Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
"vinger" poems
'n lewe in konstruksie... dis tog die mees logiese manier om dit te beskryf... ons bou en bou en bou, en toets dan die produk. Maar aan die einde, as ons klaar gebou het... wat is dan daarvan te kom.                         'n Lee huis...                                        'n stil pad... en wat het ons van onself geleer? En wat leer ons van die wereld en mense om ons              , vasgevang in die stryd teen tyd... niks nie. Ons het net voor onself uitgekyk                    na die vaal stene                                    en die slukkerige sement. Watter vreugde het dit vir ons gebring. Niks nie. Nee,          ek weier. Ons is tog hier geplaas met vrye wil. En iewers langs die pad,                                           raak almal die pad duister... en word dan deur die samelewing verdoem. Die mensdom besluit dan wat van hulle sal word... In daardie oomblikke is God meer vergete deur die skares wat saamdrom op die rand van die pad...                                                                                                       die wat lag en vinger wys...                                                                                                                       die wat klippe gooi,                                                          as deur die wat die prentjie aanskou. Soms kort ons 'n perspektief van uit die donker,                           om die lig rerig te verstaan... Soms moet ons eers die genadelose aanraking van die koue voel,                            voordat ons die sagte streel van die son oor ons gesigte kan waardeur. Daar le wysheid in die donker,                                       want dit is in die donker waar jy aleen is,                          met niemand om in jou oor te fluister wat reg of verkeerd is nie.                                                                                                                       Net die wind om jou siel te sus,                                                                                                                die stilte om jou uit te rus...                                                  en niemand wat jou god kan wees                                        of sy woorde                                                                 en planne                                                                                    vir jou kan uitmessel nie. Die pad het die gevaar geraak. Dis koud en korrupt.                                      En ons is dankbaar,          dat ons die kans gekry het om dit te sien, terwyl ons stadig verswelg word deur die skadu's                                                                                                              en wegsmelt in die donker... want nou weet ons dat ons pyn maar net 'n gedeelte van die werklike hartseer was...                                                                 ons is die gelukkiges... en hulle loop op die pad na verdoemtenis
0
Oct 8, 2013
Oct 8, 2013 at 7:12 PM UTC
Dankbaar in die donker
'n lewe in konstruksie... dis tog die mees logiese manier om dit te beskryf... ons bou en bou en bou, en toets dan die produk. Maar aan die einde, as ons klaar gebou het... wat is dan daarvan te kom.                         'n Lee huis...                                        'n stil pad... en wat het ons van onself geleer? En wat leer ons van die wereld en mense om ons              , vasgevang in die stryd teen tyd... niks nie. Ons het net voor onself uitgekyk                    na die vaal stene                                    en die slukkerige sement. Watter vreugde het dit vir ons gebring. Niks nie. Nee,          ek weier. Ons is tog hier geplaas met vrye wil. En iewers langs die pad,                                           raak almal die pad duister... en word dan deur die samelewing verdoem. Die mensdom besluit dan wat van hulle sal word... In daardie oomblikke is God meer vergete deur die skares wat saamdrom op die rand van die pad...                                                                                                       die wat lag en vinger wys...                                                                                                                       die wat klippe gooi,                                                          as deur die wat die prentjie aanskou. Soms kort ons 'n perspektief van uit die donker,                           om die lig rerig te verstaan... Soms moet ons eers die genadelose aanraking van die koue voel,                            voordat ons die sagte streel van die son oor ons gesigte kan waardeur. Daar le wysheid in die donker,                                       want dit is in die donker waar jy aleen is,                          met niemand om in jou oor te fluister wat reg of verkeerd is nie.                                                                                                                       Net die wind om jou siel te sus,                                                                                                                die stilte om jou uit te rus...                                                  en niemand wat jou god kan wees                                        of sy woorde                                                                 en planne                                                                                    vir jou kan uitmessel nie. Die pad het die gevaar geraak. Dis koud en korrupt.                                      En ons is dankbaar,          dat ons die kans gekry het om dit te sien, terwyl ons stadig verswelg word deur die skadu's                                                                                                              en wegsmelt in die donker... want nou weet ons dat ons pyn maar net 'n gedeelte van die werklike hartseer was...                                                                 ons is die gelukkiges... en hulle loop op die pad na verdoemtenis
Continue reading...
