeker, overal haat en nijd, Is het allemaal een kwestie van tijd? De liefde omarmt me, ,k laat het verleden rusten, De stilte omgeeft me, als rotsachtige kusten. Op deze voet, richting 'n onzekere waan, Met een glimlach op m'n gezicht, tijd om mijn weg te gaan. Voel de energie, laat het helemaal los, Met elke stap die je zet,je zorgen achter je, Samen vinden we onze weg, hand in hand, In de schoonheid van het leven, een melodie die ons verbindt Laat de ritmes vloeien, voel de zonneschijn, Een zacht briesje waait, jaren voorbij, samen, Voel die melodieën die ons samenbrengen, In deze laid-back vibe, is alles wat we willen. Ik dacht dat ze me de de sterren hadden ontnomen 't Zelfde lied opnieuw, weer niks gewonnen, De toekomst zo duister, als de tijd verwijdt, Ineens ben ik het kwijt, verlegenheid. De liefde omgeeft me, laat het verleden rusten, Het leven omarmt me, sinds de dag dat wij kusten. In dit gevoel, naar het einde toegaan, De zekerheid dat ied're zon gevolgd wordt door een maan Voel de energie, laat het helemaal los, Met elke stap die je zet,je zorgen achter je, Samen vinden we onze weg, hand in hand, In de schoonheid van het leven, een melodie die ons verbindt Laat de ritmes vloeien, voel de zonneschijn, Een zacht briesje waait, jaren voorbij, samen, Voel die melodieën die ons samenbrengen, In deze laid-back vibe, is alles wat we willen. En als de zon ondergaat, en de maan verschijnt, Dansen we samen, waar de liefde nooit verdwijnt, In elke klank, **** de echo van ons hart, Een symfonie die samenkomt, nooit uit elkaar. Samen onder de sterren, praten over dromen, Jij en ik in een wereld vol zonnen, De toekomst zo helder, als het ritme ons leidt, We dansen en zingen, vrij van de strijd. De liefde omarmt ons, laat het verleden rusten, De stilte omgeeft ons, vergeten onze lusten. In deze flow, naar de horizon gaan, Met een glimlach op ons gezicht, zo fijn om te bestaan. Voel de energie, laat het helemaal los, Met elke stap die je zet,je zorgen achter je, Samen vinden we onze weg, hand in hand, In de schoonheid van het leven, een melodie die ons verbindt Laat de ritmes vloeien, voel de zonneschijn, Een zacht briesje waait, jaren voorbij, samen, Voel die melodieën die ons samenbrengen, In deze laid-back vibe, is alles wat we willen. Voel de energie, laat het helemaal los, Met elke stap die je zet,je zorgen achter je, Samen vinden we onze weg, hand in hand, In de schoonheid van het leven, een melodie die ons verbindt
0
Dec 20, 2025
Dec 20, 2025 at 8:57 PM UTC
Ritme van de zon
Laat de ritmes vloeien, voel de zonneschijn, Een zacht briesje waait, jaren voorbij, samen, Voel die melodieën die ons samenbrengen, In deze laid-back vibe, is alles wat we willen. Alleen onder de sterren, zou 't er nog van komen, Of had ik het misschien maar verzonnen, De toekomst onzeker, overal haat en nijd, Is het allemaal een kwestie van tijd? De liefde omarmt me, ,k laat het verleden rusten, De stilte omgeeft me, als rotsachtige kusten. Op deze voet, richting 'n onzekere waan, Met een glimlach op m'n gezicht, tijd om mijn weg te gaan. Voel de energie, laat het helemaal los, Met elke stap die je zet,je zorgen achter je, Samen vinden we onze weg, hand in hand, In de schoonheid van het leven, een melodie die ons verbindt Laat de ritmes vloeien, voel de zonneschijn, Een zacht briesje waait, jaren voorbij, samen, Voel die melodieën die ons samenbrengen, In deze laid-back vibe, is alles wat we willen. Ik dacht dat ze me de de sterren hadden ontnomen 't Zelfde lied opnieuw, weer niks gewonnen, De toekomst zo duister, als de tijd verwijdt, Ineens ben ik het kwijt, verlegenheid. De liefde omgeeft me, laat het verleden rusten, Het