"permanente" poems
Ano ba? Nakakatawa!
Ano ba? Nakakainis na!
Ano nga ba tayong dalawa?
Nalilito na ako sa kung ano nga ba
Ano nga bang ang kaibigan?
Hay nako, aakbay-akbay na...
Ano ba ang iyong mga ginagawa?
Ano nga ba ang aking ginagawa?
Ano nga ba ang mga kalokohan nating dalawa?
Mas maganda na hindi na lang tayo nag-usap.
Mas ginusto kong nakikita na lang kita palagi,
Gusto kong masaya ako na walang masama sa huli
Mas ginusto kong makita ka na lang sa maskara mo,
Sa maskarang **** bawal tanggalin.
Kaibigan mo nga ba talaga ako...?
O laro at loko-lokohan lamang?
Oo, itinuring kitang kaibigan dati,
Oo, kaibigan nga ang ngalan ko sa’yo.
Hindi ko napapansin ang puso kong
Nahuhulog na lang bigla sa ating mga ginagawa.
May mga kaibigan kang babae?
Akala ko ba ako lang. Hahaha.
O ano? Nagseselos ka na?
Gusto kong kasama ka,
Mag-isa lang tayong dalawa.
Tahimik pero maraming kalokohan.
Ano ba tayo? Laging yun ang tanong.
Isang tagahanga lang ba ako sa aking idolo?
Isa ba akong kaibigan na kinaiinisan mo.
Minsan mas magandang mag-isa sa malayo.
Yung hindi ka nakikita pero naaalala...
Oo, malungkot. Wala namang taong naging permanente.
Pero ang mga bakas nila sa aking puso,
Nakabakat parin, dinadaluyan ng aking mga luha.
Baka bukas, hindi na ito maging normal.
Kasi baka sa susunod na mga araw,
Iba na ang depinisyon ng masaya.
Masaya akong nakasama rin kita, aking mahal na kaibigan.
Napapaibig ako pero ang mata ko’y nakamulat pa.
Kasi alam kong hindi ngayon.
Anim na taon na ika’y mas nakatatanda.
Pero kalokohan nating dalawa ay pambata.
Minsa’y hindi mo na maiintindihan pa.
Oo, sumosobra na rin ako, noon pa.
Ano ba ako sa’yo? Kasi kaibigan ka sakin.
Ano ba ako sa’yo? Iyong tagahanga lamang ba?
Oo, mas ginusto ko pang hindi lang kaibigan,
Pero mas ginusto mo ata akong kausap mo lang.
Gulong-gulo na ang isipan ko.
Sino nga ba ako sa'yo?
Nakakainis na lang minsang hindi ko mapigilan,
Ikaw. Ikaw. Ikaw. Puro ikaw.
Mga litrato mo, nasa phone ko. Puro ikaw.
Pero nakakapagod na magmahal...
Ng mga taong hindi mapapasa'yo.
Ano ba! Ano ba!? Ano ba!?
Apr 2, 2018
Apr 2, 2018 at 7:58 AM UTC
Hold your tears little man,
Ignore the hurtful things they say.
Rest your head here, with me.
Ten year old kids can be cruel,
Say things they should not say,
Hurt even their friends for no reason,
As yours have done today,
Thoughtless, mean words they were,
Said without thinking,
using bad judgment .
This thing they called you, “Fat Boy”
Or words to that effect, they mean nothing
Unless you let them, unless you don’t
Understand. . . Let me explain,
You are a growing boy, nearing what is
Called puberty, a physical change of
Your body from a little boy, on the way
to being a full grown man. Your body
will be ever changing, it’s how it is,
how it’s supposed to be, how it is for all people.
When I was your age, I had a more rounded
Shape as did your Dad at your age as well,
We too heard those mean thoughtless
Words directed at us. I cannot lie it hurt
every bit as much as these words and
names hurt you today.
