Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
"raak" poems
Was dit my sonde om te droom, te wens? Was dit wreed om te verwag dat jy my iewers in jou soet woorde sou vind? Kyk ek dalk na jou met die oorhoofse afwagting van 'n kind? Sal jy met sjarme my kan vermaak of is teaterkuns 'n masker vir jou haat? Ek smag na jou taal, jou moedertong in my uitgehongerde mond. Oh die beeld- wat ons met sulks silwer stem kan skep! *** sal jou brief my vind? Sal daar 'n tuin ontstaan as ek jou antwoord naslaan? Se jy sal bly, net vir my! Se my brandewyn asem het jou inner kind bevry! Se net jy is lief vir my- en ons sal saam die tonnel-oog wereld met soet liefde en dronkmans woorde verlei. Skryf saam met my in hierdie silwertong, en kyk *** die wereld in afwagting verstar. Die liefde wil blom wanneer twee skrywers bymekaarkom. Die wereld raak nat, met die geuiter, van ons silwer tong.
0
Jul 14, 2014
Jul 14, 2014 at 2:50 PM UTC
Maak liefde in woorde
Terwyl jy hom ignoreer, Trek iemand anders sy aandag. Die liefde val weg. Die hartseer raak minder. Gevoel van alleen wees is nie meer sleg. Ja jy voel beter, Maar ook maak dit seerder. Jy verloor hom. Hy verloor jou. Se my, waar is dit wat gebou was? Of was dit ook net n las? Ek weet, jy weet nie wat ek se nie, Maar nou hoef ek nie weer by jou aan te le nie.
0
Oct 22, 2014
Oct 22, 2014 at 3:43 PM UTC
Verlore liefde.
sy wil iets beteken nie iets hê of word of kry of raak nie nie nut of hulp of help of raad nie sy wil net iets beteken wat sy nie in haarself maak nie
0
Nov 19, 2009
Nov 19, 2009 at 2:34 AM UTC
die waarheid is
Jou intrieke detail En fokus, riem deur Jou werk soos are... En ontmitologiseer die Twyfel rondom ń Onbetwyfelde meesterstuk... Jou woorde is die huid Van ń poëtiese mens Wat sy stem verhef Oor die onbenullighede Wat my begaan , en My fyn moed, So breekbaar soos ma Se porselein goed... Raak jy verlore of Raak jy aan my hart. Raak jy dalk moeg Vir die bleeksiel wat Vêr verlore raak in jou Oneindige insig. Want jou woorde spoel Oor die blaai in ń Vloedgolf van misverstand, soutwater smart streel Jou alliterende liefde Wat verby my rym... Ons was nog altyd ń klug. Verlief op ń digter. Onbenullig, die metafoor. Tussen die lieflike lyne -Sal ek myself verloor.
0
Apr 29, 2014
Apr 29, 2014 at 8:05 PM UTC
Digterlike liefde
In my droom wereld... Daar, in die verte, is n bed vir as ek moeg raak. n Berg wat ek gebruik as n kuns muur. En n oop veld vol rose. Bo my, die blou lug met reen druppels wat val, maar wat nie nat maak nie. My gedagtes wat rond sweef. musiek wat gehoor word maar nie gesien word nie. En dan, jy. n Bed vir my en jou. Jou naam op die berg met klippe, gevorm soos harte, gepak. n Oop veld rose wat jou emosie kleur wys. Reen druppels wat val, wys my jou trane. My gedagtes wat vir jou wys *** spesiaal jy is vir my. Musiek om als te laat kalmeer. En jy, vir my om lief te he, sonder om te stres oor wat jy sal **** of se as jy weet jy is die een wat ek wil he.
0
Oct 22, 2014
Oct 22, 2014 at 3:30 PM UTC
In my droom wereld...
