"zucht" poems
Jouw naam is nooit ver weg.
Zij dwaalt door mijn gedachten
waar zij alles verlicht,
alles in de war schopt
en mij van slaap onthoudt.
Jouw naam is nooit ver weg.
Zij verstopt zich achter mijn lippen,
waar ze geduldig wacht om,
bij iedere zucht die mij ontsnapt,
geluidloos tevoorschijn te komen.
Jouw naam is nooit ver weg.
Ze vloeit rijkelijk uit mijn pen
waar zij, mijn hand sturend,
er zorg voor draagt dat
ik enkel woorden schrijven kan,
die haar prijzen en aanbidden.
Mijn muze wiens essentie
terug te vinden is tussen de zinnen
van alle liederen en poëzie,
welke geschreven zijn over
de liefde en de schoonheid.
Jouw naam is nooit ver weg.
Zij ontwaakt tezamen met mij
en laat mij nimmer vergeten
dat zij het leven mooier maakt,
de wereld mooier maakt.
Dat zij, gewoon door te zijn,
alles mooier maakt.
Jouw naam is nooit ver weg.
Jun 6, 2018
Jun 6, 2018 at 4:04 PM UTC
Elke vers een zucht
Elke zucht vers
Gezucht over de klucht
van niets dan lucht
Ver vlucht ze zonder gerucht
Verder nog, nooit terug
Geen dag zonder gezucht
Geen dag zonder klucht
Aug 15, 2019
Aug 15, 2019 at 12:58 PM UTC
De roep om loutering
mondt uit in een schreeuw
en ontsnapt als een zucht
Botst tegen lege blikken
uit een ver verleden
gedroomd door gapende reuzen
Aug 19, 2019
Aug 19, 2019 at 10:36 PM UTC
Ik heb een duidelijke taak gekregen,
gisteren de glazen zitten legen,
verlegen toch in bed gelegen
vanwege de wegen die doorwegen
op mij en mijn zin zit tegen.
Begin dan toch gewoon,
laat al de rest maar vallen,
begin nu eindelijk,
alles is toch tijdelijk.
Ik heb me erachter gezet,
goed opgelet, ik weet het,
't is een leugen, een klucht.
Ik ben dan toch begonnen
al was het met een diepe zucht.
Nov 7, 2017
Nov 7, 2017 at 7:40 AM UTC
Kan jij mij een nieuwe lever
geven? De mijne heb ik gefaald,
jarenlang gedronken als een bever,
mijn mosterd op café gehaald.
Ik ben geel van jaloezie, benijd
ieder die er niet aan lijdt.
Ik zucht en raak hysterisch.
Had ik me maar goed verzorgd
dan was ik nu niet icterisch
May 22, 2019
May 22, 2019 at 1:17 PM UTC
Mijn school is als een eerste thuis
Het tweede komt er nog niet bij
Zodra ik door de deur heen loop
Voel ik me bijna geketend vrij
De zon schijnt langzaam door de ramen
Ik heb uitzicht op de lucht
In de klas heerst er een vage stilte
Met alleen af en toe een zucht
Ik ben omringd door zo veel mensen
En ik kan nergens meer naartoe
Maar daar staan mijn vrienden weer
En dan is de rest van de wereld taboe
En als ik langzaam door de gangen loop
In stilte ongestoord
Dan voel ik me veilig hier
En niet alleen, zoals het hoort
Feb 20, 2020
Feb 20, 2020 at 4:00 PM UTC