BrixArtan - Hello Poetry

Bato sa balat, Hayaan **** lumapat ang ‘yong kahinaan sa mahinahong baldosa Payagang lamig ay yumanig sa bawat panig ng iyong katawan Mula sa kalamlaman ng iyong talampakan hanggang umabot sa– Pagitan ng iyong mga hita, paakyat sa kalamnan, patungo sa dibdib Hanggang maramdaman nginig na dala ng iyong pag-iisa. Ipagpaliban mo muna ang mundo Ilaw sa paningin, Hayaan **** angkinin ka ng daang-daang mukhang nasasalamin sa bawat tisa Tignan ang iyong mga nakikita, ikaw ngayon ay nakakahon sa bato– At mga multo na iisa lang ang mga mukha’t hinaing Payagang ika’y ariin ng kanilang mga nanlilisik na titig, Huminga ng malalim at iyong sabihing Ginusto mo ang linggatong na ‘to Mata sa dutsa, Tumingala hanggang kadahilanan ay magunita Ang iyong katwiran kung bakit pinili mo ang kapangahasan Hamakin ang sarili’t magnilay-nilay sa nagbabadyang kasalanan ‘Di hamak naman na mas ikakasaya mo ang pait– Ng paglalapastangan sa sarili nang ilang makamundong saglit Pagbigayang mabasa ang sarili Silakbo sa kawalan, Ipikit ang mga mata’t pakiramdaman ang daloy ng tubig sa’yong balat Ipaanod sa agos ang haplos ng pighati’t pagtitimpi Sa mahigpit na bisig ng isang mapanghusgang mundo Tikman ang hagod ng malamig na pelus sa iyong mga labi Sumidhi sana ang pagdanak ng init ng pagnanasa sa bawat bena Mahalin mo ang iyong pagkatao Makipagtalik sa sarili, Ibigin **** maibigan ang pagiging makamundo’t makasalanan Ibaling ang pansin sa pagpapalabas ng himutok Muling sabihin na hindi makasarili ang pagnanasa sa sarili’t Ulit-ulitin ang pagbaluktot ng diwa’t isipan hanggang ito’y tumatak, Hanggang sa mabulalas mo ang iyong mga suliranin At matapos ang lahat ng iyon hindi mo maiiwasan– Pagkamuhi sa sarili.

0

Jun 9, 2018

Jun 9, 2018 at 1:20 PM UTC

Onanism

Bato sa balat, Hayaan **** lumapat ang ‘yong kahinaan sa mahinahong baldosa Payagang lamig ay yumanig sa bawat panig ng iyong katawan Mula sa kalamlaman ng iyong talampakan hanggang umabot sa– Pagitan ng iyong mga hita, paakyat sa kalamnan, patungo sa dibdib Hanggang maramdaman nginig na dala ng iyong pag-iisa. Ipagpaliban mo muna ang mundo Ilaw sa paningin, Hayaan **** angkinin ka ng daang-daang mukhang nasasalamin sa bawat tisa Tignan ang iyong mga nakikita, ikaw ngayon ay nakakahon sa bato– At mga multo na iisa lang ang mga mukha’t hinaing Payagang ika’y ariin ng kanilang mga nanlilisik na titig, Huminga ng malalim at iyong sabihing Ginusto mo ang linggatong na ‘to Mata sa dutsa, Tumingala hanggang kadahilanan ay magunita Ang iyong katwiran kung bakit pinili mo ang kapangahasan Hamakin ang sarili’t magnilay-nilay sa nagbabadyang kasalanan ‘Di hamak naman na mas ikakasaya mo ang pait– Ng paglalapastangan sa sarili nang ilang makamundong saglit Pagbigayang mabasa ang sarili Silakbo sa kawalan, Ipikit ang mga mata’t pakiramdaman ang daloy ng tubig sa’yong balat Ipaanod sa agos ang haplos ng pighati’t pagtitimpi Sa mahigpit na bisig ng isang mapanghusgang mundo Tikman ang hagod ng malamig na pelus sa iyong mga labi Sumidhi sana ang pagdanak ng init ng pagnanasa sa bawat bena Mahalin mo ang iyong pagkatao Makipagtalik sa sarili, Ibigin **** maibigan ang pagiging makamundo’t makasalanan Ibaling ang pansin sa pagpapalabas ng himutok Muling sabihin na hindi makasarili ang pagnanasa sa sarili’t Ulit-ulitin ang pagbaluktot ng diwa’t isipan hanggang ito’y tumatak, Hanggang sa mabulalas mo ang iyong mga suliranin At matapos ang lahat ng iyon hindi mo maiiwasan– Pagkamuhi sa sarili.

