"pipit" poems - Hello Poetry

Mga buto ay nagsilbing haligi sa binubuo niyang panaginip marupok ito at bibigay sa mahinang balakid Tahimik nang naunsyami Labing nakadikit, dila'y nakaipit Bigkasin ang salita sa simula niyang wika Sa letra na naguguluhan din Papipiliting ibibigkas Takot ay bumubulusok sa inaping pangungusap Parang ilusyon, ang paggawa ay ang pagkaroon ng kahit maliit na kabuuan ng loob na hanap ay tagumpay Pero sa paglubog ng araw nagmistulang delusyon Ang mga paa habang humahakbang Panoorin hanggang sa pumanaw sa liwanag, may anino Tingnan ang lilim, lumalakad nang pa-urong Ganyan ang mundo Ikulong na at igapos Sa likod ng matiwasay na paggalaw ay may lihim na naka-agapay Ang maitim na misteryo na nakangiti Ulap na sumasayaw, bungad at gayak ng unang ngisi ng umaga Isabay ang halimuyak sa monasteryo ng prinsesang nagagalak Ang dalangin na nagawi sa hangin Kumpisal ng pag-ibig Kaluluwa ng kasiyahan ng musmusing pipit

0

Dec 2, 2018

Dec 2, 2018 at 9:26 PM UTC

haringibon

Ang Buhay sa Takipsilim #2

Mga buto ay nagsilbing haligi sa binubuo niyang panaginip marupok ito at bibigay sa mahinang balakid Tahimik nang naunsyami Labing nakadikit, dila'y nakaipit Bigkasin ang salita sa simula niyang wika Sa letra na naguguluhan din Papipiliting ibibigkas Takot ay bumubulusok sa inaping pangungusap Parang ilusyon, ang paggawa ay ang pagkaroon ng kahit maliit na kabuuan ng loob na hanap ay tagumpay Pero sa paglubog ng araw nagmistulang delusyon Ang mga paa habang humahakbang Panoorin hanggang sa pumanaw sa liwanag, may anino Tingnan ang lilim, lumalakad nang pa-urong Ganyan ang mundo Ikulong na at igapos Sa likod ng matiwasay na paggalaw ay may lihim na naka-agapay Ang maitim na misteryo na nakangiti Ulap na sumasayaw, bungad at gayak ng unang ngisi ng umaga Isabay ang halimuyak sa monasteryo ng prinsesang nagagalak Ang dalangin na nagawi sa hangin Kumpisal ng pag-ibig Kaluluwa ng kasiyahan ng musmusing pipit

36

Ang iniwan, niloko ng liyag kimkim ang galit sa kaibuturan ay di madaling mapa-ibig Ang masaya na pakisamahan nakalulugod na kaibigan ay di makapagsalita sa harap ng hirang Sa hindi natuto pang umibig ay parang sanggol na madaling umiyak, kailangan akayin Pagkat ito'y hindi maipipilit tulad ng pag-awit ng mga pipit Dalawampung araw na singkad sa yaong buwan ay ang kaarawan na di sa taong bisiesto Kapag may dugong malabnaw at malinaw ay karakaraka lumigwak sa bukang sugat Oras na ipagdiwang ng mga buo at biyak Dalawang kasarian ay kapupunan sa bawat isa

0

Feb 14, 2019

Feb 14, 2019 at 4:57 AM UTC

haringibon

Puso ng Pebrero IV

Ang iniwan, niloko ng liyag kimkim ang galit sa kaibuturan ay di madaling mapa-ibig Ang masaya na pakisamahan nakalulugod na kaibigan ay di makapagsalita sa harap ng hirang Sa hindi natuto pang umibig ay parang sanggol na madaling umiyak, kailangan akayin Pagkat ito'y hindi maipipilit tulad ng pag-awit ng mga pipit Dalawampung araw na singkad sa yaong buwan ay ang kaarawan na di sa taong bisiesto Kapag may dugong malabnaw at malinaw ay karakaraka lumigwak sa bukang sugat Oras na ipagdiwang ng mga buo at biyak Dalawang kasarian ay kapupunan sa bawat isa

