"termino" poems
Ewan ko ba kung bakit
Sa pag-ibig may politika
Kung sinong mas may kapangyarihan sa puso mo
Kung sinong kayang bayaran yang mga ngiti mo
Kung sinong may kakayahang patahanin yang luha mo
O paagusin nang walang patumangga
Ano nga bang kapangyarihan ko?
Kundi makinig at makisimpatya-simpatyahan
Punasan ng mahimulmol na panyo ang mga pisngi mo
O ngitian at kulitin ka para di mo naman maisip ang mga problema mo
Ano nga bang kakayahan ko kumpara sa kanya
Kung binigay ko na lahat ng karapatang ari para sa'yo
Ano bang laban ko kung siya ang may hawak ng property rights mo?
Hindi ba krimen na ang tawag kung magnanakaw ako ng tingin sa'yo?
Pero bakit di ka pa nakukulong sa puso ko kung ilang beses mo na akong pinapatay?
Bakit ba wala akong lakas na gumanti sa tuwing sinasaktan ka niya?
Dahil ba sa nakapanghihinang pakiusap mo?
Sa malakas na pagtutol ng mga mata mo?
Maraming dahilan yan kaibigan.
Pero dahil politika ang pag-ibig, siya ang binoto mo at hindi ako
Siguro dahil siya nga ng napusuan **** kandidato.
O sadyang walang dating ang pagpapapansin ko
O dahil masyado mo na akong kilala na di mo nais na maging isa ako sa tatakbo
Nais **** siya naman ang maglingkod sa'yo
Kasi hindi ko alam, ang sabi mo kasi mahal mo siya
Alam mo ba ang salitang yan?
Sapat upang magpaguho ng mga buhay at kinabukasan
Hindi ko, ngunit mo
Pinalampas mo ang pagkakataong
Paglilingkuran kita na parang isang prinsesa
Kung ano ka naman talaga
Naiinis ako sa tuwing pinagmumukha ka niyang pulubi at walang silbi
Ikaw naman nililito mo siya
Binabato ng mga paratang
Tama na
Mahalin mo rin siya ah
Kasi di naman siya maluloklok kung di mo pinili
Pinili mo yan
Magdusa ka
Kahit pa mahal kita
Eh kung sa di mo ko nakikita
Ni binilugan sa balota
Paano ko pa ba ipakikilala ang sarili ko?
Kailangan bang masabing kayo upang mabigyan siya ng kapangyarihan sa'yo?
Pwede naman kitang paglingkuran kahit di ako pinili mo
Pwede naman kitang mahalin kahit kelan ko gusto
Kaya kong gawin lahat 'yon
---
Kahit walang pondo kundi ang puso ko
Kasi independent party ako
At ang katotohanang walang tayo
Di magiging tayo
Na sinampal mo sa aking mukha noon pa mang naging magkaibigan tayo
Tanggap ko
Wala naman akong hinihinging kapalit
Gusto ko lang masaya ka sa napili mo
At sana panindigan niya ng pagpapahirap sa damdamin mo
Kasi tangina kinuha niya lahat ng binigay **** buwis at pawis
Di man lang nagtira upang mabigyan ako
Pero sige na
Tama na'to
Wala nakong maramdaman
Isang kasinungalingan
Paalam na
Sana magtagal pa ang termino
Administrasyong binuo ng pag-ibig niyo
Jul 3, 2016
Jul 3, 2016 at 3:00 AM UTC
Mahal ko ang Filipino, pagdiriwa’y walang plano
Malaking palaisipan pag-alala ng gobyerno
Samantalang ‘di naisip prayoridad wala rito,
Pagpapayaman sa Ingles hindi na magkandatuto.
Paggunita anong saysay, pagsasabuhay sa wikà
Makakapagpamulat ba lalo na sa mag-aaral;
Pagsambit sa mga ito maging sa mga parangal,
Ito ba’y nakagugulat isang buwang itinakdà.
Totoo namang ginamit sa pakipagtalastasan
Filipino’y instrumento sadyang hindi matumbasan;
Kahit na karamihan pa napagkakamalang Kanô
Pakikinig sa istasyong bumibilib na napunô.
Ang tanong sa puntong ito, napapayaman ba kayâ?
Sa mga naging konteksto, ang masa ba’y nakukutyâ?
Sa mga nakakarinig, nahalua’y kabaduyan
Maging mga komentaryo, kalaswaa’y kinantsawan.
Kung bastos ang naging dating, anong magiging termino?
Ang mga dapat ilimbag sa papel ng mga dyaryo;
Sa pagbibigay ng aliw,ito’y pulos kababawan
Inisip ng mamamayan, may ganitong katangian.
Kapuri-puri ang iba, may mahahalgang paksà
Ito’y kinakikitaan na may seryosong diskurso;
Sa kabilang banda pala, ito’y nawalan ng bisà,
Tulog na ‘pag pinalabas, ito’y kadalasang kaso.