36

Ang matinis na tinig ng isang libong nagkakalampagang bakal na maninipis ang tumili mula sa gilid ng 'yong ulunan, Umaga na naman. Mauuna ang pagbangon mo mula sa kama kaisa sa pagmulat ng iyong mga mata't pag-gising ng iyong diwang pagal sa 'di maalalang panaginip. Ang hangin ay umihip-- Mula sa bintanang kumakaway gamit ang mga kurtinang bughaw sa paglisan ng gabi sa pagkamusta ng masalimuot na umaga. Pumipihit na naman ang oras. Pinanonood mo ang pagputok ng bawat bulang nabubuo mula sa pag-ugong ng kaldero buhat ng initsigan, Bagay na 'yong kinaiinggitan. Ang natatanging paraan para mapainit mo iyong umaga ay ang paglaklak ng kapeng 'sing pait ng pagiisa. Tapos maliligo ka, Pipihitin mo ang gripo para bumungad sa'yo ang nagyeyelong tubig na kumikitil sa 'yong kakayanan makaramdam. Sana kumukulo rin yung tubig. Pinanonood mo ang pagdating at paglaho ng mga pangitain ng isang 'di makatarungang siyudad ng maralita't dukha. Paano pa nila nagagawang ngumiti? Ika'y naririndi sa malalim na pag-ungol ng mga sasakyang minamaneho ng mga diwang humihiyaw sa pagkakakulong, Sa pagkaubos ng oras. Sinusulit mo ang ilang saglit na ang tanging suliraning iyong sinusumpa ay ang pagkahuli sa klase't mga responsibilidad. Pagkakataon na naman ng buwan. Huminga ka ng malalim bago mo nilapat ang 'yong palad na 'sing gaspang ng gasgas na pinto ng iyong bahay, At dahan-dahan mo itong tinulak. Nilanghap mo ang kulob na amoy ng hanging 'di magimbala sa segundong umapak ka sa loob ng yung 'di maturing na tahanan, Isinara mo ang pintuan. Kasabay nito ang pagsara mo ng iyong sarili sa buong mundong tanging inaalala lamang ang kanilang mga sarili. Bumuhos ang iyong mga luha. Ang iyong katawan ay nanginginig, ang isip ay nangingimbal at ika'y nangingimi sa kawalan ng katotohanan-- Ng 'yong pagkatao. Maririnig **** umuugong ang iyong bulsa't napagtantong may nangangailangang marinig ang iyong boses, Tumatawag si Mikoy. Sa pag-sambit niya ng iyong pangalan ay napawi ang bumubagyong luha't naglaho ang unos ng 'di maintindihang lungkot. Sa pagkakataong iyon, saka mo lang sinabing nakauwi ka na.