Rest assured son of my son, dearest friend,
This chubby stuff, it’s only temporary not a
Permanente thing.
Now as to the stupidity of Mean people,
that hurt other people so thoughtlessly,
for them that state of Ignorance and
stupidity might just last forever.
Go dry your eyes and get the ball and Gloves
and let’s play us some catch.
Here wipe your eyes and blow your nose
on my sleeve and think no more about it.
Dec 3, 2013
Dec 3, 2013 at 7:06 PM UTC
Uy, gawa tayo ng tula
Kasi putang ina ng Maynila
Sa nayon ay dinadakila
Isang abot-kamay na tala
Kailan ka ba kakawala
Sa anino ng Maynila?
Umambon ay may baha
Selpon ay may kukuha
Walang pawis at luha
Walang ngiti ni tuwa
Kwartang pulos kaltas
Walang pambili ng bigas
Kapit kahit mapurol
Mga bundok ay gagawing burol
Nakakita ka na ba ng ulol?
Sa Maynila marami niyan,
buhol-buhol
Kung saan walang permanente
Maging sa suplay ng kuryente
Ang pamahalaan ang hinete
Tagasulsol naman ang gabinete
Kapatiran may kaputol
Basta't kumapit mala kuhol
May nakahihigit sa batas
Umangal ka at ika'y utas
Wala nang lunas
Wag ka nang lumuwas
Utang na loob kaibigan
Maawa ka sa iyong ksasadlakan
Aug 3, 2016
Aug 3, 2016 at 10:42 AM UTC
Paanong napapasaya niya ako?
Kahit ang ginagawa niya lang naman ay mag exist sa mundo
Sa usapang hindi tumatagal ng tatlumpung segundo
Madalas ay "hi" o "hello" lang ang nasasabi ko
Ang tatlumpung segundo ay naging ilang minuto
Ang "hi" o "hello" ay naging maikling kuwento
Samahan mo pa ng ngiti niyang nakakatunaw
At mga mata niyang bubuo ng iyong araw
Dati ay nangungupahan lang siya sa isip ko
Ngayon ay malapit na ata siyang manatili ng permanente dito
Kapag nagtagal pa siya bahay na ito
Posibleng i-offer ko sa kanya ang mas magandang bahay sa aking puso
Sa loob ng bahay sa aking puso
Ay may hagdan na gawa sa aking binti patungo sa alapaap
Mga silya na may sandalang gawa sa aking balikat
At kama na gawa sa aking mahigpit na yakap
Feb 17, 2016
Feb 17, 2016 at 6:16 AM UTC
mag isa kang naglakad palayo
naiwan akong nakaupo sa nilisan **** bangko
sinubukan kong hintayin ang pagbabalik mo
pero ako ay nabigo,
ngayon
habang nakatingala ako sa kalangitan
pilit kinakausap ang buwan
humihingi ng kasagutan
sa komplikadong katanungan
araw araw hinihintay ko ang sagot
walang pake kahit nakakabagot
gusto ko nang malaman ano iyong dahilan
bakit mo kinailangang lumisan
Isang bagay na natutunan ko
nung ako ay iwan mo
isang bagay na buong buhay kong pagsisihan
isang malaking kamalian
na nagawa ko sa isang karanasan
at ayon ay
maling mali
maling mali na
ginawa kong permanente ang isang panandalian
Apr 12, 2017
Apr 12, 2017 at 11:23 AM UTC
Ilang buwang pumatak ang pawis at luha
Nagsunog ng kilay sa madaling umaga
Kumuha ng mga pagsusulit
Susi sa pagkamit ng mga pangarap
Sa tagal ng paghintay
Lumabas ang mga resulta
May natuwa sa tagumpay
At ibang binati ng lumbay
Hindi ko man alam ang eksaktong nararamdaman
Tiyak na hindi ito ang katapusan
Hindi ito hatol sa iyong kinabukasan
Malayo pa tayo sa dulo
Patuloy pa rin ang buhay
Iikot pa rin ang mundo
Na grabe kung ito'y mapaglaro
Ang tanging permanente ay pagbabago
Sa iyong paglakbay
Hindi maipapangakong
Makararating sa destinasyon nang walang galos
Ngunit hihilom din ang ano mang sugat
Hindi rin garantisadong laging may ilaw sa daan
Sa kalyeng lalakaran
Baka kailanganing mangapa ka sa dilim
Sa pag-abot ng mga tala
Alin mang landas ang piliing tahakin, pinangarap mo man o hindi
Naniniwala akong mahahanap din ng iyong mga paa
Ang landas patungo sa iyong destinasyon
Kung saan ika'y liligaya
Kung maligaw ka man ay 'wag mangamba
Mahahanap mo rin ang tamang direksyon
Mag-ingat ka sa iyong paglakbay, kaibigan
Padayon!
