"pagyapak" poems
Nang mabatid ang kinatatakutan
Galit bumalot sa maselang katauhan
Nais panghawakan inarugang puwesto
Dahil sa kagalakang naidulot nito
Kaya nang agawin ito sa tuwina
Binitiwan isang mapaminsalang sumpa
Mula sa lupain ng perpektong bulkan
Nagbadya ang galit sa kaloob-looban
Sa taon ng kabayo – tag-init, tagtuyo
Itinanim ang binhi ng panibugho
At sa muling pagyapak sa lupaing itinadhana
Iginawad sa tuwina ang halik ng sumpa
Para sa mga nais akong pabagsakin
Sila ay nararapat na aking singilin!
-11/13/2014
(Dumarao)
*My Cursed Poems Collection
Sep 14, 2019
Sep 14, 2019 at 10:18 PM UTC
Minsan, parang ang haba ng araw kapag inaantay mo itong lumipas nang wala ng kirot. Isang linggong haba.
Nakakapagod pala talaga. Nakakapagod mag-umpisa. 'Yung hahakbang ka nalang paharap, ang tinig, yapos, at bawat pagsulyap pa rin ang makapagpapahakbang sa'yo pabalik.
Kahit wala na.
Tapos susubok na humakbang muli. Paharap. Kahit bawat yapak, pumapatak ang luha sa paanan **** pagód na't namimitig. Babalik. At masusugatan nang minsan pa.
Bitaw ka na. Ibigay mo sa Kanya.
Ang mga bubog sa pagód **** puso na sumusugat sa bawat pagyapak ay dadamputin Niya nang walang pag-a-alinlangan, dahil una na Siyang nasugatan.
Bitaw ka na. May paghilom sa paglaya. At sa paglaya ka papayapa.
Tahan na. Lalaya ka. Lalaya ka dahil pinalaya ka na.
Isang hakbang pa ulit. Sa Kanya lang ang tingin.
Hindi ka pa man lumalapit, handa na Siyang yumakap.
Takbo ka papalapit. Hayaan **** buuin ka Niyang muli.
Feb 4, 2024
Feb 4, 2024 at 12:07 AM UTC