"stenen" poems - Hello Poetry

Gebroken verslonden kapot de muren de vloer waar ik sta het is ingestort buiten en van binnen Elke steen ooit gelegd is gevormd door jouw handen neergelegd met een precisie als geen ander het cement zo sterk, dat het elk blok omarmde de muren de vloer waar ik sta niets anders dan puin buiten en van binnen Alles omarmende warmte wat eruit raasde alsof het nooit zo is geweest, zoekend als dwazen hetgeen wat we ooit als een rots in de branding voorzagen de muren zijn weggeblazen de vloer onder mijn voeten weggevaagd waar ik sta niets anders dan puin buiten en van binnen Oorverdovende herrie dat het maakte toen één voor één de stenen vielen de hemel brak open evenals het geluid van binnen, nu buiten, schreeuwend en krakend geen muren geen vloer waar ik sta niets anders dan puin buiten en van binnen Wat ooit geborgen was, staat nu vrij om te raken zo geschiedt, het lag immers open voor de gevaren tot de blik op de edelen haar ***** verraadde het werd zichtbaar, de klok tegen het geheime wapen geen muren geen vloer waar ik sta niets anders dan stenen buiten en van binnen Als gegeven lagen ze er voor het oprapen een voor een tot aan de daken met eigen handen gebouwen om te bewaken opende het de deuren tot alle ramen de muren de vloer waar ik sta niets anders dan stenen buiten en van binnen Het haard inmiddels geladen wat koud en kil was, is met volle vuren nu rustig aan het garen tot in elke hoek weer een keer de zachte adem heeft geblazen lege ruimtes langzaam gehuld in verhalen de muren de vloer waar ik sta niets anders dan stenen buiten en van binnen Stap bij stap is elk blok aangeraakt, vormend in lagen van buiten naar binnen en van binnen naar buiten, het is omgeslagen met stenen, hand gesmeden opnieuw de warmte in gekneden van jou overgedragen op mij, een thuis door gekregen de muren de vloer waar ik sta alleen maar juwelen buiten en van binnen.

0

Sep 26, 2018

Sep 26, 2018 at 1:58 PM UTC

Jeg glemmer aldrig den dag jeg første gang fortalte om smagen af mine tåre, om stenen i mit hjerte og om smerten i mit bryst. Da jeg fortalte de tanker jeg altid har været bange for at tænke og hvordan jeg følte mig tusinde kilo lettere efter. Hvordan to hænder, to læber og to kroppe mødtes til en leg, hvordan du fuldendte mig og hvordan du ubevidst gjorde livet værd at leve. Din berøring og din accept var så tilfredstillende og kompletgørende at de selv de hårdeste stunder pludselig virkede overkommelige. Du overtog mig med en sådan omhug, du gjorde at mit hjem føltes som et hjem og at mit liv føltes som et liv. Selv din mindste berøring jog selv den værste smerte bort, og selvom jeg ikke altid siger det, så sætter jeg pris på din eksistens. Jeg sætter pris på din medmenneskelighed, din vejrtrækning og din måde at se verden på. Du har åbnet mine øjne for verdens vidunderlighed, og jeg har indset hvor utroligt heldig jeg er. Tak.

0

Oct 11, 2014

Oct 11, 2014 at 5:15 PM UTC

jmn

Tak

Jeg glemmer aldrig den dag jeg første gang fortalte om smagen af mine tåre, om stenen i mit hjerte og om smerten i mit bryst. Da jeg fortalte de tanker jeg altid har været bange for at tænke og hvordan jeg følte mig tusinde kilo lettere efter. Hvordan to hænder, to læber og to kroppe mødtes til en leg, hvordan du fuldendte mig og hvordan du ubevidst gjorde livet værd at leve. Din berøring og din accept var så tilfredstillende og kompletgørende at de selv de hårdeste stunder pludselig virkede overkommelige. Du overtog mig med en sådan omhug, du gjorde at mit hjem føltes som et hjem og at mit liv føltes som et liv. Selv din mindste berøring jog selv den værste smerte bort, og selvom jeg ikke altid siger det, så sætter jeg pris på din eksistens. Jeg sætter pris på din medmenneskelighed, din vejrtrækning og din måde at se verden på. Du har åbnet mine øjne for verdens vidunderlighed, og jeg har indset hvor utroligt heldig jeg er. Tak.

7

i det vildledte lys ser jeg dine hårstrå bevæge sig til lyden af glemsel mærker stenen i lommen den er kold og fin lidt ru fordi jeg tabte den måske med vilje fordi jeg var VRED over ikke at have adgang til egen frihed jeg vil dø i luften som en fugl der dør i luften jeg vil dø i luften som en fugl hvis hjerte pludselig standser så den falder uden at slå sig

0

Jul 11, 2019

Jul 11, 2019 at 3:24 PM UTC

lauraamstutz

i luften

i det vildledte lys ser jeg dine hårstrå bevæge sig til lyden af glemsel mærker stenen i lommen den er kold og fin lidt ru fordi jeg tabte den måske med vilje fordi jeg var VRED over ikke at have adgang til egen frihed jeg vil dø i luften som en fugl der dør i luften jeg vil dø i luften som en fugl hvis hjerte pludselig standser så den falder uden at slå sig

23

De eerste plek van mijn suikerfeestgebed! Je was al oud, maar nooit een stuk antiek, Je had ook nooit een mooie minaret, Maar toch een moskee, vanbinnen klassiek. Nu loop ik langs jou stenen, met gedachten Die steeds proberen te herinneren *** het nou was; wat mensen hier brachten, Wat was het wat ik deed al die keren? O gebouw van oudsher, nu ben je onbekend, Een oude plaats alleen van nostalgie, Door nieuwelingen word je niet gekend, En nu een stukje in de poëzie. Eerst kleine handjes, kleine gebeden, Nu een jongeman, kijkend naar het verleden.

0

Aug 1, 2018

Aug 1, 2018 at 7:35 AM UTC

gihon

Toen ik langs de oude moskee liep:

De eerste plek van mijn suikerfeestgebed! Je was al oud, maar nooit een stuk antiek, Je had ook nooit een mooie minaret, Maar toch een moskee, vanbinnen klassiek. Nu loop ik langs jou stenen, met gedachten Die steeds proberen te herinneren *** het nou was; wat mensen hier brachten, Wat was het wat ik deed al die keren? O gebouw van oudsher, nu ben je onbekend, Een oude plaats alleen van nostalgie, Door nieuwelingen word je niet gekend, En nu een stukje in de poëzie. Eerst kleine handjes, kleine gebeden, Nu een jongeman, kijkend naar het verleden.

14