22

Pagbasa at Pagsulat Bata pa lamang ay lubos ng namulat. Ako’y walang ibang kakayahan bukod sa pagbasa at pagsulat, Ang aking marka sa agham at sipnayan ay maalat pa sa dagat, Ang guhit ko naman ay tila panggatong na kalat. Di ko naman ninais na ito lang ang kayang gawin. Madami din akong kakayahan na nais maangkin, Ngunit sa ibang bagay ay hindi naman nakikitaan ng galing. Sa sarili nagtataka na rin, bakit ba pagbasa at pagsulat lang ang kayang gawin? Naisip ko na maging mang-aawit, tinig ko naman ay pilit minsan ay pipit. Naisip ko na maging pulitiko, ngunit ayokong mabansagang mangungupit. Naisip kong maging **** kaya kong magturo ngunit, ako ay masungit. Naisip kong maging arkitekto ngunit, guhit ko naman ay walang kasing pangit. Sa kakulangan ko ng kakayahan sa madaming bagay, ay sa sarili ay nagtataka na. Siguro ako ay may isang malaking sumpa. Sumpa na sa akin ay nagbibigay ng makalangit na biyaya. Sapagkat sa pagbasa at pagsulat lamang ako lubos na lumiligaya.

0

May 24, 2019

May 24, 2019 at 1:19 AM UTC

dannyjoe

Pagbasa at Pagsulat

Pagbasa at Pagsulat Bata pa lamang ay lubos ng namulat. Ako’y walang ibang kakayahan bukod sa pagbasa at pagsulat, Ang aking marka sa agham at sipnayan ay maalat pa sa dagat, Ang guhit ko naman ay tila panggatong na kalat. Di ko naman ninais na ito lang ang kayang gawin. Madami din akong kakayahan na nais maangkin, Ngunit sa ibang bagay ay hindi naman nakikitaan ng galing. Sa sarili nagtataka na rin, bakit ba pagbasa at pagsulat lang ang kayang gawin? Naisip ko na maging mang-aawit, tinig ko naman ay pilit minsan ay pipit. Naisip ko na maging pulitiko, ngunit ayokong mabansagang mangungupit. Naisip kong maging **** kaya kong magturo ngunit, ako ay masungit. Naisip kong maging arkitekto ngunit, guhit ko naman ay walang kasing pangit. Sa kakulangan ko ng kakayahan sa madaming bagay, ay sa sarili ay nagtataka na. Siguro ako ay may isang malaking sumpa. Sumpa na sa akin ay nagbibigay ng makalangit na biyaya. Sapagkat sa pagbasa at pagsulat lamang ako lubos na lumiligaya.

17

It's cold in Duhallow this morning and the fields that were green yesterday Lay chilled to the frost that the night brought a cover of silvery gray And the little dunnock on bare hedgerow too cold and too hungry to sing On **** branch he perch sad and silent the hardship that January can bring. The robins and sparrows by back door like beggars they wait to be fed In hope that when breakfast is eaten the housewife might throw out some bread With no thought for song or for nesting their battle is to stay alive How many will live to see April the Winter so hard to survive? The first heavy snows of the Winter have fallen on the higher ground On Clara, Shrone and Caherbarnagh the hills are so white all around The blackbird and thrush on the bare branch their feathers fluffed against the chill And hare has come down to the lowland there's nothing to eat on the hill. But I can remember the bright days when sun shone on the leafy tree And robins and thrushes and finches piped in the woods of Knocknagree And to her nest on barn rafters the sparrow brought feathers and hay And out on the dandelion meadow the pipit sang all through the day. Young calves and young lambs in green pastures were full of the frolics of Spring And joy too had come to the river the song of the dipper did ring And moorhen was out with her babies and she chirped loud if human was near Her first lesson to them survival to teach them the meaning of fear. It's cold in Duhallow this morning the thrush silent on the bare tree And gray on the fields and the hedgerows and gray over all Knocknagree But I can remember the bright days when nesting birds piped all the day And hedgerows and woodlands and meadows smelt sweet with the blossoms of May.

