"sugo" poems - Hello Poetry

Inday unom na katuig ang nilabay sa dihang nahikagplagan tika milabay sa balay sa handumanan ko nahipatik ang katahom sa imong hulagway may mga panahon sa kasing2x og damgo ko imong kaanyag mobisita gamay Karon dili masukod ang kalipay sa dihang nagkaila ta Adunay panahon magkachat ta lingaw sige kog katawa sa dihang nakahibalo naka sa tinuod og naglagot ka sa akoa maayo man ng makahibalo ka sa tinuod samtang sayo pa Kung moabot ang panahon mosugot na ka magdate ta Por syur ako man jud ng gasto more pa be conscious lang sa imong dayet aron conscious pud ko sa akong bulsa kung cge na ta det2x chippy og tubig na lang gani ang order para natong duha pasabot KKB nalang ta sunod, salamat sa pagsabot hap... og kung ugaling dili na jud nimo maagwanta imo nakong sugton ayaw kabalaka ipanaad ko imong gugma akong amumahon sa kanunay ikaw akong panggaon sa mga gakus ko ikaw akong prisohon tanan nimong gusto akong buhaton imong mga sugo akong tumanon Og kung imo naman gali kong sugoon sa merkado pwede ayaw pud ko paalsaha og bugas isa ka sako basin og tungod sa kabug-at di nako makaya makaigit ko kung pwede lang unta kilo kiloha pud na og mahimo.

0

Apr 11, 2015

Apr 11, 2015 at 5:07 AM UTC

Wenglou

Samtang Sayo Pa

Inday unom na katuig ang nilabay sa dihang nahikagplagan tika milabay sa balay sa handumanan ko nahipatik ang katahom sa imong hulagway may mga panahon sa kasing2x og damgo ko imong kaanyag mobisita gamay Karon dili masukod ang kalipay sa dihang nagkaila ta Adunay panahon magkachat ta lingaw sige kog katawa sa dihang nakahibalo naka sa tinuod og naglagot ka sa akoa maayo man ng makahibalo ka sa tinuod samtang sayo pa Kung moabot ang panahon mosugot na ka magdate ta Por syur ako man jud ng gasto more pa be conscious lang sa imong dayet aron conscious pud ko sa akong bulsa kung cge na ta det2x chippy og tubig na lang gani ang order para natong duha pasabot KKB nalang ta sunod, salamat sa pagsabot hap... og kung ugaling dili na jud nimo maagwanta imo nakong sugton ayaw kabalaka ipanaad ko imong gugma akong amumahon sa kanunay ikaw akong panggaon sa mga gakus ko ikaw akong prisohon tanan nimong gusto akong buhaton imong mga sugo akong tumanon Og kung imo naman gali kong sugoon sa merkado pwede ayaw pud ko paalsaha og bugas isa ka sako basin og tungod sa kabug-at di nako makaya makaigit ko kung pwede lang unta kilo kiloha pud na og mahimo.

21

Sometimes the poem doesn't want to come; it hides from the poet like a playful cat who has run under the house & lurks among slugs, roots, spiders' eyes, ledge so long out of the sun that it is dank with the breath of the Troll King. Sometimes the poem darts away like a coy lover who is afraid of being possessed, of feeling too much, of losing his essential loneliness-which he calls freedom. Sometimes the poem can't requite the poet's passion. The poem is a dance between poet & poem, but sometimes the poem just won't dance and lurks on the sidelines tapping its feet- iambs, trochees- out of step with the music of your mariachi band. If the poem won't come, I say: sneak up on it. Pretend you don't care. Sit in your chair reading Shakespeare, Neruda, immortal Emily and let yourself flow into their music. Go to the kitchen and start peeling onions for homemade sugo. Before you know it, the poem will be crying as your ripe tomatoes bubble away with inspiration. When the whole house is filled with the tender tomato aroma, start kneading the pasta. As you rock over the damp sensuous dough, making it bend to your will, as you make love to this manna of flour and water, the poem will get hungry and come just like a cat coming home when you least expect her.