Dit is die trane wat niemand sien nie Die seer wat niemand voel nie Dit is die koue gevoel in jou hart wanneer jy van buite af inkyk *** almal lag Dit is die eensaamheid op naweke Die stilte wanneer jy skree Dit is die afwesigheid van n warm hand Die oorblyfsels van n gebroke sielsband Dit is die spasies tussen jou vingers Elkeen n herinnering van n tekortkoming Dit is die koue winters alleen Die somers spandeer onder skaduwee Dit is die hinkering na "ek is lief vir jou" briefies Die drome oor die "ek is trots op jou" soentjies Dit is al die gebroke beloftes Die "liefde met voorwaardes" Dit is die idee van *** alles moet wees Wat keer dat jy gelukkig is Dit is die wonde wat brand wanneer jy dalk mag glimlag Om jou te herinner van jou seer se mag Dit is die donker aande sonder sterre Jou dood stille foon op die moeilikste tye Dit is die konstante bevraagteken van jou waarde Die "gaan nie eers probeer" nie's Omdat jy voel niemand sien jou raak En skielik is gelukkig wees, n verbode taak Maar dit is die leemte in my hart Die swaarte krag van al die vrae Die "Opsoek na die vermiste stuk van my legkaart" Wat die hartste praat Dit is die gewoonte om te voel jy misluk Dit is die "minderwaardige" plakker in die plek van jou gesoekte legkaartstuk...
0
May 12, 2014
May 12, 2014 at 12:25 PM UTC
legkaarstuk
Wat skryf die hand? Wat skryf die pen? In 'n kunste swyg wat ek so goed herken. *** loop die sinne uit in 'n meesterstuk, wanneer die muse aan my stiltes verstik? *** skep ek weer skrywes wat mense laat wroeg, sonder die hartseer en met al hierdie moeg? *** laat ek my digters tong luiters in die oopgraf in met 'n hand vol liefde raak my siel weer blind. Waar kom my ritme en passie vandaan , maar beter nog, met die koms van geluk ... waar het dit heen gegaan?
0
Mar 12, 2015
Mar 12, 2015 at 3:53 PM UTC
Geluk in-diepte (uit)
Daar was g'n tyd vir bybelversies nie , want die brood van lewe was te duur En wie wil nou regtig wag om ring As die manne vir jou hoogliedere sing. Aan die begin was daar niks nie Maar hyt gepraat met sy hande En toe was daar lig en oh die gode Dit was goed! Dit was goed! Maar hy was aleen in n wereld met als En almal was sonder naam , toe hy sy laaste een gee en ek Deur bloed en been vir hom geskep is. Dit was goed, dit was goed En ek huil snot en trane van seer Maar die appel proe soet Of jy hom in die hemel of die hel hap... Jy is die fontein van lewe, Ek drink van jou en raak dors Vir meer as net een aand van sterrevolg. Mag ek dronk raak op jou wyn? Of is jy my een reeds voor!? En ek kan.nie kerk toe hol nie En die Bybel vloek my skel Want jou lyf voel soos die Hemel Maar Hy se jy is die Hel. Mag ek langs jou bed op kniee neersak En jou hand in myne neem?? Kom ons raak besope... Genoeg om liefdesliede vir mekaar te kreun. More bid ons om vergifnis En vergeet wat sonde is Tot die vlees te veel begeer En die lewenslig so bietjie blus. Dit is *** die liefde werk, Dis my lewe dié Die struikelblok wat my versmoor Van n vel religie.