Jun 11, 2020
Jun 11, 2020 at 11:46 AM UTC
O homem e Deus
O homem assumido ou não,
Pedaço de terra, religião?
A intriga permanente do além,
A morte que sempre vem,
Mendigos procuram pão,
Ateus em procissão.
O homem consciente da sua mortalidade,
Flores renascem em felicidade,
Terreno faminto de amor e concórdia,
Deus, oh homem, misericórdia!
Homem e Deus da vida,
Comunicação imperativa,
Espíritos do homem da inquietude,
Paraíso de Deus, da plenitude!
O homem ser estranho que fracassa,
Deus da inteligência e da eterna graça,
O homem inventa e recria O Deus da noite e do dia,
Eu o venero e amo com piedosa alegria.
Victor Marques 21/11/2008
May 30, 2011
May 30, 2011 at 4:31 AM UTC
Yung akala **** itinakda
Akala mo'y importante
Hindi naman permanente
Yung akala **** itinadhana
Wari mo'y mahalaga
Bakit naging pansamantala?
Hindi ba dapat ay pang habang buhay at hangang sa kabilang buhay?
Ang pagmamahal kapag nakatakda
Ang pag ibig kapag nakatadhana
Hindi mababawasan
Hindi mawawala
Hindi na lamang akala
Hindi na rin pakiwari
Dahil hindi mangungupas
Jun 27, 2019
Jun 27, 2019 at 10:51 AM UTC
Jeter ma gourme
Voilà ce que je voudrais faire
Et surtout la jeter avec toi
Et commettre ainsi mes premières frasques
Ou plutôt les secondes
Car j'ai oublié les premières.
Jeter sa gourme
Ce n'est pas se gourmer
Ce n'est pas un duel
C'est faire exploser sa pureté séminale
Et vouloir semer sa semence
Aux quatre vents
Mais moi ma semence telle une pivoine sauvage
Vole légère et virginale pour se blottir en toi
Te pénétrer, te fertiliser, ma méduse pélagique, à l'ombrelle bleue et rose,
Jusqu'aux derniers interstices
Accepte ma gourme, translucide et molle
Je ne la jette pas
Je te l'offre, cette efflorescence,
Je te la destine
Je te l'adresse dans tes eaux.
Je suis dans ma seconde jeunesse
Et je te prie de croire que cette gourme
Est un précipité pimenté de cheval, d'hippocampe et d'hippopotame
Même si elle n 'a rien d'un mastodonte.
Et non seulement je veux qu'elle te fertilise
Mais je veux que tu la goûtes
Et la savoure comme un bon bourgogne
Ou beaujolais nouveau
Je veux que tu t'en badigeonnes
Le corps et l'âme
Je veux que tu t'en maquilles
Les lèvres et les paupières
Et que ce fluide soit ta crème de beauté permanente.