0

8.7k

Erica Jong

The Poem Cat

Sometimes the poem doesn't want to come; it hides from the poet like a playful cat who has run under the house & lurks among slugs, roots, spiders' eyes, ledge so long out of the sun that it is dank with the breath of the Troll King. Sometimes the poem darts away like a coy lover who is afraid of being possessed, of feeling too much, of losing his essential loneliness-which he calls freedom. Sometimes the poem can't requite the poet's passion. The poem is a dance between poet & poem, but sometimes the poem just won't dance and lurks on the sidelines tapping its feet- iambs, trochees- out of step with the music of your mariachi band. If the poem won't come, I say: sneak up on it. Pretend you don't care. Sit in your chair reading Shakespeare, Neruda, immortal Emily and let yourself flow into their music. Go to the kitchen and start peeling onions for homemade sugo. Before you know it, the poem will be crying as your ripe tomatoes bubble away with inspiration. When the whole house is filled with the tender tomato aroma, start kneading the pasta. As you rock over the damp sensuous dough, making it bend to your will, as you make love to this manna of flour and water, the poem will get hungry and come just like a cat coming home when you least expect her.

61

Busalan mo pa! Nang manahimik ang mga sumisigaw-- Pilit inaalingawngaw ang nag-uumapaw nilang mga hinanakit Matagal nang umalis ang Diyos dahil sa mga panatikong Sinasamba ang kanilang Poong iniidolo rin ang isa pang anak ni Satanas Kasama ang kanyang mga apostol Hudas sa taumbayan Busalan mo pa--- Ang iyak ng sanggol, nanghihingi ng pagkain Ang ungol ng babaeng pinuputa sa tabi-tabi Ang hikbi ng magsasakang mamamatay na lang hindi pa sa sarili niyang lupa Ang tangis ng manggagawang tinapon matapos Malaos Na parang Makina lang sa pabrika Sige patahimikin mo! Tutal katutahan At kaputahan At kaputanginahan ang doktrinang isinisiwalat mo Na parang hindi mulat at wala sa ulirat ang mga panatikong Sumusunod Sa bawat buklat ng bibliya Lalong pumupula ang paligid; Kitakita na lang sa bilibid kung umabot pa ang bangkay ng nag-ingay Sige langoy! Hindi man sa dagat ng basura; Pero sa dagat ng dugong dumanak ng mga pinaslang ng bibliyang ginamit mo para umaalipusta Sa nanghihingi ng kalinga; Sisid sa kailaliman nang malaman mo Ang kadiliman ng kaibuturan ng bituka **** halang Sige gamitin mo ang bibliya-- Ipangalandakang sugo ka! Panginoong namimigay ng lupa Panginoong may-lupa namimigay Hindi sa hindi makatayo hindi makaupo maghapong nakayuko Kundi sa pulang watawat na may limang dilaw na bituin marikit na kumikinang Habang unti unti nitong nilalamon ang bawat isla bawat industriya Idagdag sa kanilang makina na may nabubulok na sistema Hanggang sa wala nang matira; Hanggang sa ang perlas Ng silanganan Ay tuluyan nang Malaspag Na parang isang puta