0
Feb 15, 2015
Feb 15, 2015 at 5:50 PM UTC
Die vel religie
'n lewe in konstruksie... dis tog die mees logiese manier om dit te beskryf... ons bou en bou en bou, en toets dan die produk. Maar aan die einde, as ons klaar gebou het... wat is dan daarvan te kom.                         'n Lee huis...                                        'n stil pad... en wat het ons van onself geleer? En wat leer ons van die wereld en mense om ons              , vasgevang in die stryd teen tyd... niks nie. Ons het net voor onself uitgekyk                    na die vaal stene                                    en die slukkerige sement. Watter vreugde het dit vir ons gebring. Niks nie. Nee,          ek weier. Ons is tog hier geplaas met vrye wil. En iewers langs die pad,                                           raak almal die pad duister... en word dan deur die samelewing verdoem. Die mensdom besluit dan wat van hulle sal word... In daardie oomblikke is God meer vergete deur die skares wat saamdrom op die rand van die pad...                                                                                                       die wat lag en vinger wys...                                                                                                                       die wat klippe gooi,                                                          as deur die wat die prentjie aanskou. Soms kort ons 'n perspektief van uit die donker,                           om die lig rerig te verstaan... Soms moet ons eers die genadelose aanraking van die koue voel,                            voordat ons die sagte streel van die son oor ons gesigte kan waardeur. Daar le wysheid in die donker,                                       want dit is in die donker waar jy aleen is,                          met niemand om in jou oor te fluister wat reg of verkeerd is nie.                                                                                                                       Net die wind om jou siel te sus,                                                                                                                die stilte om jou uit te rus...                                                  en niemand wat jou god kan wees                                        of sy woorde                                                                 en planne                                                                                    vir jou kan uitmessel nie. Die pad het die gevaar geraak. Dis koud en korrupt.                                      En ons is dankbaar,          dat ons die kans gekry het om dit te sien, terwyl ons stadig verswelg word deur die skadu's                                                                                                              en wegsmelt in die donker... want nou weet ons dat ons pyn maar net 'n gedeelte van die werklike hartseer was...                                                                 ons is die gelukkiges... en hulle loop op die pad na verdoemtenis
0
Oct 8, 2013
Oct 8, 2013 at 7:12 PM UTC
Dankbaar in die donker
'n lewe in konstruksie... dis tog die mees logiese manier om dit te beskryf... ons bou en bou en bou, en toets dan die produk. Maar aan die einde, as ons klaar gebou het... wat is dan daarvan te kom.                         'n Lee huis...                                        'n stil pad... en wat het ons van onself geleer? En wat leer ons van die wereld en mense om ons              , vasgevang in die stryd teen tyd... niks nie. Ons het net voor onself uitgekyk                    na die vaal stene                                    en die slukkerige sement. Watter vreugde het dit vir ons gebring. Niks nie. Nee,          ek weier. Ons is tog hier geplaas met vrye wil. En iewers langs die pad,                                           raak almal die pad duister... en word dan deur die samelewing verdoem. Die mensdom besluit dan wat van hulle sal word... In daardie oomblikke is God meer vergete deur die skares wat saamdrom op die rand van die pad...                                                                                                       die wat lag en vinger wys...                                                                                                                       die wat klippe gooi,                                                          as deur die wat die prentjie aanskou. Soms kort ons 'n perspektief van uit die donker,                           om die lig rerig te verstaan... Soms moet ons eers die genadelose aanraking van die koue voel,                            voordat ons die sagte streel van die son oor ons gesigte kan waardeur. Daar le wysheid in die donker,                                       want dit is in die donker waar jy aleen is,                          met niemand om in jou oor te fluister wat reg of verkeerd is nie.                                                                                                                       Net die wind om jou siel te sus,                                                                                                                die stilte om jou uit te rus...                                                  en niemand wat jou god kan wees                                        of sy woorde                                                                 en planne                                                                                    vir jou kan uitmessel nie. Die pad het die gevaar geraak. Dis koud en korrupt.                                      En ons is dankbaar,          dat ons die kans gekry het om dit te sien, terwyl ons stadig verswelg word deur die skadu's                                                                                                              en wegsmelt in die donker... want nou weet ons dat ons pyn maar net 'n gedeelte van die werklike hartseer was...                                                                 ons is die gelukkiges... en hulle loop op die pad na verdoemtenis
Continue reading...