Paano papaunlarin kung iba’y pinagpilitan
Tunay na nakalulungkot ito’y naging panambitan;
Sa halip pa ngang gamitin bilang makatwirang midyum,
Sa mga usap-usapan, maging sa mga simposyum.
Ang pagpapaunlad nito ay hindi sa balarila
Hanggang sa pag-uunawa pati ng ortograpiya;
Kinailangang mawala ang mga maling pananaw,
Ito’y nangangahulugang pagkilatis ‘di papanaw.
Ang natanging lingua franca nagbibigay identidad
Sambayanang sumasambit pagka- Pinoy lumalantad;
Sa bansa’y nagbigay-linaw, paggamit ng isang wikà,
Kaysa sa salitang- dayo, nagturan ng hakahakà.
Oo, Agosto na naman, dapat pa bang magkamayan?
Wika nati’y maging ilaw siyang magsisilbing lakas,
Juan, gumising ka naman, kamtan mo’y tuwid na landas;
Kung hindi tayo kikilos, mayroong paglalamayan.
Oct 6, 2013
Oct 6, 2013 at 9:26 AM UTC
muli sa inyong harapan,walang kiyeme.Ako'y may luha ng galak na sumasainyo
pigil hininga sa mga katotong bantayog na nakakasalamuha ko
halos hikahos kong kinu-kuyumos yaring mga mata ko na wala pang hilamos
pagkat sa tulad kong aba' ,kada rima ay sadya talagang mana nga o para sa tao etong aking paghangos!
isang nilalang na ang kara ay tila ba mapalad na albularyo
na di man lang kapara ng doktor na malawak ang bokabularyo
kaya't halina at ating paigtingin ang naturang tula at talumpati
sa tamang panahon at termino ng huwarang tupa at puting kalapati
ehem,,ayon daw sa isang bokasyon
dapat raw eh mag-bukas 'yon
Oo."ang hawla na seremonya sa KASAL
at tanging tali lamang ang may SAKAL
LAKAS sa paghila,manapa nama'y banayad
AKLAS man ang reaksiyon ng pagaspas sa paglipad
magsisitingala ay LAKSA hanggang ang pares ay magsidapo
mapapahangang gaya sa SAKLA.,tagos agad walang kahapo-hapo
edi wow aww aww...kahol ng bantay-bombang ASKAL
habang nababakas ang kasiyahan ng kapwa magpupulot-gata at ng mga saksing sabik sa sabaw
kapagdaka'y palakpakan naman ang siyang sa paligid ay pumaimbabaw
LASAK man na sa paningin ang pulang alpombra,hinde naman matatawaran mga alaalang duon ay naihalal!
Nov 13, 2015
Nov 13, 2015 at 3:25 AM UTC
Hace algún tiempo, cuando todavía me consideraba cadaver, no hubiera llegado a pensar que podría volver a sentir. Desconectarme era lo mío. No sentir, no querer vivir, lo usual, lo de todos los días. Cuando todavía me consideraba cadaver, no tenía documento que probara que algún día hubiese estado viva. Cuando estaba fría y sin vida, todo lo que quería es sentirme como ahora lo hago. Lo negaba, si. Me odiaba, si. Pero quería, claro. Después de ese tiempo, cuando ya no me consideraba cadaver, descubrí que las marcas no se irían nunca. Seguirían tanto en mis piernas como en mi cabeza y que todavía podría ser almenos parte cadaver. Solo amaba a la tierra mas no a los habitantes y menos al tibio cadaver llamado Nicole. Pasaron meses y el cadaver vino a la vida. Revivio y en cualquier momento se puede convertir en una persona como otra. El cadaver dejo de ser cadaver. BOOM. CAPOOM. La agonía termino. ¡El cadaver esta vivo! Se grito por las calles, mientras este saltaba y gritaba que lo amaba.
Se podría pensar que esto termina como en los cuentos de hadas. Finales felices y cuentos para dormir. Pero una historia tan tenebrosa como la del cadaver no puede ser contada, ni recordada. Pero talvez, solo narrada.
Mar 16, 2014
Mar 16, 2014 at 6:46 PM UTC
Con mi gorro y mi pipa, con mi luz tenue, mi cobija blanda y el cielo estrellado, pienso en ti; y te mezclo con mi entorno, con mis ideas y mis locuras.
Me río inocentemente, irónicamente, porque son cosas que solo se me ocurrirían a mí, verte bailando con un traje de ballet o un vestido, verte anunciando un producto en televisión, verte ahí parada justo frente a mí, con cara de alegría, como si me hubieras esperado.
verte así de pronto sin pensarte, como algo nuevo que no termino de explorar, verte disfrazada de rebeldía y de seriedad, verte así, sin verte, sentado sin parpadear, enloqueciendo, suspirando y alardeando como si supiera que decir.