0

Aug 10, 2010

Aug 10, 2010 at 6:42 PM UTC

francis-duggan

A January Morning In Knocknagree

It's cold in Duhallow this morning and the fields that were green yesterday Lay chilled to the frost that the night brought a cover of silvery gray And the little dunnock on bare hedgerow too cold and too hungry to sing On **** branch he perch sad and silent the hardship that January can bring. The robins and sparrows by back door like beggars they wait to be fed In hope that when breakfast is eaten the housewife might throw out some bread With no thought for song or for nesting their battle is to stay alive How many will live to see April the Winter so hard to survive? The first heavy snows of the Winter have fallen on the higher ground On Clara, Shrone and Caherbarnagh the hills are so white all around The blackbird and thrush on the bare branch their feathers fluffed against the chill And hare has come down to the lowland there's nothing to eat on the hill. But I can remember the bright days when sun shone on the leafy tree And robins and thrushes and finches piped in the woods of Knocknagree And to her nest on barn rafters the sparrow brought feathers and hay And out on the dandelion meadow the pipit sang all through the day. Young calves and young lambs in green pastures were full of the frolics of Spring And joy too had come to the river the song of the dipper did ring And moorhen was out with her babies and she chirped loud if human was near Her first lesson to them survival to teach them the meaning of fear. It's cold in Duhallow this morning the thrush silent on the bare tree And gray on the fields and the hedgerows and gray over all Knocknagree But I can remember the bright days when nesting birds piped all the day And hedgerows and woodlands and meadows smelt sweet with the blossoms of May.

24

“I am not a teacher, but an awakener.” ― Robert Frost May mga walang alam na nagpapanggap na may alam. Mga nagmamarunong na akala mo ay mga pantas pero ang totoo ay masahol pa sa tunay na mga mangmang. May mga nagsusulat pero hindi marunong magmulat, kahit bulatlatin mo ang kanilang mga aklat na hindi magluluwat wala kang mapupulot, wala itong alamat kundi puro lamat. Ganito sila ‘pag iyong sinalat walang k’wentang bumanat. Ang mga panaginip ng isang paslit ay laging naghahanap ng katuparan tulad ito sa isang malawak na paliparan na ang mga tapakan ay tila walang hangganan. Ang banggaan ng mga saranggola guryon man o boka-boka ay sumasagisag sa sigla ng kamusmusan. Walang bobo, walang tanga at walang mahina ang totoo para-paraan lang para matuto ‘yan ang hindi alam ng mga ungas na nagtuturo. Natatandaan ko madalas na pinapatayo ako sa harap ng pisara kasi maingay daw ako at malikot. Madalas din akong mapalo kasi mahina ang ulo ko pagdating sa Matematika. Bakit ano’ng kadakilaan ba ang meron sa pananahimik at kelan pa naging pang-aliw sa puso at kaluluwa ang mga numero? Walang lumiligaya sa pagmememorya at hindi nakaka-ulol ang pagiging malikot at maligaya. **** ka ba talaga? Parang hindi naman, mas mukha kang tinderang tuliro na abala lagi sa pagbebenta ng yema, kendi at kung ano-anong sitsiriya. **** pangalawang magulang? Kaya pala mas mabagsik kapa sa tatay kong maton at mas masungit kapa sa nanay ko. Nagtuturo ka ba’ng talaga? Hindi naman, mas mahaba pa nga ang oras mo sa pakikipaghuntahan. Ang **** ay hindi lamang dapat na nagtuturo s’ya ay tagapagmulat din. Isang John Keating (teacher sa pelikulang Dead Poet Society) ang kailangan ng mga bata sa mundo. Nagmumulat hindi nagmamalupit, hindi kailangan na manghagupit at walang dapat na ipilit. Ang eskwelahan ay hindi pugad ng mga pipit. Matalino, magaling at matalas mag-isip ayos lang yan. Subalit punong-puno na ang mundo ng mga matatalinong walang pakinabang. Ang umibig at maging tunay na kapakipakinabang sa mundo at sa kapwa tao, ito ang dakilang aral na dapat na ipangaral. Walang silbi ang mga pagpapagal sa loob ng paaralan kung ang natutuhan mo lang ay kung paano kumita ng limpak-limpak na salapi. Kung ang alam mo lang sabihin ay Yes Sir at Yes Ma’am walang silbi ang iyong pinag-aralan. Nakakalat na sa lupa ang mga pipi na hindi marunong magsalita at magpahayag nang kanilang tunay na saloobin. **** na nagtuturo maliban sa hintuturo at nguso sana gamitin mo rin ang iyong puso.