0

Aug 2, 2017

Aug 2, 2017 at 5:04 AM UTC

Shirley

Ang matinis na tinig ng isang libong nagkakalampagang bakal na maninipis ang tumili mula sa gilid ng 'yong ulunan, Umaga na naman. Mauuna ang pagbangon mo mula sa kama kaisa sa pagmulat ng iyong mga mata't pag-gising ng iyong diwang pagal sa 'di maalalang panaginip. Ang hangin ay umihip-- Mula sa bintanang kumakaway gamit ang mga kurtinang bughaw sa paglisan ng gabi sa pagkamusta ng masalimuot na umaga. Pumipihit na naman ang oras. Pinanonood mo ang pagputok ng bawat bulang nabubuo mula sa pag-ugong ng kaldero buhat ng initsigan, Bagay na 'yong kinaiinggitan. Ang natatanging paraan para mapainit mo iyong umaga ay ang paglaklak ng kapeng 'sing pait ng pagiisa. Tapos maliligo ka, Pipihitin mo ang gripo para bumungad sa'yo ang nagyeyelong tubig na kumikitil sa 'yong kakayanan makaramdam. Sana kumukulo rin yung tubig. Pinanonood mo ang pagdating at paglaho ng mga pangitain ng isang 'di makatarungang siyudad ng maralita't dukha. Paano pa nila nagagawang ngumiti? Ika'y naririndi sa malalim na pag-ungol ng mga sasakyang minamaneho ng mga diwang humihiyaw sa pagkakakulong, Sa pagkaubos ng oras. Sinusulit mo ang ilang saglit na ang tanging suliraning iyong sinusumpa ay ang pagkahuli sa klase't mga responsibilidad. Pagkakataon na naman ng buwan. Huminga ka ng malalim bago mo nilapat ang 'yong palad na 'sing gaspang ng gasgas na pinto ng iyong bahay, At dahan-dahan mo itong tinulak. Nilanghap mo ang kulob na amoy ng hanging 'di magimbala sa segundong umapak ka sa loob ng yung 'di maturing na tahanan, Isinara mo ang pintuan. Kasabay nito ang pagsara mo ng iyong sarili sa buong mundong tanging inaalala lamang ang kanilang mga sarili. Bumuhos ang iyong mga luha. Ang iyong katawan ay nanginginig, ang isip ay nangingimbal at ika'y nangingimi sa kawalan ng katotohanan-- Ng 'yong pagkatao. Maririnig **** umuugong ang iyong bulsa't napagtantong may nangangailangang marinig ang iyong boses, Tumatawag si Mikoy. Sa pag-sambit niya ng iyong pangalan ay napawi ang bumubagyong luha't naglaho ang unos ng 'di maintindihang lungkot. Sa pagkakataong iyon, saka mo lang sinabing nakauwi ka na.

30

If I **** the dog and change my name, will you tell me you'll wait? If I ask for courtship and marriage, your hand, will you give? If I seek more strength, go far away, will you tell me you'll stay? If I long for end on some royal stone, for me, will you live? If I ask you to forget me, will you? Because I can't.

0

Jun 13, 2017

Jun 13, 2017 at 1:10 PM UTC

From Setanta

If I **** the dog and change my name, will you tell me you'll wait? If I ask for courtship and marriage, your hand, will you give? If I seek more strength, go far away, will you tell me you'll stay? If I long for end on some royal stone, for me, will you live? If I ask you to forget me, will you? Because I can't.

10

I miss the Painted Lady The way she strides on top of murky depths Making it pristine like rain down crystal beams Like a white tipped brush that sweeps one with grace The way she erotically leaps from ripple to ripple With her gestures like man in amphitheatres I, longing for when she dove for blackness say I miss the Painted Lady.

0

Mar 12, 2017

Mar 12, 2017 at 1:32 PM UTC

The Painted Lady

I miss the Painted Lady The way she strides on top of murky depths Making it pristine like rain down crystal beams Like a white tipped brush that sweeps one with grace The way she erotically leaps from ripple to ripple With her gestures like man in amphitheatres I, longing for when she dove for blackness say I miss the Painted Lady.

8

A friend of mine asks, “Why do you only ever write about romance lately?” Well, the answer is quite simple, really. It is because I have tasted it. I tasted it when my eyes first drank the light from his grace when he stood tall above me His saturnine windows called out to me behind flesh curtains whenever he spoke, ever asking me to join him in his ecstasy He, from a distance, darted towards me and pressed our sides together—letting myself melt in the velveteen touch of fabric skin There was a shower of momentary light that night but only his radiance did I bask in. I tasted it in the heart of the stone city where usurpers of old stood on polished stone The Bulwark’s adobe reach embraced our reverie as memories from sleep stories become reality He, in the confines of that venerable fortress, made me vulnerable for I was secure in his arms His fingers are in between my own like woven mithril unbreakable lest he broke its bond himself It is in this kingdom of carven stone and handmade walls that he sang of ardor with a dragon’s petrifying gaze. I tasted it in yuletide storms where men and women waged war with happiness and grief When the armies of pain and suffering fell at our clasped hands and cheeks red from amorous verve you said you were to journey home But you did not let go of my grasp With me you remained and in your arms I stayed As the bitter winds of bigoted mouths blew, as the fire from damnation is declared by self-righteous souls, we stood fast in the storm. I tasted it when he said our love he could no longer endure There we sat, on a tarnished vehicle, as the last of our love gave into rust What is frightening to me peeked from his saturnine eyes and he closed his curtains shut for the downpour of despondency was to come We flooded our façades and the rivers quaked our emotional integrity He held my hand for one final chance before we ripped our wrappings forever apart and he kissed me tender Our lips made love—like the first they ever met in weathered heat—for the last time. I tasted it when I told him “Just do so, when your appetite roars to love me again,” and until now I am waiting. So, why do I ever only write about romance lately? Well, the reason is quite complicated, really. But–but it is because I’ve tasted it.