Je veux que dans chaque café du petit matin
Une deux ou trois gouttelettes de cette gourme vienne sucrer ta journée
Et l'égayer de délicieuses bandaisons intimes
Et invisibles mais réelles
Lèche, prends, c'est de la tendresse liquide
De la chaleur liquide
De l'amour liquide
C'est ma cyprine à moi
Et comme je suis bavard et volubile
Je m'en sers pour t'écrire
En hiéroglyphes dont seule toi peut lire
Les encres sympathiques
Et je te dis :
Ma gourme t'aime maintenant
Ma douce, torride et brûlante Pelagia noctulica.
Aug 21, 2019
Aug 21, 2019 at 4:11 AM UTC
Como uma gota de água se juntando formando um oceano,
É a cor da esperança azulada desse mar perto dos teus seios,
Nada diferente da saudade das noites loucas perto da água,
Em que vivi momentos eternos para o meu coração,
Não poderia nunca esquecer que aqueci meus anseios junto de ti,
Acreditei na realização dos melhores sonhos perante o teu sorriso,
O teu silêncio confortou-me sempre que precisava de paz e harmonia.
A cor dos teus olhos igual à do meu coração nunca eu vou esquecer,
Como não me esqueço das tuas mãos quentes agarrando o meu corpo,
O teu suspiro suave mantendo-me quente e aconchegado nos teus braços.
Se eu voltar a viver esses momentos para sempre recordar,
Será ironia de um destino permanente e cada vez mais distante,
Mas é essa a verdade que ficou, é difícil ocuparem o teu lugar,
Também porque continua ocupado com as tuas coisas,
O teu cheiro mantem-se impregnado em mim como se fosse hoje,
O som das tuas palavras doces ficou nos meus ouvidos,
E ainda hoje te ouço por vezes nos meus sonhos!
Tudo acabou mal mas não muda a pessoa que tu és!
És exactamente aquilo que te dizia tantas vezes ao ouvido!
Coisas que só eu e tu sabemos e vamos recordando!
Um desejo que estejas bem e guardes de mim boa lembrança!
Se assim for nada que pudesse existir me deixaria mais feliz.
Autor: António Benigno
Aug 31, 2013
Aug 31, 2013 at 5:01 AM UTC
He intentado escribir mi poesía
sin palabras rebuscadas
llamando a las formas y figuras
como si fueran cercanas
amigas y enemigas.
Así al sol que no me alumbra
a la luna y la flor de la glicina
trato hoy día de mirarlos
como cosas rutinarias
cual la sombra y la luz de cada día.
Es tarea difícil:
extrañas palabras se me escapan
tras la altura y la hondura imposibles
del pesar permanente y prodigioso
del misterio tras toda la alegría.
Nov 27, 2011
Nov 27, 2011 at 11:22 AM UTC
Pwede bang ako muna?
Pwede bang sarili ko muna bago ikaw?
Pwede bang ngiti ko muna bago ang luha?
Pwede bang pagalingin ko muna ang aking sugat bago sumugal ulit?
Pwede bang tumigil at namnamin muna ang sandali na aking hinintay?
Gusto kong manatili pero kailangan kung huminga panandalian.
Ayaw kung umabot sa punto na ang sandali ay magiging permanente. Ayaw kung sumuko pero kailangan ko munang dumistansya.
Ayaw kung umabot sa punto na ako ang unang bibitaw .
Napapagod din ako.
Napapagod din akong umintindi pero hindi ako sumuko kailangan ko lang ng espasyo dahil hindi na kaya ng aking puso at isipan.
Sana maiintindihan mo!
Feb 27, 2021
Feb 27, 2021 at 2:02 AM UTC
Despierto simplemente contigo en mi mente
Tus ojos aparecen como un recuerdo permanente
Espero algún día volver a verte.
Te hago daño, te rompo el corazón
Intento curarlo con besos de amor
Nos miramos a los ojos y sentimos rencor.
