"pred" poems
_I
may
play the
joker, *****
the knave, covet
the queen, and tuck
the ace of spades under my
pillow on a ringed moon night,
but I am forever shuffling the same
deck of cards. Marked cards, imprinted
with loss and patterned with misfortune. Co
urt cards dressed in ill-fitting suits, each face as
familiar as my own. Four seasons, four pips; twelve
months, twelve crowns. One card for each week of the
year. Sequentially pred ictable, and as underwhelming
as a rigged roulette wheel. U ntil, unable to distinguish
between the red and the b lack, the picture and the
plain, I fold. Void of co ntracts, and bleeding
widowe d blanks.
__.....So.....__
deal me in,
but deal me unpainted
and unmastered. Deal me clean._
Jun 2, 2020
Jun 2, 2020 at 4:14 PM UTC
Te noći,
Tošić Milorad se prenerazio
ugledavši ispred sebe
Tošić Milorada,
skarednu onomatopeju svoga bivstva.
Iz očiju joj iskočiše
dva sablasna, zubata penisa,
pa samo sikću.
Cele su noći nešto izvoljevali,
ovi nakaradni isprdci bolesne mašte
nesrećnog čoveka,
te daj piće,
te daj hranu,
te daj cigare,
a negde,
tik pred zoru, jedan upita Tošić Milorada :
- Jel ti stig’o kupus ?
Apr 16, 2015
Apr 16, 2015 at 4:58 PM UTC
uhvaćen u krađi
na putu kroz debelo crevo
sav krvav i memljiv reče
jai vu
pred sud časti izveden
pred porotu mračnu
sav krvav i memljiv reče
jai vu
na vešala trula doveden
pred plesnivu zgradu
sav krvav i memljiv reče
jai vu
na sahrani panika vika
iz sanduka kad skoči
sav krvav i memljiv reče
jai vu
Apr 27, 2015
Apr 27, 2015 at 1:32 PM UTC
Sve počne kada nastupi tišina. Kada prestane svo šuškanje, lupkanje, svi koraci i kikot. Kada ostanem sama u svojoj sobi, u kojoj je jedini izvor svetlosti sveća sa mirisom vanile.
Tada, dok ležim pokrivena omiljenim mekanim ćebetom koje mi je poklonila baka još kada sam bila mala, tok misli me vodi u svetove za koje nisam ni znala da postoje. Ne osećam težinu svog tela, ne vidim više ni svetlost sveće. Veoma je slično snovima, ali ipak ne sanjam.
Odjednom, srce mi jače kuca, disanje mi se ubrzava i iz mira me izbacuju misli, koje sada ne teku, već jure kao da se takmiče koja će pre da dopre do mene. Nekim danima su to misli koje izgledaju kao polje maslačaka u proleće, obasjano suncem, u kom se čuje samo cvrkut ptica i moj smeh. Sa druge strane, moje misli mogu da izgledaju i kao sklop svih prirodnih nepogoda. Tada sklupčana sedim u uglu svog uma, osetim vrelinu požara i čujem grmljavinu, ali ne vidim ni prst pred okom.
Mada, kao što ništa u životu nije crno-belo, nisu ni moje misli. Uvek postoji taj međuprostor, to šarenilo ili ponekad samo praznina. Mnogo puta mi se desilo da uđem u svoj um i da on izgleda kao beskonačno bela soba puna pitanja. Koja pitanja se nalaze na beskonačno belom zidu vašeg uma?
Oct 10, 2020
Oct 10, 2020 at 7:27 AM UTC