0

Mar 2, 2017

Mar 2, 2017 at 2:00 PM UTC

It Is Quite Simple Really

A friend of mine asks, “Why do you only ever write about romance lately?” Well, the answer is quite simple, really. It is because I have tasted it. I tasted it when my eyes first drank the light from his grace when he stood tall above me His saturnine windows called out to me behind flesh curtains whenever he spoke, ever asking me to join him in his ecstasy He, from a distance, darted towards me and pressed our sides together—letting myself melt in the velveteen touch of fabric skin There was a shower of momentary light that night but only his radiance did I bask in. I tasted it in the heart of the stone city where usurpers of old stood on polished stone The Bulwark’s adobe reach embraced our reverie as memories from sleep stories become reality He, in the confines of that venerable fortress, made me vulnerable for I was secure in his arms His fingers are in between my own like woven mithril unbreakable lest he broke its bond himself It is in this kingdom of carven stone and handmade walls that he sang of ardor with a dragon’s petrifying gaze. I tasted it in yuletide storms where men and women waged war with happiness and grief When the armies of pain and suffering fell at our clasped hands and cheeks red from amorous verve you said you were to journey home But you did not let go of my grasp With me you remained and in your arms I stayed As the bitter winds of bigoted mouths blew, as the fire from damnation is declared by self-righteous souls, we stood fast in the storm. I tasted it when he said our love he could no longer endure There we sat, on a tarnished vehicle, as the last of our love gave into rust What is frightening to me peeked from his saturnine eyes and he closed his curtains shut for the downpour of despondency was to come We flooded our façades and the rivers quaked our emotional integrity He held my hand for one final chance before we ripped our wrappings forever apart and he kissed me tender Our lips made love—like the first they ever met in weathered heat—for the last time. I tasted it when I told him “Just do so, when your appetite roars to love me again,” and until now I am waiting. So, why do I ever only write about romance lately? Well, the reason is quite complicated, really. But–but it is because I’ve tasted it.

26

Are shooting stars angels that came too close, f e l l for loving the Earth much?

0

Feb 4, 2017

Feb 4, 2017 at 12:31 AM UTC

Not To Return,

Are shooting stars angels that came too close, f e l l for loving the Earth much?

8

Pumikit Lasapin ang bawat saglit na lumalangitngit ang pawis sa inyong balat na magkadikit. Huwag niyong ipagkait sa apat na sulok ng silid ang kanilang karapatan masilayan ang inyong pagmamahalang saglit Igapang mo ang iyong mga nananabik na daliri sa pambalot ng kanyang laman, Sa bawat segundong inuudyok at kinikililiti ang iyong kasiping isiping siya ay isang anghel na ipinadala ng diyos ng dilim ng silid Manampalataya Manalangin na ang sandaling maglapat ang iyong labi sa kanyang katawan ay pang-matagalan Na ang pagsamba mo sa kanyang katawan ay magiging makatarungan Iyong lubusin ang pag-halo ng laway at pawis Tumingin sa pagkinang ng namumuong asing itinuturing **** bituin dahil sa bawat paglamas ng inyong dila sa isa't-isa, dahil sa pagdurugo ng labi, dahil sa panggigil at kagutuman at libog ng katawan at isipan Hangga't siya'y nagugutom at uhaw sa maling pagmamahalan– Kumapit Hayaan ang sarili maipit sa kanyang bisig sa tuwing pipilipitin niya ang iyong isip gamit-gamit ang kanyang mga matang nanlilisik sa pagnanasa at tamis na kay pait Ang kanyang mga mata na nagpapakita ng kaluluwa na umiiyak dahil hindi kayo para sa isa't-isa Iyong nahihinuha na pareho lang kayong dalawa, parehong kumakapit sa ideya na ang pakikipagkantutan ay paraan para mahanap ang pag-ibig na bumabalot sa mundo't umaakap Umakap Panghawakan ang alapaap at huwag kang kukurap para masilayaan ang pamumuo ng mga ulap sa kanyang mga mata, Ang pagbaha ng inyong mga kalooban dahil sa pagragasa ng inyong kahayukan Ngunit wag kang magpahinga. Hayaan mo siya ang mauna sa pagpapahinga, Ito ay senyalis ng pagkapagod at pagsuko sa kasiyahan na inyong tinatamasa Masasabi **** masalimuot ang karanasan na ito kahit nilubos mo ang pagkakataon na kayo ay nag-indakan sa bawat sulok ng silid na madilim na sa pagtapos wala na kayong ibang magawa kung hindi– Huminga Huminga ng malalalim bago umalpas ang inyong kamunduang pangsandalian At sa pagwaglit ng iyong hanging ibinuga, tanggapin sa sarili na libog lang ang inyong nadama