0

Jul 4, 2020

Jul 4, 2020 at 6:12 AM UTC

Seventh-Heaven

Diyan ka Magaling

Busalan mo pa! Nang manahimik ang mga sumisigaw-- Pilit inaalingawngaw ang nag-uumapaw nilang mga hinanakit Matagal nang umalis ang Diyos dahil sa mga panatikong Sinasamba ang kanilang Poong iniidolo rin ang isa pang anak ni Satanas Kasama ang kanyang mga apostol Hudas sa taumbayan Busalan mo pa--- Ang iyak ng sanggol, nanghihingi ng pagkain Ang ungol ng babaeng pinuputa sa tabi-tabi Ang hikbi ng magsasakang mamamatay na lang hindi pa sa sarili niyang lupa Ang tangis ng manggagawang tinapon matapos Malaos Na parang Makina lang sa pabrika Sige patahimikin mo! Tutal katutahan At kaputahan At kaputanginahan ang doktrinang isinisiwalat mo Na parang hindi mulat at wala sa ulirat ang mga panatikong Sumusunod Sa bawat buklat ng bibliya Lalong pumupula ang paligid; Kitakita na lang sa bilibid kung umabot pa ang bangkay ng nag-ingay Sige langoy! Hindi man sa dagat ng basura; Pero sa dagat ng dugong dumanak ng mga pinaslang ng bibliyang ginamit mo para umaalipusta Sa nanghihingi ng kalinga; Sisid sa kailaliman nang malaman mo Ang kadiliman ng kaibuturan ng bituka **** halang Sige gamitin mo ang bibliya-- Ipangalandakang sugo ka! Panginoong namimigay ng lupa Panginoong may-lupa namimigay Hindi sa hindi makatayo hindi makaupo maghapong nakayuko Kundi sa pulang watawat na may limang dilaw na bituin marikit na kumikinang Habang unti unti nitong nilalamon ang bawat isla bawat industriya Idagdag sa kanilang makina na may nabubulok na sistema Hanggang sa wala nang matira; Hanggang sa ang perlas Ng silanganan Ay tuluyan nang Malaspag Na parang isang puta

85

[isang pagsasalin sa Tagalog, batay sa orihinal na "When tomorrow starts without me" ni David Romano] Kapag nagsimula ang bukas na di ako kasama, at ako’y wala roon upang makita; Kung sisilayan ng araw ang iyong mga mata, na puno ng luhang para sa akin, Sinta; Labis kong nais na hindi ka lumuha, katulad ng sa araw na ito’y iyong ginawa, habang inaalala ang maraming bagay at salita, na hindi nasabi o hindi nawika. Batid ko kung gaanong kamahal mo ako, kasingsidhi ng pag-ibig kong tanging sa iyo, at sa tuwinang ako’y iisipin mo, Alam kong hahanap-hanapin mo ako; Subalit kung ang bukas ay magsimulang wala ako, nawa'y pakaunawain mo, na isang sugo ang dumating at tinawag ang aking ngalan, at ang kamay ko’y kanyang hinawakan, at wika’y handa na ang aking paglulugaran, sa malayo’t mataas na kalangitan, at kailangang lumisa’t talikdan, tanang sa aki’y mahal, lahat ay iiwan. Subalit pagtalikod kong palayo, Isang patak ng luha ko’y tumulo, pagkat buong buhay, lagi kong kinukuro, Ayokong mamatay. Maraming dahilan para ako’y mabuhay, maraming gagawin pang mga bagay, Tila imposible, hindi kailanman, na ikaw mahal ko’y iiwan. Bumalik sa ala-ala ko ang mga araw na nagdaan, ang masasaya’t ang mga kalungkutan, Pumuno sa isip ang pag-ibig nating pinagsaluhan, at lahat ng ating galak at kaligayahan. Kung sa kahapo’y mabubuhay akong muli, kahit man lamang kaunting sandali, Magpapaalam ako’t hahagkan ka at marahil, makikita kong ngingiti ka. Ngunit lubos kong napagtanto, na hindi na kailanman mangyayari ito, sapagkat pagkawala’t mga ala-ala na lamang, ang sa aki’y papalit at maiiwan. At nang maalala ko ang sa mundo’y mga kasayahan, na bukas ay di ko na matitikman, ikaw ang naging laman ng isipan, at puso ko’y napuno ng kalungkutan. Ngunit pagpasok ko sa pinto ng kalangitan, Ramdam ko’y ako’y nakauwi sa tahanan. Pagdungaw ng Bathala’t ako’y nginitian, mula sa kanyang gintong luklukan, Wika’y “Ito ang Walang Hanggan, at lahat ng pangakong sa ‘yo’y inilaan". Sa araw na ito, natapos ang buhay sa lupa, ngunit dito ngayon ang simula. Di ko ipapangako ang kinabukasan, ngunit ang ngayon ay magpakaylanman, at dahil bawat araw ay pareho lamang, ang nakaraa’y hindi na kasasabikan. Ngunit ikaw ay naging matapat at naniwala, tunay at totoo, lubos na nagtiwala. Kahit may panahong may mga hindi tama, na alam **** hindi dapat ginawa. Ngunit ikaw ay pinatawad na at ngayon sa wakas ay malaya na. Kaya’t kamay ko ba’y hindi mo hahawakan at sa buhay ko, ako’y sasamahan? Kaya pag sumulong na ang bukas at wala na ako, huwag **** iisiping nagkalayo tayo, dahil sa tuwinang iisipin mo ako, Nandito lang ako, diyan sa puso mo.