51
A God bless you, to all my teachers. I know it was hard, But you definitely managed to reach her. In Gupton's Math, You managed to make me laugh When the rest of them wouldn't dare cross your path. In Lotvedt's Social Studies It was hard staying awake But I think I managed to make us buddies. In Phibbs' Science I learned a little about my body, and you taught us a little self reliance. In Vinger's Writing, you had a great sense of humor and managed to teach me the art of citing. In McLeod's Reading, The place I loved and learned the most I learned to put my trust in the love of succeeding
0
May 24, 2010
May 24, 2010 at 5:37 PM UTC
Teachers
A God bless you, to all my teachers. I know it was hard, But you definitely managed to reach her. In Gupton's Math, You managed to make me laugh When the rest of them wouldn't dare cross your path. In Lotvedt's Social Studies It was hard staying awake But I think I managed to make us buddies. In Phibbs' Science I learned a little about my body, and you taught us a little self reliance. In Vinger's Writing, you had a great sense of humor and managed to teach me the art of citing. In McLeod's Reading, The place I loved and learned the most I learned to put my trust in the love of succeeding.
0
May 22, 2010
May 22, 2010 at 8:48 AM UTC
Teachers
Jy wys nie die son vir 'n blinde wat weer kan sien nie. Dis mos nou kinders-kry dan trou , 'n priem baba se : Ek is lief vir jou. Verby nog voor dit begin het. Of is my hart nou wiegiedood wat doodluiters my eie galg om die baba hang. Breek ek die glas-skoen? voordat die lewe dit kan breek? Of het ek nou maar oulaas 'n manier om al die goeie goed - uit vrees van stapel te stuur? Ek kan jou volg... sal jou volg; sou jou volg tot waar die wind ons waai en saam jou kan ek... sal ek sou ek heeldag rondomtalie en tiekiedraai, maar *** gaan ek die onbekende in as dit tussen my en die horison le? My hartklop eikehout in die gang, hy klop nog koud , maar hy klop nou! En jy praat van altyd en van later en van dan: verder selfs as wat my sig durf reik! Jy is my nou. Jammer dat ek more jou gister gaan wees; probeer verstaan, ek verlang nog silwer en plooie en die wereld is my lapdoek en die lewe is my lee papier en ek wil groei. Ek kan nie die trouring dra nie ,as hy nog koud aan my vinger kleef... my hart is dalk nog prematuur , maar ek wil graag uitgan en die koue skouers en spervure vir my self gaan beleef. Moet my nie die son wys nie Ek leer nou eers *** om te sien... en moet nie se jy is lief vir my nie, want more is dit verby nog voor dit begin het. En dan hang ek die priem.
0
Sep 2, 2014
Sep 2, 2014 at 9:42 AM UTC
Stilgebore
jeg ser min reflektion i dig så jeg gemmer dig i min hud tegner skitser på papir til mine tårer løber om kap med regnen intet er godt nok lige meget hvad jeg ser dig du er overalt som duerne på gaden dine baskende vinger skræmmer mig for du kommer ingen vegne uden dig selv men du bliver aldrig dig selv blot en billig kopi.
0
Jan 19, 2015
Jan 19, 2015 at 3:20 PM UTC
blot en billig kopi
De siger at du skal kæmpe imod dine fjender men det er utrolig svært at kæmpe imod dig selv ikke? Du blev skåret af disse skarpe vinger og blomster flød ud af din hud, din mund og dine øjne Stemmen er ikke den eneste der kan skrige også huden, kroppen og armene for nogen eller noget Og jeg ved ikke hvad der er værst.