0

Feb 2, 2017

Feb 2, 2017 at 2:09 PM UTC

Pumikit

Pumikit Lasapin ang bawat saglit na lumalangitngit ang pawis sa inyong balat na magkadikit. Huwag niyong ipagkait sa apat na sulok ng silid ang kanilang karapatan masilayan ang inyong pagmamahalang saglit Igapang mo ang iyong mga nananabik na daliri sa pambalot ng kanyang laman, Sa bawat segundong inuudyok at kinikililiti ang iyong kasiping isiping siya ay isang anghel na ipinadala ng diyos ng dilim ng silid Manampalataya Manalangin na ang sandaling maglapat ang iyong labi sa kanyang katawan ay pang-matagalan Na ang pagsamba mo sa kanyang katawan ay magiging makatarungan Iyong lubusin ang pag-halo ng laway at pawis Tumingin sa pagkinang ng namumuong asing itinuturing **** bituin dahil sa bawat paglamas ng inyong dila sa isa't-isa, dahil sa pagdurugo ng labi, dahil sa panggigil at kagutuman at libog ng katawan at isipan Hangga't siya'y nagugutom at uhaw sa maling pagmamahalan– Kumapit Hayaan ang sarili maipit sa kanyang bisig sa tuwing pipilipitin niya ang iyong isip gamit-gamit ang kanyang mga matang nanlilisik sa pagnanasa at tamis na kay pait Ang kanyang mga mata na nagpapakita ng kaluluwa na umiiyak dahil hindi kayo para sa isa't-isa Iyong nahihinuha na pareho lang kayong dalawa, parehong kumakapit sa ideya na ang pakikipagkantutan ay paraan para mahanap ang pag-ibig na bumabalot sa mundo't umaakap Umakap Panghawakan ang alapaap at huwag kang kukurap para masilayaan ang pamumuo ng mga ulap sa kanyang mga mata, Ang pagbaha ng inyong mga kalooban dahil sa pagragasa ng inyong kahayukan Ngunit wag kang magpahinga. Hayaan mo siya ang mauna sa pagpapahinga, Ito ay senyalis ng pagkapagod at pagsuko sa kasiyahan na inyong tinatamasa Masasabi **** masalimuot ang karanasan na ito kahit nilubos mo ang pagkakataon na kayo ay nag-indakan sa bawat sulok ng silid na madilim na sa pagtapos wala na kayong ibang magawa kung hindi– Huminga Huminga ng malalalim bago umalpas ang inyong kamunduang pangsandalian At sa pagwaglit ng iyong hanging ibinuga, tanggapin sa sarili na libog lang ang inyong nadama

29

Stand still... Feel as if the silence is defeaning your ears— Hear the fear beating within your chest— Think of it as a test, this twenty-story height Fright is sublime as the dark sky is as black as daylight is bright Yet at the same time inside, you fight Because tonight eternal punishment is your delight Spread your arms... The warmth of the cold city wind is home— Alone is no longer a word to describe yourself— Help is not a number to be dialed on a phone Help is the couple hundred feet, your distance from below Your adrenaline rush as your feet push concrete robust Memories flush as cold wind brush your skin Pushing the thoughts of hard concrete replacing satin wind Peripheral visions alert you The sound of trickling sparks are familiar too Ecstatic spirits embark on a journey to The center of their world becomes those sparks in a blast A vast symphony from an ear bleeding band Yet this show is never bland unlike this man Standing on top of a building ready to fall face flat on pavement or that conveniently parked red van You wonder how you got this far. You wonder how you got this low. You wonder what it's like when your already six feet below. Maybe, I guess so, you just want to be the star in your own show Because you couldn't do it in life 'cause they ignored you the most So you got provoked They invoked suicide in your mind like a card shark owing the mob a loan Alone you see the lights start moving Spiralling sky high astonishing eyes on the ground The visual equivalent of an angry concerto Hitherto, you've been standing amazed On how everyone's in a daze with lights that quickly fade It made you think that no one would notice what you're about to do So you step a little closer to the edge in front of you. You never did much in life, for them not much, Never even touched the life of at least one person you know This life is ending on the sour note at the end of show I let myself freefall... Let mother earth pull me towards her cruel embrace Falling, I still chase for limelight's given grace Crestfallen, I face the skies hoping I go to heaven after my grave Yes, an appalling fate Self-inflicted with distaste As I crash on that red van I saw that people paced, raced towards my body... I smiled, because before everything faded everyone's attention was on me.