51
die ompad is die beste                           the detour is the best     gedeelte van die reis                             part of the journey        as jy nie verlore raak nie                          if you don’t get lost kan jy nie die regte pad vind nie                      you won’t find the right path as jy ontmiddelik op                                     if unexpectedly you jou drome                                                        come upon aankom                                                                    your dreams sal  jy veras word                                                         you will be surprised drome is soos                                           dreams are like      'n fyn skuldery                                           a fine painting          elke streel                                                 each stroke               van die verf                                             of the paint elke kleur                                                  each colour        elke toon                                                  each tone               elke emosie                                              each emotion uitgedink                                                   thought out uitgebrei                                                    expanded en dan skielik is dit                                  and then suddenly it is wonderlik                                                  wonderful
0
May 3, 2012
May 3, 2012 at 12:43 PM UTC
die ompad – the detour
die ompad is die beste                           the detour is the best     gedeelte van die reis                             part of the journey        as jy nie verlore raak nie                          if you don’t get lost kan jy nie die regte pad vind nie                      you won’t find the right path as jy ontmiddelik op                                     if unexpectedly you jou drome                                                        come upon aankom                                                                    your dreams sal  jy veras word                                                         you will be surprised drome is soos                                           dreams are like      'n fyn skuldery                                           a fine painting          elke streel                                                 each stroke               van die verf                                             of the paint elke kleur                                                  each colour        elke toon                                                  each tone               elke emosie                                              each emotion uitgedink                                                   thought out uitgebrei                                                    expanded en dan skielik is dit                                  and then suddenly it is wonderlik                                                  wonderful
Continue reading...
19
Ek skrik die 10de Augustus wakker. Iets voel verkeerd, so swaar, so leeg. Met 'n knop in my keel raak my gemoed swakker. Min het ek geweet, dat treur so swaar kon weeg. Vaagweg **** ek, "I look to you" "And when melodies are gone" "I hear you in a song" Ouma was ons eie Whitney Houston Haar sterk gees was ons rots. Al het ons met tye lekker koppe gebots. Sy was my vestiging, ons familie se trots. Mag die rose in Bloemfontein altyd ouma se naam onthou. Die pragtige rooikop dogtertjie in liefde toegevou. Ouma se omgee het my soveel keer gered. Die dankbaarheid gekoester in my mooiste gebed. Mag die voëltjies altyd bly sing Terwyl ouma se stories mooi herinneringe bring Ouma was altyd bereid om te help Vol genade het ouma, harde harte versmelt Mag oupa altyd verlief bly Sodat ons verdwaaldes, ook die regte prentjie kan kry 'n 53 - jaar, onvoorwaarlike liefde verhaal So opreg, en eerlik, die mooiste mylpaal Dankie dat ouma my aanvaar het vir wie ek is Al sit ek heel wat die potte mis Dankie vir alles wat ek by ouma kon leer Dankie vir elke drukkie, vergifnis, keer op keer. Dankie vir elke koppie soet tee Vir al die miljoene trane wat ouma moes afvee Dankie dat julle vir my alles kon gee Dat hulle harte net liefde kon skree Dankie dat ouma my veilig kon hou Ons verlang alreeds, en sal verewig onthou. Ons bly, onvoorwaarlik lief vir jou. Ek gaan ouma mis, al my liefde, Thomas.
0
Aug 16, 2018
Aug 16, 2018 at 2:52 AM UTC
H1938 - 2018
Die ou kniee knak en kraak en maak geraas , maar sal sukkel-sukkel teen die rand hou om jou te dra. **** *** ek kriekbeen, in die laatnag na jou vra. My ribbes is marimbas, uitgehonger vir die hokmaak van 'n antieke snaardrom hart. Wat nou met mening elke been se noot raak slaan en hammer asof opnuut gevorm en gespeen. En tog die kop raas soos basyn geskal en bomval, want binne woed die stryd van goed teen kwaad. Ek speel vir jou 'n simfonie: Die lirieke dalk af, maar tog op maat. Ag ek's sommer simpel, dis die liefde wat so praat...