leven omarmt me, sinds de dag dat wij kusten. In dit gevoel, naar het einde toegaan, De zekerheid dat ied're zon gevolgd wordt door een maan Voel de energie, laat het helemaal los, Met elke stap die je zet,je zorgen achter je, Samen vinden we onze weg, hand in hand, In de schoonheid van het leven, een melodie die ons verbindt Laat de ritmes vloeien, voel de zonneschijn, Een zacht briesje waait, jaren voorbij, samen, Voel die melodieën die ons samenbrengen, In deze laid-back vibe, is alles wat we willen. En als de zon ondergaat, en de maan verschijnt, Dansen we samen, waar de liefde nooit verdwijnt, In elke klank, **** de echo van ons hart, Een symfonie die samenkomt, nooit uit elkaar. Samen onder de sterren, praten over dromen, Jij en ik in een wereld vol zonnen, De toekomst zo helder, als het ritme ons leidt, We dansen en zingen, vrij van de strijd. De liefde omarmt ons, laat het verleden rusten, De stilte omgeeft ons, vergeten onze lusten. In deze flow, naar de horizon gaan, Met een glimlach op ons gezicht, zo fijn om te bestaan. Voel de energie, laat het helemaal los, Met elke stap die je zet,je zorgen achter je, Samen vinden we onze weg, hand in hand, In de schoonheid van het leven, een melodie die ons verbindt Laat de ritmes vloeien, voel de zonneschijn, Een zacht briesje waait, jaren voorbij, samen, Voel die melodieën die ons samenbrengen, In deze laid-back vibe, is alles wat we willen. Voel de energie, laat het helemaal los, Met elke stap die je zet,je zorgen achter je, Samen vinden we onze weg, hand in hand, In de schoonheid van het leven, een melodie die ons verbindt
Continue reading...
60
Suis ceux qui cherchent sous la pluie Dans les ombres Dans l'oubli Fuis ceux qui crient qu'ils savent tout Leur silence est un verrou Suis ceux qui cherchent Suis ceux qui doutent Fuis les certitudes Les routes toutes faites Suis ceux qui dansent au bord des doutes Fuis les promesses et leurs faux prophètes Ils disent qu'ils ont tout vu Tout lu Mais leurs mots sonnent creux Battus Dans la brume Les vrais chemins Se dessinent **** des humains Écoute la mer qui parle bas Les secrets sont là Dans ses bras Suis ceux qui cherchent Suis ceux qui doutent Fuis les certitudes Les routes toutes faites Suis ceux qui dansent au bord des doutes Fuis les promesses et leurs faux prophètes Un pas en avant Deux en arrière Danse avec le vent Sous la lumière Les réponses viennent Mais jamais vite Leur parfum s'échappe Fluide Éphémérite
0
Dec 20, 2025
Dec 20, 2025 at 8:39 PM UTC
Suis ceux qui cherchent la vérité
Ik val niet ik zak door lagen van ruis waar licht geen naam heeft adem in hout en metaal fluit door de scheur alles trilt maar breekt niet
0
Dec 20, 2025
Dec 20, 2025 at 10:15 AM UTC
Ik val niet
projectie perceptie bepaalt rejectie, de suggestie van reflectie laat menigeen in een staat van deceptie de suggestie van projectie, bij nadere inspectie, inzetbaar ter protectie van eclectie directie geef je aan perfectie, niet aan gare concurrentie, bij absentie van decentie ce May day j'ai crié "Mayday" mais decidé je m'aidé projection le rejet déterminé par la perception, suggère la réflexion laisse beaucoup dans l'illusion. peut-la projection, à y regarder en courte distancion , servir à protéger l'éclectisisation? orientation Vous indiquez la perfection, et non la compétition acharnée, en l'absence de décencification zo, en nu ga 'k weer even wat anders doen, dan de suïcidale therapeut uithangen voor lieden, die nog steeds denken te denken, dat ze *** walgelijke percepties kunnen en mogen, maar eerder moeten, projecteren op nog gezonde geesten, als de mijne...
0
Dec 20, 2025
Dec 20, 2025 at 5:50 AM UTC
Projectie