"sneeuw" poems
Waar de zon wel lijkt te schijnen
Ziet zij nog alles zwart
Waar hitte de vreugde verdort
Zomer in haar hart
Waar de kleuren wel mooi lijken
Heeft de wind haar gevoel verwart
En de regen haar vrijheid doen wijken
Herfst in haar hart
Waar de zon schittert op de sneeuw
Heeft het ijs haar hoofd verhard
Snijdt de kou zich in haar lichaam
Winter in haar hart
Waar alle kleuren lijken op te bloeien
Maar de regen met tranen vermengd wordt
Hoopt ze dat het in haar hart
Ooit weer lente wordt
Jun 17, 2012
Jun 17, 2012 at 11:15 AM UTC
De beste kerst is
kerstmis met rode wijn
en gerst en nat
en koud en sneeuw van goud dat,
dartelend, de lucht kartelend,
neer dwarrelt.
De beste kerst heeft koord gevroren,
zilver glinsterballen om de oren
van de takken van de boom.
Wat ben jij groot geworden,
moeder, neef en nicht en oom,
ze drinken koffie na het eten,
doen *** best niet te vergeten
dat ze nog moeten rijden,
wetende dat we op de simpelweg
elkaar met gezelligschap kunnen verblijden.
De beste kerst is draagzaam over lange afstand,
ondanks de periodes zonder elkaar.
De beste kerst is nu, een beetje al vandaag
en een beetje uitkijken naar die van volgend jaar.
De beste kerst is schappelijk, aannemelijk tevredenheid,
de beste kerst is profiteren van het feit
dat mensen al jaren godheden vereren,
zonder gevoelens te bezeren.
De beste kerst is middelmaat, onwetendheid.
Want zij zijn zalig, heilig, zacht getroffen,
daar zij tevreden zijn met een trui of nieuwe sloffen.
Zonder beter moeten, hebben, zijn,
je wint maar niemand vindt dat fijn.
Het waar geluk zit dan vanbinnen,
dus laat het avondmaal beginnen.
Dec 8, 2019
Dec 8, 2019 at 7:36 AM UTC
DE SNEEUW VINDT HAAR EINDE OP EEN WARM GAZON
EN WAT OVERBLIJFT
De diepste indruk maakt een dik pak sneeuw.
Rustig residu die middag,
opziend naar een wonderblauwe hemel.
Sneeuw biedt je weer een lijf, zet je een hoed op,
begraaft je in haar tweede natuur, met een schijnsel
van sepia, lekkend schemerblauw.
De sneeuw friemelt aan je voegen,
wil naar binnen.
In de sneeuw ben je engelachtig
en zij is niet beangstigend, zij lijkt ons veeleer
te omarmen en te beschermen
op onze weg door de stad
Zelfs middelbaar ben je weer even kind.
De sneeuw vangt ons met haar gepeperde adem
en geeft frisse lucht.
Zij komt en gaat en komt weer terug
Zij hoopt zich op zonder
hoop op duurzaamheid
& wenst niet te blijven.
De sneeuw, ik benijd haar,
dat zij zal verdwijnen
laat haar koud
Zij is haar eigen landschap,
met haar coole witkalk
creëert ze
een albasten pracht
trekt zich dan terug zonder klacht.
Feb 28, 2019
Feb 28, 2019 at 12:08 AM UTC
Off a room of the cloisters
I met Dom Andrew
bookbinding in silence
bearded and white cowled,
in silentio sit Deus,
Mancunian he said
saw picture in book
of monastic cell
and that were it,
I sensed the coldness
of the room
body shivered
ears felt pained,
il avait de la neige à l'extérieur
the French monk said
huddled in his black habit,
saw the snow on trees
and purity of it,
she took my hand
warm it was
and promised ***
Dom Charles tonsured
dark haired gazed at me
through thick lens glasses
eyes like ***** holes
in snow,
I have been all things unholy
and if God can work
through me Francis said
he can work through anyone,
I mowed the grass by the church
and Dom Frederick said
you've done well,
qui tutto sono fratelli
the Italian monk said
as he helped me dry up
the dishes,
beyond her dark hairs
lay the Kingdom of Eve
and joyousness,
bell tolled in the bell tower
by George or Hugh
or both for Terce,
a monk read in the refectory
from a book on Oliver Cromwell
as we sat and ate in silence,
bonitátem fecísti
*** servo tuo Dómine,
the old monk opposite
ate with gusto
spooned food as if
he may never eat again,
nog steeds sneeuw buiten
the Danish monk told me
coming in with vegetables
from the garden for lunch,
indeed snow still there
trees covered and fields
that I saw,
if you want to you can
she said so I did,
Dom Bruno said later
that Dom Andrew had cancer
and was silent on it,
Deus meus libera me,
and we licked our cutlery clean
between meals and put away
under our tables
in a large napkin
and George said unhygenic
but we did,
there is no great genius
without some touch of madness
Gareth said quoting Aristotle,
sunlight on flagstones
in the church
warmed by midday,
Compline bell told
of the end of day.
Jan 21, 2016
Jan 21, 2016 at 2:41 AM UTC
Donkere sneeuw valt op en in
jouw hoofd.
Als ik het twee maanden
geleden had voorspeld,
had niemand me geloofd.
Het is een soort die niet smelt,
ophoopt en je geest verdooft.
Hij blijft maar vallen,
soms wat meer, soms wat minder.
We zien dat aan jouw wallen.
Toch ondervinden wij
in steeds grotere mate hinder
en vragen we ons af:
'Wat vind jij?'
Apr 4, 2019
Apr 4, 2019 at 6:29 AM UTC