0
Sep 5, 2014
Sep 5, 2014 at 7:14 PM UTC
Simfonie (Vir Snoekie)
Die fluister van my hart... Ek raak stil en luister *** fluister my hart. Die liggiese geklop in my keel maak my bly oor die lewe wat ek voel. Myne praat van die ope lug so blou, ek hou dit vas, en van die wind wat vry waai sonder om toestemming hoef te vra. Van die son wat vroeg oggend goud op kom met die begin van nog n nuwe dag, wat warm bak teen jou rug as jy dit die minste verwag. Van harde hande werk in die kombuis na die tuin wat vra vir bietjie liefde en gesels. So is die lewe vol lewe, vol kere vir lekker lag. Ja dit gee mens krag om die mooi te sien, in elke dag. 2016-11-28
0
Dec 20, 2016
Dec 20, 2016 at 1:19 AM UTC
Die fluister van my hart...
Here gee my krag elke dag. My pyn wil nie verdwyn. My hart raak swaar want die jaar is net nog een van baie waar ek uit roep na U om hulp. U genade is groot en ek glo dat U n plan berade het om my pyn te laat verdwyn. My lewe is in U hande en ek weet U sal my bande los maak en my vry laat loop oop in n lewe van liefde en vrede. *** wonderlik die oomblik van geen pyn, my gebede beantwoord en die pyn het verdwyn volmaak aan geraak en geseen deur n genesende hand van bo.
0
Dec 20, 2016
Dec 20, 2016 at 1:46 AM UTC
My sussie se gebed...
my engel sonder vlerke, jy het onverwags jou verskyning gemaak my hart geneem sonder om eens aan my te raak met my hart op my mou al was ek soveel keer gewaarsku tog voel ek só veilig by jou my engel sonder vlerke, ek wil weet wat laat jou lag, *** om jou gemoed op te beur as jy nie kans sien vir die dag ek wil weet *** jy koffie drink, jou hartslae per minuut en waaraan jy elke sekonde van die dag **** my engel sonder vlerke met jou groenbruin oë en mooiwees glimlag laat jy my weer in sprokies glo vir jou doen ek alles, sonder om ‘n oog te knip, net oor ek oor jou mal is alles net vir my engel sonder vlerke.
0
Dec 24, 2020
Dec 24, 2020 at 12:49 AM UTC
engel
So word ons wakker in ons tent en dit reen...aggenee!! Maar dis koel en ons voel gelukkig. Ek is vuil, so amper dat ek wil huil, maar huil van lekker soos n krekker want dis vakansie tyd!! My hare is so waar deur mekaar, maar wat maak dit saak want niks gaan my keer om vir n gogga te wys *** deur mekaar ek rerig kan weesie... Tanne geborsel en room half gesmeer, laat die dag begin want dis ons en ons ford bakkie die keer...alweer... Kies n rigting en so voeter ons daarin... Saans kom ons by die kamp moeg geploeg die bosse in om nou rustig te raak met n koeldrank in ons hand. Dan word n vuurtjie gemaak deur die braafste ou ini land om n vleisie te braai vir die fraaiste meisie, hand aan hand. Mens voel gou dankbaar vir klein dingetjies soos n stort... n warme een, die oop velde of selfs die digte bosse, die veld blommetjies so geel of die gras so lank en groen, die voels so mooi volle kleurrig en die jakkals so skaam maar nuuskirig. En wanneer dit donker word le daar baie voor soos die uile se geluide, die sonbesies wat hulle vlerkies saam klap of dalk n hihena wat na oorskied kom krap. So geniet ons die bos vol avontuur gepos net vir ons en ons se dankie aan ons Skepper vir n skepping net vir ons. 2016/03/14
0
Dec 20, 2016
Dec 20, 2016 at 1:32 AM UTC
Ons avontuur...