Verte así, sin verte, pensando en si algún día pasará, pensándote, así por la mitad, sin saber, si ser o no ser contigo, en una playa, en la vereda; con tus brazos en mis hombros, y mi alma en tu boca,
verte así, lenta y maravillada, verte sonreír, verte enrojecer; me encanta, encanta que yo sienta esto, porque es raro, porque hay q darle vuelta al mundo para lograrlo, porque me gustas así, como un helado, así de simple, así de complicado.
Me gustas, así sin verte, entre la alarma del despertador, entre el volumen de la televisión, en el libro a medio leer, en lo frío que está el piso, en mi taza de café y en mi lápiz azul, mientras te pienso, acostado y con los ojos cerrados.
Oct 10, 2015
Oct 10, 2015 at 3:59 PM UTC
Ay, Poesía, pero mira que eres difícil,
aunque busco hallar los cánones que te rigen
termino encontrándome un insondable arcano
que al pensar que me acerco, se hace más lejano.
Eres tan inconsútil, intangible y etérea,
creo atraparte en frases y huyes en la idea;
cuando pienso que avisté la intuición onírica,
me doy cuenta que se ha diluído la lírica.
Tan real cual vida, muerte o la Primavera
te presentas además como una Quimera
que intentamos esculpir en finas palabras,
pero sólo por momentos, ya que te escapas,
cuando por siempre quedamos insatisfechos
al ver que no hilamos el vestido perfecto.
(Jorge Gómez A.)
Jun 19, 2012
Jun 19, 2012 at 7:34 AM UTC
entendía que era posible que jamas me fueras a entender.
todo este tiempo pasaba horas y días esperando el momento
en el que de verdad me verías,
tal y como soy,
tal y lo que te daría,
tal y lo que te ofrecía,
siempre.
y había veces que decía,
que estúpida forma de querer,
que manera mas arriesgada de esperar,
tanto tiempo y sin una señal,
y aqui seguia, y para que?
y mi voz temblaba,
se quedaban atrapadas las palabras
en un papel, en una libreta desordenada,
en un libro, donde no las fueras a encontrar.
pero siempre, siempre retumbaban,
cuando sera que fueras a ver?
cuando te ibas a dar cuenta?
que todo este tiempo aquí siempre he estado,
teniendo ni una razón para quedarme?
la honestidad de mis palabras te alcanzaron,
fue sentir un escalofrió,
una felicidad,
un alivio,
ver, y sentir,
que estábamos igual,
que estamos por fin juntos.
que ganas de llorar,
por fin, en fin,
esta espera termino,
esta paciencia dio fruto en tus ojos,
los abriste y
por fin,
tu boca es mia,
tu tiempo es mio,
eres mio, por fin,
me viste..por fin.
Mar 7, 2013
Mar 7, 2013 at 12:05 PM UTC
Fue Cervantes quien relató con su pluma sabia
la extraña historia de dos amigos florentinos
que por amor forzaron sobre sí la desgracia
al maniobrar con impertinencia y desatino
en el ánima de una recogida muchacha.
El esposo con el amigo la puso a prueba
pidiéndole que a su mujer hiciera la corte
sin prevenir el impertinente a dónde lleva
la duda cuando no cuenta con ningún soporte.
Y el que pretendía sólo simular amor
para satisfacer al esposo empecinado
y comprobar de la mujer lealtad y honor,
termino, al fin, de sus virtudes enamorado.
De tal modo que el marido quiso probar la honra
colocándole acechanzas a la castidad
de aquella desprevenida y sosegada esposa,
las que fatalmente minaron su voluntad.
Lo que comenzaron como una prueba fingida
terminó en calamitoso engaño verdadero
porque quien pone trampas a la luz y la vida
termina transitando por oscuros senderos.
(Jorge Gómez A.)
Jun 21, 2012
Jun 21, 2012 at 5:22 PM UTC
ouroboros: siempre regreso a las mismas cosas, me muerdo la cola y termino tragando mierda
May 7, 2014
May 7, 2014 at 4:51 AM UTC
fue facil aprender a amarte como mujer;
eso fue lo sencillo.
quererte con
la boca,
los dedos,
los ojos,
los brazos...
un amor de adultos,
encendido.
y sin embargo,
termino llorando como bebe.