Tus ojos cafés
Tu pelo largo
Tu mirada absorbente
Tu piel que me provoca
Tus labios que me vuelven loca
Te quiero,
Pero te quiero como loca.
Apr 1, 2013
Apr 1, 2013 at 6:25 PM UTC
parang ref sa bahay n'yo
parang lego ng kapatid mo
parang pustiso ng lola mo sa baso
permanente
hindi pwede galawin sa lugar
baka bulyawan ni nanay
o magtantrums si junie boy
at atakihin pa ang lola mo
mga bagay na permanente
hindi pwede galawin
parang tattoo ng tito **** adik
parang tsokolate sa puting damit
parang kilay ng teacher **** masungit
permanente
hindi pwede galawin
parang ikaw sa puso ko
parang imahe mo sa utak ko
parang... parang...
parang bawat permanente sa mundo na hindi mo na mababago
parang ako para sayo
at ikaw na hindi para sa akin
permanente
Oct 15, 2018
Oct 15, 2018 at 5:41 AM UTC
my nose now runs seasonallyfrom sigh droplets
every new season celebrated by the constant continuation
of its running from, running to ?, or as I joke,
from September to September inclusive
but something new, my eyes now watery, a permanente daily irregularity, the imaginary laundry lady whines consistently, as she cannot always locate, prior to machine insertion, for all my secret hiding places of the always everywhere ***** tissues!
“too many pockets, too many tissues,” she underbreath mumbles,
but secretly I observe her similarly daubing~dabbing of the eyes,
in this time of constant sorrow, no one immunized, the sigh droplets
pass through any mask and gown, and then become full time residents
wry thinking, “let he or she who is without stone, cast the first tissue”
but we are all ****** all the time, heavy heaving, eyes tearing and
noses running
it don’t take much, the continuous reportage batters me and turning
away from my electronics impossible, they now hard wired inside the maniac-brainiac, wifi’d, from every side, even a actual glance outside at the desert of our dehumanized streetscapes always amazes
we no longer worry that every sniffle or tear
is a warning sign of a more serious ailment;
no, we understand too well this is a sad spirit inside,
it’s symptoms unleashed but un-lethal, the antibody
to a weariness that has no name, only tissues that
cannot cure nor disinfect
Apr 20, 2020
Apr 20, 2020 at 11:55 AM UTC
A melancolia do ser adormece a intenção de ressuscitar o movimento que nos mantém acordados.
Pertenço à lua com a mente e alma e com os pés à terra.
Não deixo que esta sensação de dormência me levite para outra dimensão, já que para lá vou a toda a hora.
Sinto-me presa a outro universo, sinto-me longe de onde estou.
Estou onde não devia de estar, distância permanente dirigida como um obstáculo intermitente.
Lanço à água a mágoa que aprisiona o coração. A alma quer ir atrás. Relembro-lhe que é a alma, juntamente com a mente, que me faz pertencer à lua. Sem ela não sou nada. Mesmo que escura ou a brilhar, eu não sou nada. A alma faz de mim um todo e com ela sinto-me viva.
O que somos nós sem a nossa essência?
Um vazio gigantesco. Somos um nada desprovido do todo.
Sempre que perder os pedaços do meu espírito em alma, perco pedaços de mim. Mesmo que esta já não seja pura, clara, límpida. Mesmo que já tenha habitado nela a escuridão, a obscuridade, a negridão, o abismo dos meus medos e receios. Sem ela sou um nada.
Purifico a alma. Com o que? Com amor. Amor por tudo o que amo e por todos os que me amam. Sentir-me de coração cheio limpa o ***** Ou pelo menos, ajuda.
De energia clarificada, deixo de novo a mente e a alma na lua e assento os pés na terra.
Feb 27, 2015
Feb 27, 2015 at 4:51 PM UTC
-El tronco estaba ardiendo cuando se fue la lluvia. El rayo lo venció y se introdujo en él.