0

Jul 19, 2019

Jul 19, 2019 at 5:11 AM UTC

JunLit

Kapag nagsimula ang bukas na di ako kasama

[isang pagsasalin sa Tagalog, batay sa orihinal na "When tomorrow starts without me" ni David Romano] Kapag nagsimula ang bukas na di ako kasama, at ako’y wala roon upang makita; Kung sisilayan ng araw ang iyong mga mata, na puno ng luhang para sa akin, Sinta; Labis kong nais na hindi ka lumuha, katulad ng sa araw na ito’y iyong ginawa, habang inaalala ang maraming bagay at salita, na hindi nasabi o hindi nawika. Batid ko kung gaanong kamahal mo ako, kasingsidhi ng pag-ibig kong tanging sa iyo, at sa tuwinang ako’y iisipin mo, Alam kong hahanap-hanapin mo ako; Subalit kung ang bukas ay magsimulang wala ako, nawa'y pakaunawain mo, na isang sugo ang dumating at tinawag ang aking ngalan, at ang kamay ko’y kanyang hinawakan, at wika’y handa na ang aking paglulugaran, sa malayo’t mataas na kalangitan, at kailangang lumisa’t talikdan, tanang sa aki’y mahal, lahat ay iiwan. Subalit pagtalikod kong palayo, Isang patak ng luha ko’y tumulo, pagkat buong buhay, lagi kong kinukuro, Ayokong mamatay. Maraming dahilan para ako’y mabuhay, maraming gagawin pang mga bagay, Tila imposible, hindi kailanman, na ikaw mahal ko’y iiwan. Bumalik sa ala-ala ko ang mga araw na nagdaan, ang masasaya’t ang mga kalungkutan, Pumuno sa isip ang pag-ibig nating pinagsaluhan, at lahat ng ating galak at kaligayahan. Kung sa kahapo’y mabubuhay akong muli, kahit man lamang kaunting sandali, Magpapaalam ako’t hahagkan ka at marahil, makikita kong ngingiti ka. Ngunit lubos kong napagtanto, na hindi na kailanman mangyayari ito, sapagkat pagkawala’t mga ala-ala na lamang, ang sa aki’y papalit at maiiwan. At nang maalala ko ang sa mundo’y mga kasayahan, na bukas ay di ko na matitikman, ikaw ang naging laman ng isipan, at puso ko’y napuno ng kalungkutan. Ngunit pagpasok ko sa pinto ng kalangitan, Ramdam ko’y ako’y nakauwi sa tahanan. Pagdungaw ng Bathala’t ako’y nginitian, mula sa kanyang gintong luklukan, Wika’y “Ito ang Walang Hanggan, at lahat ng pangakong sa ‘yo’y inilaan". Sa araw na ito, natapos ang buhay sa lupa, ngunit dito ngayon ang simula. Di ko ipapangako ang kinabukasan, ngunit ang ngayon ay magpakaylanman, at dahil bawat araw ay pareho lamang, ang nakaraa’y hindi na kasasabikan. Ngunit ikaw ay naging matapat at naniwala, tunay at totoo, lubos na nagtiwala. Kahit may panahong may mga hindi tama, na alam **** hindi dapat ginawa. Ngunit ikaw ay pinatawad na at ngayon sa wakas ay malaya na. Kaya’t kamay ko ba’y hindi mo hahawakan at sa buhay ko, ako’y sasamahan? Kaya pag sumulong na ang bukas at wala na ako, huwag **** iisiping nagkalayo tayo, dahil sa tuwinang iisipin mo ako, Nandito lang ako, diyan sa puso mo.

70