0

Nov 15, 2017

Nov 15, 2017 at 10:19 PM UTC

makabagongmakata69

****

“I am not a teacher, but an awakener.” ― Robert Frost May mga walang alam na nagpapanggap na may alam. Mga nagmamarunong na akala mo ay mga pantas pero ang totoo ay masahol pa sa tunay na mga mangmang. May mga nagsusulat pero hindi marunong magmulat, kahit bulatlatin mo ang kanilang mga aklat na hindi magluluwat wala kang mapupulot, wala itong alamat kundi puro lamat. Ganito sila ‘pag iyong sinalat walang k’wentang bumanat. Ang mga panaginip ng isang paslit ay laging naghahanap ng katuparan tulad ito sa isang malawak na paliparan na ang mga tapakan ay tila walang hangganan. Ang banggaan ng mga saranggola guryon man o boka-boka ay sumasagisag sa sigla ng kamusmusan. Walang bobo, walang tanga at walang mahina ang totoo para-paraan lang para matuto ‘yan ang hindi alam ng mga ungas na nagtuturo. Natatandaan ko madalas na pinapatayo ako sa harap ng pisara kasi maingay daw ako at malikot. Madalas din akong mapalo kasi mahina ang ulo ko pagdating sa Matematika. Bakit ano’ng kadakilaan ba ang meron sa pananahimik at kelan pa naging pang-aliw sa puso at kaluluwa ang mga numero? Walang lumiligaya sa pagmememorya at hindi nakaka-ulol ang pagiging malikot at maligaya. **** ka ba talaga? Parang hindi naman, mas mukha kang tinderang tuliro na abala lagi sa pagbebenta ng yema, kendi at kung ano-anong sitsiriya. **** pangalawang magulang? Kaya pala mas mabagsik kapa sa tatay kong maton at mas masungit kapa sa nanay ko. Nagtuturo ka ba’ng talaga? Hindi naman, mas mahaba pa nga ang oras mo sa pakikipaghuntahan. Ang **** ay hindi lamang dapat na nagtuturo s’ya ay tagapagmulat din. Isang John Keating (teacher sa pelikulang Dead Poet Society) ang kailangan ng mga bata sa mundo. Nagmumulat hindi nagmamalupit, hindi kailangan na manghagupit at walang dapat na ipilit. Ang eskwelahan ay hindi pugad ng mga pipit. Matalino, magaling at matalas mag-isip ayos lang yan. Subalit punong-puno na ang mundo ng mga matatalinong walang pakinabang. Ang umibig at maging tunay na kapakipakinabang sa mundo at sa kapwa tao, ito ang dakilang aral na dapat na ipangaral. Walang silbi ang mga pagpapagal sa loob ng paaralan kung ang natutuhan mo lang ay kung paano kumita ng limpak-limpak na salapi. Kung ang alam mo lang sabihin ay Yes Sir at Yes Ma’am walang silbi ang iyong pinag-aralan. Nakakalat na sa lupa ang mga pipi na hindi marunong magsalita at magpahayag nang kanilang tunay na saloobin. **** na nagtuturo maliban sa hintuturo at nguso sana gamitin mo rin ang iyong puso.

8

En l’an trentiesme do mon aage Que toutes mes hontes j’ay beues… Pipit sate upright in her chair Some distance from where I was sitting; Views of the Oxford Colleges Lay on the table, with the knitting. Daguerreotypes and silhouettes, Her grandfather and great great aunts, Supported on the mantelpiece An Invitation to the Dance. . . . . . I shall not want Honour in Heaven For I shall meet Sir Philip Sidney And have talk with Coriolanus And other heroes of that kidney. I shall not want Capital in Heaven For I shall meet Sir Alfred Mond. We two shall lie together, lapt In a five per cent. Exchequer Bond. I shall not want Society in Heaven, Lucretia Borgia shall be my Bride; Her anecdotes will be more amusing Than Pipit’s experience could provide. I shall not want Pipit in Heaven: Madame Blavatsky will instruct me In the Seven Sacred Trances; Piccarda de Donati will conduct me. . . . . . But where is the penny world I bought To eat with Pipit behind the screen? The red-eyed scavengers are creeping From Kentish Town and Golder’s Green; Where are the eagles and the trumpets? Buried beneath some snow-deep Alps. Over buttered scones and crumpets Weeping, weeping multitudes Droop in a hundred A.B.C.’s