Ahora es un rayo manso. Lo tendremos aquí y le daremos de comer hojas y yerbas. Me gusta el fuego. Acércale
tu mano poco a poco, te acaricia o te quema, puedes saber hasta dónde llega su amistad.
-A mí me gusta porque es rojo y azul y amarillo, y se mueve en el aire y no tiene forma, y
cuando quiere dormir se esconde en la ceniza y vigila con ojitos rojos dentro dentro.
¡Qué simpático! Luego se alza y empieza a buscar, si haya cerca una rama la devora.
¡Me gusta, me gusta! ¡Le cuidaré, no estorba, es tan humilde!
-Es orgulloso, pero es bueno. ¿Que té pasa? Te has quedado...
-Nada.
-Tienes los ojos abiertos y estás dormida. ¿Me oyes? También se ha metido en ti.
Lo veo en el fondo de tus ojos, como una culebra, enamorándote.
Te quedas quieta mientras él te recorre ávidamente. Giras en torno al fuego sin moverte.
Fuego lento, preciso, árbol continuo, nos atraen tus hojas instantáneas, tu tronco permanente.
Déjanos estar junto a ti, junto a tu amor hambriento. Creces aniquilando, medida de la destrucción,
estatura hacia dentro, duración hacia atrás, tiempo invertido, muerte muriendo, nacimiento.
Déjanos estar en tus párpados incesantes, investigar contigo lo que buscas, luz en fuga perpetua, en ti,
como tú misma, en nosotros.
944
I think trees.
they are stable yet they break, and with that, they ****
they will hold up a building//\\
until a strong wind comes and pushes its stability. the stable ground it relied on.
I think sky.
strong, stubborn, constant.
yet so often it cracks.
have you heard a thunderstorm?
felt the vibration in your bones.
have you seen the lightning?
sometimes it gets to be too much.
to absorb all the hopes of naive girls
wishing away loneliness.
sometimes the scissors make an appearance.
huge ****** light streaks across the vastness
bringing with each strike relief
je pense à l'amour.
mais c'est le moins permanente de tous.
everything i rely on is a falsity. every stableness is a lie.
i can sit at the level of the tree tops
but don't let me get any higher
that is where i'll fall.
Sep 11, 2013
Sep 11, 2013 at 11:52 PM UTC
No envidiéis mi alegría, mi salud ni mi canto;
no envidiéis lo que sueño, ni envidiéis lo que
digo.
Todo eso vale poco, por más que cueste tanto...
Pero, eso sí: envidiadme la amistad de este amigo.
Envidiadme la gloria de esta firme confianza
cuyo sentir profundo ni en bien ni en mal se altera,
porque yo siento mío lo que su mano alcanza,
y en él es permanente mi dicha pasajera.
Envidiadme este amigo que me mira de frente,
pues ni lo acerca el triunfo ni lo aleja el fracaso,
y él madura en espiga lo que en mí fue simiente,
y yo duermo en su lecho pero él bebe en mi vaso.
No importa si estoy solo, pues siempre está conmigo,
y mis propias arrugas lo van haciendo viejo...
Ah, sí, envidiadme todos la amistad de este amigo
que refleja mi espejo.
826
Conscientemente
Grito de pulmões abertos
Rio de lágrimas corridas
Giro em torno da minha imaginação
Sinto um aperto.
Um aperto de uma mão que já lá não está
Uma mão que lá faz falta
E que que agora está um vazio.
Vazio inconsciente de um ser inexistente
Um ser sonhado e imaginado
Que outrora existia
Ou que ainda existe
A confusão é permanente.
Será que és produto da minha imaginação?
Será que a tua existência fora mesmo real?
Então porque não te encontro?
Sinto-te o teu toque invisível
Saboreio o inexistente.
Peço à minha alma receosa
Que peça permissão à minha mente resistente
Que me elucide
Necessito de lucidez momentânea
Porque apareceste na minha vida de forma irreal
Que tão irreal tu me pareces.