Dit was daar Ń knal in die nag Skerper as die dop-klank Van dinamiet in dolomiet En gevaarliker as klapperskiet; Die knal in die nag... "Dit was daar op stemdag " , sê ek. Dit was... ekt gehoor! Skiet ek my siel uit Teen die leë gehoor "Dankie my bokkie" ,Met x'e gekys Help nie my hart nie X'e is ook maar ń tipe kruis Ñ tipe graf in afwag Ń tipe nood, ń stille dood. Dan tref die waarheid my hard Soos ń gewyde plathand Van ń skietman of ń doodsman Dis jou land , dis díe land Hoekom nou skielik bang? Ekt dit gehoor, ekt dit gehoor Ek sweer op die graf Van die gesneuwelde stem. Maar nou kom noem- Moet ek erken... Ek vrees die geweerskoot Meer as die galg Wat stil is soos slange Wat my wurg en my walg. Ek is banger vir die knal Wat die hele buurt vang As die halfpad val En heeltyd hang Soos kleintyd speeltyd Van rodswaai en my lyfie Aan toue op hang. Wats ñ geweerskoot nou Teen die monsters van binne Wat klou om te hou. Raak rustig , haal asem , toe nou bedaar. Jy weet mos jou denke Was maar nog altyd Jou grootste gevaar. - wanneer geweerskote in kopskote verander... Raak die wêreld donker
0
May 24, 2014
May 24, 2014 at 3:04 PM UTC
Dis net ek
Vrees, vir die geordende paar letters wat jou naam uitspel. Vrees, want jy bedreig my geluk soos 'n dors parasiet. Vrees, vir die monster wat jy in staat is om te wees. Angs, jy maak my bang, jou kaarte is onvoorspelbaar en jy speel satireis sonder reels, grense of stippellyne vervaag tussen wat joune is en wat bly eintlik myne. Angs, jy vat en gee dinge wat moes bly, jy kom en gaan en verwoes ons bly agter, 'n stukkie gronderosie hou op, want ek is nou moeg. Angs, want jou griewelike vure brand helder warm, ek is bedek met die paraffien wat jy oor my uitgestort het. Leuens, jy wat gevul id met ongesonde nyd raak jy nooit moeg, om so vieslik te verwoes? 'n Onverdiende tug beloon my met somber wanhoop Ons almal nodig nou 'n bietjie rus, die leemte wat jy vul sal ons nie maklik mis.
0
Sep 10, 2012
Sep 10, 2012 at 5:53 PM UTC
Vrees
Daar is niks meer om te sê nie Ek weet nie wat ek wil hê nie Daar is niks meer om te sien nie En alles raak nou blou. Laslappies las komberse Nie die gebroke mense Of stukkies glas Van ń siel wat lankal nie Meer pas nie. Maar dit keer my nie Dit steur my nie En ek sit en naald my Lugkastele aan my vel. Ń Asjmykomal op my voorkop En ń golden great marriage Op my linkerhand. So spaar maar my lawaaiwater En bring die tissues Ons celebrate later My twintowers en Ander airplane-related issues Dit is 11 September in my hart Daar is niks meer om te sê nie Ek weet nie wat ek wil hê nie Daar is niks meer om te sien nie En alles raak nou blou. Bou nog ń lugkasteel Vir jou. Dit is altyd 11 September in my Hart
0
May 24, 2014
May 24, 2014 at 3:08 PM UTC
11 September hart
Soos die maanlig steel deur die loetjie in my gordyn Sluip jy my gedagtes in so net voor ek aan die slaap raak So asof ek ewe skielik van jou bewus word Terwyl jy eintlik al die heeltyd oor my **** streel en saggies in my oor fluister oor dinge wat my hart vinniger laat klop Of, verbeel ek my al hierdie dinge En is my laaste asem voor Klaas Vakie my wegneem niks meer As gewone naggeluide en n kwynende gewelfd..
