"verlies" poems
Tussen my gesteelde fotos
En bekoorde akoorde
Verstik ek aan twyfel
In my verlies aan woorde
Ń Oorverdowende stilte
In die kuberruim
,Die koperkoord kletskamers
En bakkiesblad boodskappe.
Trek op jou neus vir
Die new-age kakkerlakke.
Tik my vingers stompies
Op die gladde skerm
Rook in die aande as
My gemoedsbekakkings kerm
Oor die stilte op die foon...
Rukkings deur my lyf
My harts onwrikbare toorn
Ek **** aan jou
Ek droom van jou
Ek wens en hoop op jou
, maar self met die masker
Van moderne tegnologie;
**** jy ook
*** raas die stilte nou?
May 6, 2014
May 6, 2014 at 5:37 PM UTC
Starend
Sijpelend zonlicht
Bekladde bladzijden
Overpeinzend, verlies
Deinend, verborgen
getier
Oorzaken, redenen, onzin
Niet genoeg, veel te veel
gewoon verkeerd
Zelfkastijding en eigentwist
Halve indrukken
gedempte kreten
Apex van apathie en egofobie
Dierbaren die doodzwijgen
Leven en leut die uitblijven
Ik zal het moeten ontstijgen
Aug 15, 2019
Aug 15, 2019 at 1:00 PM UTC
Ook ik verlies wel eens controle.
Mijn rust is dan aldaniet bewust ten dole,
mijn zelfbeeld ten dode
opgeschreven en mijn bedoeling zogezegd verheven.
Spelen wij dan allen soms,
misschien intentioneel, toneel?
Werken wij dan, elk van ons,
met tegenzin te over, veel te veel?
We doen het elke dag, bedenk ik,
we doen het unaniem,
met hier en daar een enkeling
die alles toch al heeft gezien.
Ik bedaar dan, geef mijn fouten toe,
besef dat ik nog veel moet leren over nagenoeg alles wat ik doe.
Dec 5, 2017
Dec 5, 2017 at 9:11 PM UTC
Ik ben bang om vrij te zijn, om te leven
Bang om mijn vrijheid weer te verliezen
Bang van het leven om de hoek
Bang van de vlagen van hoop die
het kluwen van angst en verlies ontwarren en
de weg vrijmaken naar doorzichtige
denkbeelden
Ik heb het maar te vatten
Ik heb het maar te grijpen
Gewoon maar zwemmen
zonder verzuipen
Aug 15, 2019
Aug 15, 2019 at 6:53 PM UTC
Ik mis je, ik hou van je, ik wil je, maar verlies je.
Jou loslaten is het moeilijkste dat ik ooit doen moest,
want mijn naïviteit dacht dat voor eeuwig
geen sprookje was.
Ik heb je vervloekt, ik heb je bemint, ik heb je gehaat en ik heb je geliefd, ik wou je zien groeien, zien openbloeien.
Maar mijn grootste fout,
was dat ik je nooit kon laten zijn wie je was.
Feb 1, 2023
Feb 1, 2023 at 5:35 PM UTC
Hij maakte enkel lieve foutjes,
deed zulke domme dingen
zonder uit de hand, de touwtjes
te verlies, te lopen, niet te zingen.
Hij was vroeger vrolijker,
komt hopelijk nog eens piepen.
Hij was vroeger blijer,
komt hopelijk nog eens langs.
Die mooie idioot, met z'n domme grapjes,
aanstekelijke lach. Ik wil geen afscheid nemen,
ik mis hem elke dag, doorspekt
met liefde en respect,
intentioneel was hij perfect,
die mooie idioot, waar enthousiasme, als versterking,
van af spoot, uitvoerend miste hij
gewoon de afwerking.
Jun 12, 2019
Jun 12, 2019 at 8:35 PM UTC
Ik draai me nog eens om
verlies de wekker uit het oog,
toe, laat mij nog even liggen hier
laat mij nog even
de dag uitgesteld vergeten
nog één minuutje langer zonder mijzelf op te hoeven meten.
Krakende opstand, opstaan met de verkeerde hand uit bed.
Opgetogen, afgepeigerd, ingetogen, opgesteigerd,
als een paard met vierenveertig wielen
om nog op het werk te zijn vóór de volgende editie
van Allerzielen.
Vergeten eten, lap, rap eten vergeten.
Anders maakt mijn buik lawaai waar men stilte wil.
Ten allen tijde, vermaledijde.
Nov 30, 2018
Nov 30, 2018 at 7:57 PM UTC
Jullie hebben mij immens veel bijgeleerd.
Zoveel dat ik haast niet op kan sommen
wat in mij allemaal veranderd is.
Mijn werklust heeft hier gerevalideerd
in acht bewogen maanden die ik
niet meer weg wil gommen.
Vandaar dat ik tegen het einde
van deze uitgebreide sessie, met pen,
de datum heb genoteerd.
Eerst gedaald, daarna gestegen, rechtgetrokken,
toen verlegen, toe, later open,
gebloeid, vertrokken.
Ik zal de deur nog één keer sluiten
wanneer ik jullie bedank.
Want bij aankomst kroop ik mank,
liet ik tranen met tuiten.
Ondertussen, dankzij jullie allevier,
kan ik weer lopen met plezier.
Jullie namen zullen blijven hangen.
Desnoods gebruik ik knopen
om ze vast te maken, nooit meer te vervangen.
Want zelfs als ik zelf mijn geheugen ooit verlies,
zal ik jullie nooit vergeten.
Bedankt van harte, Sarah, Katrien, Geertrui en Marlies.
Apr 15, 2019
Apr 15, 2019 at 5:42 AM UTC
Wat zou me dan bedreigen?
Als ik nu eens echt zou doen
wat ik al jaren wil,
wat zou mij klein proberen krijgen?
Is het mijn alomoude omgeving?
Is het iets nieuws, een dodelijk gevaar,
een tsunami of een aardbeving?
Wat is hetgeen waarover ik mij zorgen baar?
Is het het onbekende, of vreemdelingen
op de lijn, mensen die valse liedjes zingen,
of toekomstige herinneringen vol met pijn?
Wat doet mij het meest verdriet?
Ik denk die momenten, 's avonds laat, in bed,
wanneer niemand me ziet en ik mijn negatief
denken niet krijg afgezet.
Misschien vind ik erdoor geen werk,
of schiet iemand een kogel door mijn kerk.
Misschien verlies ik mensen dicht,
misschien gaat mijn zon dan onder
en zie ik nooit meer licht.
Het weegt, het is een overdrijving,
te dramatische beschrijving
van een zelfingenomen lul.
Het is zo arrogant om die dingen al te zeggen,
je bent nog nergens dan is die angst toch flauwe kul.
Je staat aan het begin en hebt nog overal gezicht.
Waarom heb je nu al schrik
voor later nooit meer licht?
May 5, 2020
May 5, 2020 at 7:02 PM UTC