Feb 27, 2015
Feb 27, 2015 at 4:36 PM UTC
huwag ka masiyadong lumapit at baka ika'y aking maging permanente tulad ng tinta na dadaloy sa pagbaybay ko sa iyong pangalan na para bang ito ang pinaka paborito kong talinghaga sa bawat tula na aking ililikha na ikaw lamang ang paksa
Apr 11, 2020
Apr 11, 2020 at 1:42 PM UTC
Penny, Kaiser Permanente
Diana, Blue Shield
Brenda, UnitedHealthcare
But no longer Karen,
She's now unemployed
Feb 2, 2020
Feb 2, 2020 at 10:28 PM UTC
Bawat segundo, minuto, buwan at taon,
Lahat ng ito ay lumilipas at nagbabago,
Lahat ay napapalitan ng 'di inaasahan,
Walang permanente sa mundo kaya oras pahalagahan ng husto.
Hanggang buhay ka pa, mahalin mo ang mga magulang mo,
Habang nakakangiti ka pa, ngumiti ka at tumawa,
Habang nakakalakad ka pa, tumakbo ka't gumala,
Habang nakakarinig ka pa, pakinggan mo ang huni ng ibo't likha ng Diyos.
Habang malakas ka pa, tumulong ka sa kapwa mo,
Habang bata ka pa, magsaya ka kasama ang tropa mo,
Habang kaya mo pa, gawin mo ang lahat ng gusto mo,
Kasi maaaring isang-araw, wala na ang mga ito.
Pahalagahan mo at mahalin mo ang nasayo,
Huwag lumimo't bagkus magpasalamat sa Maykapal,
Ang buhay natin ay hiram lamang,
Kung kaya't bawat oras 'wag sayangin bagkus pahalagahan.
Jun 5, 2020
Jun 5, 2020 at 6:08 AM UTC
Não nós lembramos de vidas anteriores,
Sem espírito não somos sonhadores.
O espírito é um elo efetivo,
Transcendente e com motivo.
Quando o amor de alma é louvável,
Vivemos de uma forma inexplicável.
Preciso de tempo para o mundo algo me dar,
Alma minha que sente arrepio no olhar.
Para mim tudo é clarificado,
Alma minha do presente, do passado.
Outras almas comigo querem comunicar,
E a saudade de meus entes queridos aliviar.
Almas com interesses e mesmos ideais,
Queridas por nós e nossos pais.
Parecem tudo perceber e nunca ter lar,
E noutra dimensão se aperfeiçoar.
Cordões energéticos às vezes rompidos,
Eternamente ligados aos sonhos vividos.
Encerrar ciclos que a alma quer desconetar,
Para ser feliz e continuar a caminhar.
As boas almas deixam saudade permanente,
Mantendo nos juntos para todo o sempre.
A alma é misteriosa e isso devemos aceitar,
Para de novo viver e aprender a amar.
Victor Marques
Jun 22, 2022
Jun 22, 2022 at 5:13 PM UTC
Todas las nubes arden
porque yo te he encontrado,
dios deseante y deseado;
antorchas altas cárdenas
(granas, azules, rojas, amarillas)
en alto grito de rumor de luz.
Del redondo horizonte vienen todas
de congregación fúlgida,
a abrazarse con vueltas de esperanza
a mi fe respondida.
(Mar desierto, con dios
en redonda conciencia
que me habla y me canta,
que me confía y me asegura;
por ti yo paso en pie
alerta, en mí afirmado,
conforme con que mi viaje
es al hombre seguido, que me espera
en puerto de llegada permanente,
de encuentro repetido).
Todas las nubes que existieron,
que existen y que existirán,
me rodean con signos de evidencia;
ellas son para mí
la afirmación alzada de este hondo
fondo de aire en que yo vivo;
el subir verdadero del subir,
el subir del hallazgo en lo alto profundo.
599