0

Dec 19, 2016

Dec 19, 2016 at 7:56 PM UTC

Spectacle

Stand still... Feel as if the silence is defeaning your ears— Hear the fear beating within your chest— Think of it as a test, this twenty-story height Fright is sublime as the dark sky is as black as daylight is bright Yet at the same time inside, you fight Because tonight eternal punishment is your delight Spread your arms... The warmth of the cold city wind is home— Alone is no longer a word to describe yourself— Help is not a number to be dialed on a phone Help is the couple hundred feet, your distance from below Your adrenaline rush as your feet push concrete robust Memories flush as cold wind brush your skin Pushing the thoughts of hard concrete replacing satin wind Peripheral visions alert you The sound of trickling sparks are familiar too Ecstatic spirits embark on a journey to The center of their world becomes those sparks in a blast A vast symphony from an ear bleeding band Yet this show is never bland unlike this man Standing on top of a building ready to fall face flat on pavement or that conveniently parked red van You wonder how you got this far. You wonder how you got this low. You wonder what it's like when your already six feet below. Maybe, I guess so, you just want to be the star in your own show Because you couldn't do it in life 'cause they ignored you the most So you got provoked They invoked suicide in your mind like a card shark owing the mob a loan Alone you see the lights start moving Spiralling sky high astonishing eyes on the ground The visual equivalent of an angry concerto Hitherto, you've been standing amazed On how everyone's in a daze with lights that quickly fade It made you think that no one would notice what you're about to do So you step a little closer to the edge in front of you. You never did much in life, for them not much, Never even touched the life of at least one person you know This life is ending on the sour note at the end of show I let myself freefall... Let mother earth pull me towards her cruel embrace Falling, I still chase for limelight's given grace Crestfallen, I face the skies hoping I go to heaven after my grave Yes, an appalling fate Self-inflicted with distaste As I crash on that red van I saw that people paced, raced towards my body... I smiled, because before everything faded everyone's attention was on me.

48

I miss the days euphoric The wonderful tunes of music that made me frolic The times when love was a tonic drink that made me a stoic alcoholic. But life is tragic enough to render anyone a philophobic; making them manically depressive, making humor esoteric, making them despise anyone whom to love was ecstatic.

0

Oct 25, 2016

Oct 25, 2016 at 4:17 PM UTC

Reminiscent

I miss the days euphoric The wonderful tunes of music that made me frolic The times when love was a tonic drink that made me a stoic alcoholic. But life is tragic enough to render anyone a philophobic; making them manically depressive, making humor esoteric, making them despise anyone whom to love was ecstatic.

9

Do you know hard it is To fall face first, stand up, And show off that toothed grin To disguise the loosening cluster of bones? Ivory on ivory, White horse on white horse Clenched tightly While you also struggle to keep Your elastic lips from snapping In trying to keep your incisors from falling. But then there's an ache On the left hemisphere Of your itching face And when you realize what it is You shut off your vision With the worn down excuse: You close your eyes when you smile But that is also to stop yourself from flooding your face, putting weight on that strip of muscle That prevents your teeth from falling out of place.

0

Oct 3, 2016

Oct 3, 2016 at 1:06 PM UTC

Keep It Together

Do you know hard it is To fall face first, stand up, And show off that toothed grin To disguise the loosening cluster of bones? Ivory on ivory, White horse on white horse Clenched tightly While you also struggle to keep Your elastic lips from snapping In trying to keep your incisors from falling. But then there's an ache On the left hemisphere Of your itching face And when you realize what it is You shut off your vision With the worn down excuse: You close your eyes when you smile But that is also to stop yourself from flooding your face, putting weight on that strip of muscle That prevents your teeth from falling out of place.

21