"schaduw" poems - Hello Poetry

Iemand reikt me een hand Als ik verstar verdwijnt de hand opnieuw in de schaduw Twijfelend blijf ik staan Ik tast in het duister .. Niets Net als ik me omdraai verschijnt de hand opnieuw Deze keer neem ik ze zonder aarzelen in de mijne En als de schaduw wegtrekt kijk ik recht in twee hemelsblauwe ogen en wil ik nooit meer loslaten

0

Apr 21, 2020

Apr 21, 2020 at 7:51 PM UTC

NikkiD

Verschijning

Iemand reikt me een hand Als ik verstar verdwijnt de hand opnieuw in de schaduw Twijfelend blijf ik staan Ik tast in het duister .. Niets Net als ik me omdraai verschijnt de hand opnieuw Deze keer neem ik ze zonder aarzelen in de mijne En als de schaduw wegtrekt kijk ik recht in twee hemelsblauwe ogen en wil ik nooit meer loslaten

12

Tegen beter weten in vergeten *** de zon haar schaduw werpt Op paden die zich uitrollen Als verwachtingsvolle mijnenvelden Genietend van het onheil Dat nadert als je erom lacht Verstandige adviezen sla je In de wind die door je haren waait

0

Jun 17, 2012

Jun 17, 2012 at 11:30 AM UTC

aw

Roekeloos

Tegen beter weten in vergeten *** de zon haar schaduw werpt Op paden die zich uitrollen Als verwachtingsvolle mijnenvelden Genietend van het onheil Dat nadert als je erom lacht Verstandige adviezen sla je In de wind die door je haren waait

8

*Een blinde vlek voor de observant een langdurige schaduw die de zon alleen kan bereiken door de weerkaatsing van licht op specifieke tijden en via specifieke planeten op cruciale zeldzame plaatsen De zon schijnt er niet diepe kraters en littekens alles komt hard binnen er is geen atmosfeer die klappen verzacht of obstakels verbrand alles komt ongefilterd binnen Alles vind plaats in de schaduw Terwijl de andere kant straalt en iedereen het prachtige schouwspel 'snachts aanschouwt Alleen een enkeling echt bewust van de misère die afspeelt aan de duistere kant van de maan Daarvoor is de maan dankbaar dankbaar dat het gezicht dat niemand ziet gezien word en erkent word.*

0

Jun 1, 2015

Jun 1, 2015 at 6:49 AM UTC

SirReal

De misere aan de andere kant van de maan.

*Een blinde vlek voor de observant een langdurige schaduw die de zon alleen kan bereiken door de weerkaatsing van licht op specifieke tijden en via specifieke planeten op cruciale zeldzame plaatsen De zon schijnt er niet diepe kraters en littekens alles komt hard binnen er is geen atmosfeer die klappen verzacht of obstakels verbrand alles komt ongefilterd binnen Alles vind plaats in de schaduw Terwijl de andere kant straalt en iedereen het prachtige schouwspel 'snachts aanschouwt Alleen een enkeling echt bewust van de misère die afspeelt aan de duistere kant van de maan Daarvoor is de maan dankbaar dankbaar dat het gezicht dat niemand ziet gezien word en erkent word.*

19

'k Zie u daar nog liggen in uw doodsbed Uw laatste woorden ben'k vergeten en gij zijt blijven leven Maar 'k zie u daar nog liggen een schaduw van de vader die ik kende En gij zijt blijven leven maar de schaduw is gebleven 'k Zie u daar nog liggen met ogen die het einde zien en handen die *** grip verliezen En gij zijt blijven leven maar 'k zie u daar nog liggen in uw doodsbed

0

Apr 9, 2024

Apr 9, 2024 at 10:05 AM UTC

EzraZebra

'k Zie u daar nog liggen

'k Zie u daar nog liggen in uw doodsbed Uw laatste woorden ben'k vergeten en gij zijt blijven leven Maar 'k zie u daar nog liggen een schaduw van de vader die ik kende En gij zijt blijven leven maar de schaduw is gebleven 'k Zie u daar nog liggen met ogen die het einde zien en handen die *** grip verliezen En gij zijt blijven leven maar 'k zie u daar nog liggen in uw doodsbed