0

10.6k

T. S. Eliot

A Cooking Egg

En l’an trentiesme do mon aage Que toutes mes hontes j’ay beues… Pipit sate upright in her chair Some distance from where I was sitting; Views of the Oxford Colleges Lay on the table, with the knitting. Daguerreotypes and silhouettes, Her grandfather and great great aunts, Supported on the mantelpiece An Invitation to the Dance. . . . . . I shall not want Honour in Heaven For I shall meet Sir Philip Sidney And have talk with Coriolanus And other heroes of that kidney. I shall not want Capital in Heaven For I shall meet Sir Alfred Mond. We two shall lie together, lapt In a five per cent. Exchequer Bond. I shall not want Society in Heaven, Lucretia Borgia shall be my Bride; Her anecdotes will be more amusing Than Pipit’s experience could provide. I shall not want Pipit in Heaven: Madame Blavatsky will instruct me In the Seven Sacred Trances; Piccarda de Donati will conduct me. . . . . . But where is the penny world I bought To eat with Pipit behind the screen? The red-eyed scavengers are creeping From Kentish Town and Golder’s Green; Where are the eagles and the trumpets? Buried beneath some snow-deep Alps. Over buttered scones and crumpets Weeping, weeping multitudes Droop in a hundred A.B.C.’s

37

Ang pasan na krus ay simbolo ng walang humpay na pagmamalupit Nang naipako sa kahoy, sa timog dumaloy ang aurora Nagsilaglagan ang mataas na densidad na luha Nalusaw na esperansa ay hindi madadampot Nakakawala sa palad kung kuyumin Inipon ang likido na tumilamsik Sa bahay ay alumpihit Sino magsasagip kung patay na Ang kalansay ay huwag na galawin Aabot sa kabanata na malansag maging ang luningning at tumihaya sa burol ng pagrayos Ang siwang ng kahon ay singawan ng hinga Nalumbay ang pipit sa lilim ng Balete Nahira sa musika na inawit Hiningi na sumakabilang buhay na Inakala na may kasagutan sa mga tanong Sa kwentong ito ipinapakilala ang pag-ibig sa isang tao Ibubunyag ng kwento ang walang paalam na pag-iwan Layas na bulalakaw ay panhiling na bituin

0

Dec 26, 2018

Dec 26, 2018 at 6:31 PM UTC

haringibon

Ang Buhay sa Takipsilim #31

Ang pasan na krus ay simbolo ng walang humpay na pagmamalupit Nang naipako sa kahoy, sa timog dumaloy ang aurora Nagsilaglagan ang mataas na densidad na luha Nalusaw na esperansa ay hindi madadampot Nakakawala sa palad kung kuyumin Inipon ang likido na tumilamsik Sa bahay ay alumpihit Sino magsasagip kung patay na Ang kalansay ay huwag na galawin Aabot sa kabanata na malansag maging ang luningning at tumihaya sa burol ng pagrayos Ang siwang ng kahon ay singawan ng hinga Nalumbay ang pipit sa lilim ng Balete Nahira sa musika na inawit Hiningi na sumakabilang buhay na Inakala na may kasagutan sa mga tanong Sa kwentong ito ipinapakilala ang pag-ibig sa isang tao Ibubunyag ng kwento ang walang paalam na pag-iwan Layas na bulalakaw ay panhiling na bituin

20

Unti-unting naghahari ang dilim Sa sulok ng lumang kamalig Isang papel at lapis na hinahawakan nang mahigpit At ang buwan ay sumisilong Sa anino ng mundo Batbat ng bituin ang langit Sa bulag na panganoorin May galak na maiguguhit Sa kapintasan ng tinta Ang saysay ng buhay malilirip Sa kumukutitap na lampara Lahat ay nakapiring Habang sa luklukan ang gabi Nalilingid ang katotohanan Ngunit maaaring isulat ng pipi Luluha ang birhen Sa awit ng mga pipit Ang pagsasalaysay sa buhay Ay kapana kapanabik Kung may hirap at pasakit Ngunit hanggang kailan ang pagtitiis sa lumulubog na kapalaran Umaaninag sa pawid at Sa mukhang nagugululumihanan Lumilipas ang sandali nang marahan Mahirap suyuin ang hangin Hindi madali ang mabuhay Magpatangay sana upang makalaya gaya ng lumulutang na saranggola sa habag ng gabi't tala