lagrimas despechadas,
berrinchudas como de niña;
Llanto,
Apr 1, 2013
Apr 1, 2013 at 12:22 AM UTC
Te busco en las esquinas del pueblo
Te busco en los ojos de los caballeros
Te busco como una niña perdida
busca a su madre
Con angustia, con miedo
Miedo a encontrarte entre otros brazos
Miedo de hallarte con otra boca
Pero aun asi tengo esperanzas
de encontrarte entero
porque de poder encontrar pedazos tuyos
eso si pude hacer
Encontre tus ojos mientras miraba el cielo estrellado
una noche oscura en el Beni
Halle tu sonrisa por ahi en el mar
azul de Brasil
Senti el rozo de tus dedos
Mientras el viento jugaba con mi pelo
en pleno Los Angeles
No te he perdido para siempre
Eso me sigo diciendo
Y sigo viajando porque
te sigo buscando con esperanzas
de poder juntar todos los pedazos tuyos
y que formen el rompe cabezas
mas bien rompe corazones y mentes y almas
y que finalmente te pueda nuevamente ver
Deje mi corazon en tus manos hace mucho tiempo
y al irme, me lo quise llevar
termino en dos pedazos
yo con una mitad y tu con la otra
espero que al igual que yo estes buscando la otra mitad
Oct 27, 2014
Oct 27, 2014 at 4:24 AM UTC
Desahogo mis ganas de ti en la oración.
Desahogo mis ganas de ti en la poesía.
Me alivia a la vez Dios y el Diablo.
Y uno esta frío en el infierno,
y el otro derrite mis pasiones más arriba de la lluvia.
No termino de descifrar.
Es esto amenaza o castigo?
Es la condena al delito mayor
de creerme sol entre nubes de infancia.
A quién, al final, le llegaran mis oraciones?
Sólo en la mañana, tu voz que me despierta,
Me dirá si es dios o diablo
el que me oye y de mí se burla
Jul 2, 2016
Jul 2, 2016 at 1:40 AM UTC
Que fuera de una flor si el insesato sueño fuera un libro, escrito en otro lenguaje, no conversado.
Sabiendo que eran sueltas en un volcan sin termino, la voluntad se formo en sus sueños.
Imponente sueño de la insensata a determinacion, que es el programa.
Dec 7, 2014
Dec 7, 2014 at 9:25 PM UTC
Cita Perfecta (acróstico)
Con miles de preguntas
Intento mi mejor sonrisa
Tartamudeando de nervios
Ansiosa llegó a la cita.
Pues he
Estado ya por los últimos cinco años
Responsablemente esperándolo
Fascinada y
Excitada por el prospecto., de que esa
Cita, sea la que
Termine con esta soledad y por fin
Alcanzar ese amor, que he esperado con
tanta ilusión.
LeydisProse
11/18/2017
Cita Perfecta (acróstico)
Con ilusión lo miro,
Intentando contestar
Todas esas pregunten que me vienen
Abatiendo con afán y me vuelvo a
Preguntar ¿será él,
El que viene a
Restaurar todo el daño del ayer?
Florecen mis ojos de
Esperanza
Cual niña enamorada,
Termino
Aceptando al final de esa cita,
que ha conquistado él con su
su prosa y su sonrisa,
el alma de LeydisProse,
que se ha de dedicar,
a versar con sus besos
de por vida!
LeydisProse
11/18/2017
https://m.facebook.com/LeydisProse/
Nov 19, 2017
Nov 19, 2017 at 1:58 PM UTC
Si tu eres la voz dentro de mi cabeza
mis ganas de encontrar un nuevo camino
sirven tanto como las manos contra la lluvia
todo lo que creía ser carece de certeza
Sueño diurno, inservible sentimiento
comencé de la nada y así termino
enganchada a nada y solo conmigo
es seguro el camino del sufrimiento
debería respirar ahora que puedo
pequeño tramo de luz sin dirección
solo aumentas mi esperanza y aflicción
a través de un mar sin nombre o dueño
May 5, 2017
May 5, 2017 at 2:15 PM UTC
Yo renuncio, yo se que esto les sorprende a muchos
Pero renuncio, entiendo que esta noticia no le importe a muchos
Mientras unos lloran otros se llenan de gozo
Pero ya no aguanto mas y renuncio
No doy mis dos semanas de aviso porque puede que me quede
Y comprendo que no debo estar con esto que me duele
y con esto termino solo dame un minuto para pensar
se que no puedo mas so aqui va
YO RENUNCIO
Renuncio a la gente que dice que ya yo no puedo mas
Que se me asercan y dicen que no voy a llegar
Renuncio a que siempre me pisoteen
En Salmos 91:7 me dice
“caeran a tu lado mil, y diez mil a tu diestra; mas a ti no llegaran
Renuncio a los que no me dejen caminar
Y a todos que solo me quieren hacer el mal
Renuncio a las palabras que me duele
Porque no me quiero quedar porque ya Cristo viene
Renuncio a la prueba y a la situacion mas reciente
Porque el Señor es mi luz y mi salvacion; a quien temere? Jehova es la Fortaleza de mi vida; de quien eh de atemorizarme
Renuncio al mal
Porque el evangelio nunca lo podre renunciar
Oct 11, 2018
Oct 11, 2018 at 9:21 AM UTC