14

Lieve mama, Je hebt mijn grafrede geschreven. Vol overtuiging heb je de pen op het papier gezet en de woorden laten vloeien. Zonder enige twijfel kon jij zo je speech schrijven. Je deed het in het ziekenhuis, terwijl ik nietsvermoedend naast je zat. Je liet het me niet lezen, ik heb zelf je boekje gepakt. Nadat jij zo vaak mijn pijn op het papier heb kunnen lezen, leek het me niet meer dan eerlijk om te zien waar jij al zo lang mee zat. Uit je woorden kon ik opmaken dat je al een lange tijd aan het rouwen bent. Ik ben nog niet dood, maar je weet dat het eraan zit te komen. De constante schaduw van de suïcidale aanvallen hebben de monsters in je hoofd als een wild vuur aangewakkerd. Je gelooft niet meer in mijn leven. Het is een droom die ieder moment kan stoppen. Je weet dat je daarna nooit meer zult dromen en klampt je krampachtig vast aan de laatste beelden die je voor je **** halen. We hebben de laatste tijd niet meer dan ruzie gehad. We voelen de dood beide zo hard in ons nek hijgen dat we elkaar nauwelijks aan kunnen kijken. Het komt door mij. Wat zou het nu nog uitmaken of ik dood ga of niet. Ik heb je al zoveel pijn en verdriet gekost, dit kan zo niet verder mam. Ik wil je geen pijn meer doen. Je hebt mijn grafrede geschreven, verdomme mam. Je hebt het voor mij definitief gemaakt. Ik dacht dat ik er niet mee zou zitten, ik dacht dat ik mijn gevoel weer weg kon stoppen, maar mam je hebt het definitief gemaakt. Ik geef je nergens de schuld van. Ik had nooit dat boekje moeten pakken, maar mam je bent zo afgesloten. Ik wil weer met je zijn, samen kunnen lachen en huilen. Tegenwoordig kunnen we elkaar niet uitstaan. Ik voel de band niet meer. Ik begin mezelf weer langzaam terug te trekken en als het eenmaal zo ver is, zal het weer fout gaan. Het is voor mij, net als voor jou, een tikkende tijdbom. Ik sta op springen mam, ik kan niet meer. Ik vocht voor jou, maar jij hebt me al opgegeven. Jij bent al aan het rouwen voor een kind dat nog niet dood is.

0

Sep 25, 2019

Sep 25, 2019 at 2:12 PM UTC

Floor

ik moet het toch ergens kwijt

Lieve mama, Je hebt mijn grafrede geschreven. Vol overtuiging heb je de pen op het papier gezet en de woorden laten vloeien. Zonder enige twijfel kon jij zo je speech schrijven. Je deed het in het ziekenhuis, terwijl ik nietsvermoedend naast je zat. Je liet het me niet lezen, ik heb zelf je boekje gepakt. Nadat jij zo vaak mijn pijn op het papier heb kunnen lezen, leek het me niet meer dan eerlijk om te zien waar jij al zo lang mee zat. Uit je woorden kon ik opmaken dat je al een lange tijd aan het rouwen bent. Ik ben nog niet dood, maar je weet dat het eraan zit te komen. De constante schaduw van de suïcidale aanvallen hebben de monsters in je hoofd als een wild vuur aangewakkerd. Je gelooft niet meer in mijn leven. Het is een droom die ieder moment kan stoppen. Je weet dat je daarna nooit meer zult dromen en klampt je krampachtig vast aan de laatste beelden die je voor je **** halen. We hebben de laatste tijd niet meer dan ruzie gehad. We voelen de dood beide zo hard in ons nek hijgen dat we elkaar nauwelijks aan kunnen kijken. Het komt door mij. Wat zou het nu nog uitmaken of ik dood ga of niet. Ik heb je al zoveel pijn en verdriet gekost, dit kan zo niet verder mam. Ik wil je geen pijn meer doen. Je hebt mijn grafrede geschreven, verdomme mam. Je hebt het voor mij definitief gemaakt. Ik dacht dat ik er niet mee zou zitten, ik dacht dat ik mijn gevoel weer weg kon stoppen, maar mam je hebt het definitief gemaakt. Ik geef je nergens de schuld van. Ik had nooit dat boekje moeten pakken, maar mam je bent zo afgesloten. Ik wil weer met je zijn, samen kunnen lachen en huilen. Tegenwoordig kunnen we elkaar niet uitstaan. Ik voel de band niet meer. Ik begin mezelf weer langzaam terug te trekken en als het eenmaal zo ver is, zal het weer fout gaan. Het is voor mij, net als voor jou, een tikkende tijdbom. Ik sta op springen mam, ik kan niet meer. Ik vocht voor jou, maar jij hebt me al opgegeven. Jij bent al aan het rouwen voor een kind dat nog niet dood is.

3

Overbodig vol, een kar te groot In de schaduw van piepende wieltjes Een kwart voor in de sloot, Een kwart voor halve zieltjes. Ik bestel best elk omarmend voorwerp dat ik, eens bij zinnen, zal verwerpen eerder dan beminnen. Elke keer en elke keer. De cirkel ontmoet de grenzen, Dat ziet ook een bijziende zonder lenzen. Wij wijden uit. Mijn mening over zinloosheid, even fris als de zin van fruit.

0

Sep 13, 2024

Sep 13, 2024 at 5:51 AM UTC

Daan

Kopingstijl

Overbodig vol, een kar te groot In de schaduw van piepende wieltjes Een kwart voor in de sloot, Een kwart voor halve zieltjes. Ik bestel best elk omarmend voorwerp dat ik, eens bij zinnen, zal verwerpen eerder dan beminnen. Elke keer en elke keer. De cirkel ontmoet de grenzen, Dat ziet ook een bijziende zonder lenzen. Wij wijden uit. Mijn mening over zinloosheid, even fris als de zin van fruit.

13