0

Oct 26, 2019

Oct 26, 2019 at 6:10 AM UTC

haringibon

Saranggola sa Hating gabi

Unti-unting naghahari ang dilim Sa sulok ng lumang kamalig Isang papel at lapis na hinahawakan nang mahigpit At ang buwan ay sumisilong Sa anino ng mundo Batbat ng bituin ang langit Sa bulag na panganoorin May galak na maiguguhit Sa kapintasan ng tinta Ang saysay ng buhay malilirip Sa kumukutitap na lampara Lahat ay nakapiring Habang sa luklukan ang gabi Nalilingid ang katotohanan Ngunit maaaring isulat ng pipi Luluha ang birhen Sa awit ng mga pipit Ang pagsasalaysay sa buhay Ay kapana kapanabik Kung may hirap at pasakit Ngunit hanggang kailan ang pagtitiis sa lumulubog na kapalaran Umaaninag sa pawid at Sa mukhang nagugululumihanan Lumilipas ang sandali nang marahan Mahirap suyuin ang hangin Hindi madali ang mabuhay Magpatangay sana upang makalaya gaya ng lumulutang na saranggola sa habag ng gabi't tala

31

Kudengar adzan berkumandang Ah! Subuh datang Membangunkanku dari istirahat malam Mengecoh mimpi indah malam itu Belum, kubelum siap bangun Tapi semesta mendoktrinku Kuharus bangun dan terjaga Kuiyakan saja mereka Sesaat pagi tiba Kelembutan angin memuaskanku Segar aroma udara memenuhiku Pipit mericau ramai Sesal tak ada dalam benakku Hanya puas dan sentosa Kutak menyesal bangun subuh Aku ingin pagi ini bujur Tiba-tiba sengat datang Tolong! Tolong aku Siang datang mencuri pagiku Aku mulai belingsatan Panas matahari mengantup Aku bergidik Meratap Siang jahat! Aku kutuk siang Namun ia tak mau pergi Ia malah semakin menjadi-jadi Aku hilang kendali Aku marah Kembalikan pagiku! Aku memohon pada siang Aku menangis Bahkan aku bersujud "Siang, aku rindu pagiku" Aku rindu ricauan pipit pagi itu Aku kehilangan angan-angan Novita Olivera.

0

Apr 30, 2016

Apr 30, 2016 at 1:19 PM UTC

novitaolivera

Selamat Tinggal Pagi

Kudengar adzan berkumandang Ah! Subuh datang Membangunkanku dari istirahat malam Mengecoh mimpi indah malam itu Belum, kubelum siap bangun Tapi semesta mendoktrinku Kuharus bangun dan terjaga Kuiyakan saja mereka Sesaat pagi tiba Kelembutan angin memuaskanku Segar aroma udara memenuhiku Pipit mericau ramai Sesal tak ada dalam benakku Hanya puas dan sentosa Kutak menyesal bangun subuh Aku ingin pagi ini bujur Tiba-tiba sengat datang Tolong! Tolong aku Siang datang mencuri pagiku Aku mulai belingsatan Panas matahari mengantup Aku bergidik Meratap Siang jahat! Aku kutuk siang Namun ia tak mau pergi Ia malah semakin menjadi-jadi Aku hilang kendali Aku marah Kembalikan pagiku! Aku memohon pada siang Aku menangis Bahkan aku bersujud "Siang, aku rindu pagiku" Aku rindu ricauan pipit pagi itu Aku kehilangan angan-angan Novita Olivera.

37

A crush that a sparrow thrush their derricks while her pipit engross mere interlude that multiped flinch there underground that oil rich with plasma there made this puppy ready masquerade shelter for abject promulgation

0

Jul 25, 2018

Jul 25, 2018 at 2:10 PM UTC

poetman

Legal Authority

A crush that a sparrow thrush their derricks while her pipit engross mere interlude that multiped flinch there underground that oil rich with plasma there made this puppy ready masquerade shelter for abject promulgation

17

A chirrup beneath my window syll "Chirrupchirrup." A Pipit goes. Café au lait plumage quavering in dew and wind. Splayed on syll sublime his songs he sings. My ears, freshwoken, hear tender crescendo and I arise and start the day.

0

Jan 29, 2018

Jan 29, 2018 at 6:26 PM UTC

MrRokesmith

A chirrup beneath my window syll--

A chirrup beneath my window syll "Chirrupchirrup." A Pipit goes. Café au lait plumage quavering in dew and wind. Splayed on syll sublime his songs he sings. My ears, freshwoken, hear tender crescendo and I arise and start the day.

17