0
Nov 26, 2012
Nov 26, 2012 at 3:08 PM UTC
#Sug
Die arendgod was reeds verswelg Agter sleepvoet trapsietjies Wat met motreen sy voetspoor laat Menigte kleure het deurmekaar gedreun Om hul water afhantlikes met 'n bulderende Brander van stemme te dra En die skerts wat dans oor hulle skouers Dan af traan om met hulle verwante menigte te vereenselwig Die gedreun van stemme bereik 'n stilte vol antisipasie Die bekoordes vind hul ligging ... Op hul merke... Gebore vir die oomblik... Kneukels raak wit van koue en klou... Iewers flits 'n meganiese weerligstraal... En ons swem rugslag in die sproeireen
0
May 6, 2014
May 6, 2014 at 5:38 PM UTC
Rugslag in die sproeireen
Kyk met horlosie swaai kom wysheid , op een of ander manier... Wanneer hardebaard hardehout fyn skuur en boeta begin skuim pis- dan is dit mos als goed en wel... Jy's nou volwasse en verandwoordelik vir jou kak, vir my kak en sommer die kakbak... ... en dan mag jy mos nou nie bloedkook nie want daardie potte kom moeilik skoon en behoed jy kort van dtraad raak want as iemand nie aan jou been trek nie - wel ja maar soms kom daardie klein snotkoppie gees deur as ander "volwassenes" vergeet om die plooie die dag aan te plak. Dan draai alles terug en ek wens dat ek weer oud en koud onder die kuwe kon raak, want demoer in raak ek gougou vir grootmens doeke en dommies. Kyk ,sommige kak moet maar net kinderkak bly, want as my kinderhart weer vlam vat is ek weer die duiwel se kind. Dan draai ***** en giggles vinnig om en wys ek *** snaaks dit kan wees as mense val en seerkry. Laat ek nou maar asemhaal my das regtrek en heut... ek is nou groot, moet mos eintlik van beter weet.
0
Oct 26, 2014
Oct 26, 2014 at 11:49 AM UTC
Grootmensdoeke
Knipoog, wink-oog Loop verby Hart kyk weg Om die invloed te vermy Raak an my hand Vat mis, raak my siel Raak ek verlief? Wat het my besiel? Knipoog , winkoog Is dit vir my? Nee , dis vir haar... Jy kyk my verby!! Lok uit suspisie Gee my die hoop; Hoeveel ander het Hul siel aan jou verkoop? Bruin oog, blink oog Blink jy vir my? Lees weer jou rympies Om my hart te kry!! Maak gou liefste Lewe flits verby, Lees jy jou rympies: Vir haar... Of vir my!?
0
May 6, 2014
May 6, 2014 at 5:46 PM UTC
Knipoog keuses
Daar is n lieflike gevoel in die wind. n Gevoel wat bind, n gevoel wat sink, sink diep in n mens se hart in. Hy praat met n mens soos n boek, n bladsy wat vertel van die Goddelike wind... So gaan die pad voor mens oop en raak gou vol hoop van goeie dinge wat voorle. En so verlang mens dan na iemand, iemand ver, ver weg en seg in jou hart: “Die lewe is soos die wind, die Goddelike wind wat verbind van een hart na n ander”. Want die waai deur mens se hare, die gevoel van koel, maar warm teen mens se wange en die verwaai van gras op plaas paaie is wat ek noem die Goddelike wind, wat bind… van een hart na n ander. 2016/01/21
0
Dec 20, 2016
Dec 20, 2016 at 1:38 AM UTC
Die Goddelike wind...
Die velde en berge le honderde myle ver, oop tot by die horison. Al wat ek sien is gras, klippe en bome, en drome van n lewe so vry ver in die valley, groen van reen en geen besoedeling van die besige lewe so ewe of dit al is wat ons het… Die vlaktes bring my gedagtes na n rustigheid. Ek kan ver sien so asof ek my lewe kan sien, die rustigheid wat dit verdien. Ek sien die klein dingetjies raak soos die veldblomme wat blom met n glimlag dag na dag, n lady bug op die tak, die springkaan op die blaar, die miere wat trots hulle kos by mekaar maak vir swaar dae. Doudruppels vroeg oggend net so na die sonsopkoms… Dan voel ek dankbaar, dankbaar vir n lewe wat gegee is sonder vrae Danbaarheid vir n Skepper van mens en natuur. 2016/01/24
0
Dec 20, 2016
Dec 20, 2016 at 1:40 AM UTC
Die velde...