0
Mar 31, 2015
Mar 31, 2015 at 4:39 PM UTC
Fjender
*du vejede mig i kilo og gram, men jeg syede dine englevinger sammen og, nu flyver du så smuk og har, indset at jeg vejer mere end, dine vinger kan holde oppe. (e.k.j.)*
0
Jan 24, 2015
Jan 24, 2015 at 3:02 PM UTC
A-
Jeg undertrykker følelsen af at ville svømme - styrte, dykke og falde. Alle tre på én gang. Følelsen af at vakle mellem Succes og fiasko At blive forrådt og stukket i ryggen Langsom smerte - med hundrede kilometer i timen. Ideen om at blive liggende og aldrig være i stand til at rejse sig. Angst og tømmermænd, i en helvedes cocktail. At vide med sikkerhed at tanker kan dræbe, hvis de råber højt nok. Følelsen om aldrig at kunne lykkedes. At ikke engang præcision - gør perfektion. Det eneste vi stræber efter. At vi alle er engle med stækkede vinger - holdt nede af fysikkens love – nye højder kan vi kun drømme om. At giraffer umuligt findes og at ord som forståelse og tilgivelse Blot er ord. - Men hvad? Det er jo bare tanker.
0
Dec 20, 2014
Dec 20, 2014 at 3:43 PM UTC
At undertrykke
hurtigt dog diskret får jeg kigget på ham et glimt af utilpashed og varme stryger igennem hans ansigt genertheden strømmer op i mig føles som en bølge af sommerfugle der ikke kan vente med at slå deres vinger ud kigger ham igen i øjnene og åbner dørens til hans sjæl kan se igennem ham nu kan se at han føler det samme som mig men alligevel løber jeg væk gemmer mig hurtigt dog diskret
0
Dec 9, 2014
Dec 9, 2014 at 5:28 PM UTC
hurtigt dog diskret
Du har aldrig læst mine digte Du ved ikke at de alle er skrevet til dig Jeg ville have læst dem alle for dig den dag du opdagede hvor dybt i mit hoved jeg egentlig lever Jeg ville have læst dem så du forstod den sandhed der gemmer sig bag hver strofe og hver sætning Så du forstod at jeg blot er et menneske Hvis historier aldrig er blevet genfortalt At jeg hverken har vinger eller gæller og hverken besidder tro eller overbevisninger og at du er den eneste sandhed jeg kender At du er essensen af alt hvad der er godhed og at verdens ondskab smelter ved dine fødder og at din krop minder om den mest ensomme af alle enge under den mest blå af alle himler.
0
Apr 11, 2015
Apr 11, 2015 at 3:18 PM UTC
Essens
måske flyver jeg; fri svævende over en flammende jord med ildblå vingeslag jeg er en ørn, phønix gøg jeg kan ikke tæmmes, ikke fanges uendeligt; utæmmelig forsvinde sprede vingerne i dans over himlen friere, højere men hvor er mine vinger?
0
May 30, 2015
May 30, 2015 at 4:49 PM UTC
JEG ER IKKE ET DYR
lever i en drøm spundet af alferne der bor i den del af min hjerne der hedder amygdala som skaber forelskelse og angst alferne de danser blafrer med deres vinger kilder mig så jeg bliver til et fortryllende væsen sådan en der er svær at tro på er helt virkelig og deres tryllestøv forbander mig for jeg er smuk så langt de fleste mænd forelsker sig i mig men ligeså smuk jeg er udenpå ligeså grimme er mine tanker indeni de finder det mystisk og dragende lige indtil de indser at skønhed falmer og jeg er mere farlig end jeg er god sådan en der virkelig kunne knuse dit hjerte for de andre mænd vil blive ved med at sende sultne blikke og alferne inde i mig vil blive ved med at sende mig til steder som ikke er til at nå og jeg vil stræbe mod himlen for de dødeliges verden er ikke nok for sådan en som mig
0
Jan 6, 2019
Jan 6, 2019 at 8:44 AM UTC
alfestøv