Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
"verborgen" poems
Das Leben ist eine weite Reise, so sagt man, eine weite Reise über das Meer, ein Anstieg bis auf hohe Berge, ein Hinabsteigen bis ins tiefe Tal. Das Leben ist eine Reise, so sagt man, eine Reise ohne Wiederkehr, die jeden Tag nur vorwärts schreitet, bis zum letzten Lebensziel. Das Leben ist eine Reise, so sagt man, die einen Anfang kennt und auch ein Ende, voll Gefahren und auch vielen Mühen, mit guten und mit schlechten Wegen. Das Leben ist eine Reise, das weißt du, deine Reisen, die du unternehmen musst, die allein dir aufgetragen ist und die nur du zu Ende bringst. Dein Leben ist deine Reise, das weißt du, mit vielen Stationen von Anfang an, sie alle kennst du und sie prägen dich, was aber kommen wird, ist noch verborgen. Dein Leben ist eine Reise, das weißt du, mit vielen Windungen hin zum letzten Ziel, geh nur mit Mut und Zuversicht, blick doch nach vorn bei jedem Schritt. Das Leben ist eine Reise, das ist dir und mir bekannt, ich wünsche dir, dass du das Ziel erreichst und dass dein Weg geleitet sei von treuem Schutz und Segen.
0
Jul 21, 2014
Jul 21, 2014 at 1:10 PM UTC
Leben
Starend Sijpelend zonlicht Bekladde bladzijden Overpeinzend, verlies Deinend, verborgen getier Oorzaken, redenen, onzin Niet genoeg, veel te veel gewoon verkeerd Zelfkastijding en eigentwist Halve indrukken gedempte kreten Apex van apathie en egofobie Dierbaren die doodzwijgen Leven en leut die uitblijven Ik zal het moeten ontstijgen
0
Aug 15, 2019
Aug 15, 2019 at 1:00 PM UTC
Sijpeling
Nooit meer terug is even slikken, Nooit meer daar en niet meer hikken, ongeremd schikken, ongestemd en zonder broek maar wel een hemd. Ik ben nu hier, weet niet goed waar, er is een schat verborgen. Ik wil hem vinden en meenemen naar mijn oude thuis van morgen, waar mijn zorgen enkel deden kniezen zonder effectief van de stress haren te doen verliezen. Ik zal moeten kiezen want mijn oude thuis, helaas, is achter mij gebleven in alle haast, op het begin van dit avontuur, zachtjes van de kust gedreven en over de rand van de muur voor altijd weg gevaren uit mijn leven samen met wat mij beschermde wanneer ik onbeholpen schermde met de gevaren uit mijn zeven. Dus niet meer terug, gewoon door. Er is een schat, een weg naar grote kuis maar daar zal het nooit hetzelfde zijn als mijn oude thuis. Nooit meer terug, altijd hier, met enkel in mijn hoofd, in al wat ik herinner, een deurtje op een kier. En misschien ooit, als ik kinderen heb, zie ik mijn oude thuis terug in *** onschuldig lief plezier.
0
Oct 27, 2019
Oct 27, 2019 at 1:00 PM UTC
De weg naar el satisfecho