"neto" poems
Para kang ulan.
Kinakatakutan,
at iniiwasan
ng karamihan.
Pero bakit ganito,
iba ang tama ko.
Musika sa mga tenga ko
bawat tunog neto.
Pakiramdam koy
iyong mga tinig
itong aking naririnig.
Para akong batang kinikilig
habang nakikinig
sa malalamig
**** mga himig.
Huwag kang mag-alala,
kahit iniiwasan ka nila,
hinahanap-hanap naman kita.
Jan 31, 2023
Jan 31, 2023 at 9:12 AM UTC
Pang Akademiko o Hindi, ang asignaturang Filipino
Para ito sa kahit kanino
Mapagawa ka man ng bionote,
O kahit anino pa to
Pero sa gamit ng kaalaman at husay,
At sa tamang paggamit neto,
Ito'y magiging hubog sa bansa natin
Ang wikang Filipino, ang wikang dapat angkinin.
Mapa-likhang awit man ito,
Ito'y may sining, gamit sa likhang-pagiisip
Ako'y estudyante na Filipino,
Para sa ipagmalaki ang hubog neto
Gamit ang tamang etika,
Sa pagsulat para umabot sa tala,
Ito'y magiging tamang paraan,
Sa pag-unlad ng nakalaan
Aug 8, 2020
Aug 8, 2020 at 1:09 PM UTC
"Mahal kita pero ang sakit sakit na"
"Let's break up." I said in between my sobs.
Tiningnan niya ako ng nanlilisik ang mata.
"Ano? Potangina naman. I already said sorry. Ginawa ko naman lahat. Ano pa bang gusto mo ha?" Kasabay neto ang pabalibag niyang pagsara ng pinto.
"Ayoko na. Paulit-ulit na lang tayo. Ganun pa rin yung ginagawa mo. Pa'no naman ako ha? Nakakagago lang talaga eh. Ang sakit sakit na. Tuwing nakikita kita, sa araw araw tayong magkasama bumabalik lahat. Pinipilit ko namang kalimutan eh. Kaso hindi ko na talaga kaya. Ayoko na." Patuloy kong iyak habang nakayuko. Ayoko siyang tingnan sa mata. Natatakot ako baka bigla kong bawiin yung mga salitang binitiwan ko. Hindi ko na kaya.
Tumayo ako habang nagpupunas ng luha kong patuloy sa pag agos at tumalikod. Ngunit bigla niya akong niyakap at sumubsob siya sa leeg ko.
"N-No. W-wag kang umalis. A-ayoko. H-Hindi tayo maghihiwalay." Umiiyak niyang sabi.
Dec 17, 2018
Dec 17, 2018 at 6:58 PM UTC
Nuez moscada
Unico
La seleccion mas natural
Nuez moscada molida nuez moscada
Modo de empleo
Por su aroma y ligero sabor
Picante es ideal para sopas
Espinacas coliflor patatas
Aperativos carnes croquetas
Salsas y en reposteria
Peso neto 45 gramos
Conservar en un lugar fresco y seco
Nuez moscada
May 21, 2015
May 21, 2015 at 8:03 AM UTC
Tus dientes son el pulcro y nimio litoral
por donde acompasadas navegan las sonrisas,
graduándose en los tumbos de un parco festival.
Sonríes gradualmente, como sonríe el agua
del mar, en la rizada fila de la marea,
y totalmente, como la tentativa de un
Fiat Lux para la noche del mortal que te vea.
Tus dientes son así la más cara presea.
Cuídalos con esmero, porque en ese cuidado
hay una trascendencia igual a la de un Papa
que retoca su encíclica y pule su cayado.
Cuida tus dientes, cónclave de granizos, cortejo
de espumas, sempiterna bonanza de una mina,
senado de cumplidas minucias astronómicas,
y maná con que sacia su hambre y su retina
la docena de Tribus que en tu voz se fascina.
Tus dientes lograrían, en una rebelión,
servir de proyectiles zodiacales al déspota
y hacer de los discordes gritos, un orfeón;
del motín y la ira, inofensivos juegos,
y de los sublevados, una turba de ciegos.
Bajo las sigilosas arcadas de tu encía,
como en un acueducto infinitesimal,
pudiera dignamente el más digno mortal
apacentar sus crespas ansias... hasta que truene
la trompeta del Ángel en el Juicio Final.
Porque la tierra traga todo pulcro amuleto
y tus dientes de ídolo han de quedarse mondos
en la mueca erizada del hostil esqueleto,
yo los recojo aquí, por su dibujo neto
y su numen patricio, para el pasmo y la gloria
de la humanidad giratoria.
953
Isantabi muna ang takot sa dilim. Isantabi muna ang nasaktang puso . kalimutan muna ang mga mapapait na nakaraan at tayo ay magkaisa para bigyan pansin ang wikang Pilipino na unti unting nalulunod dahil sa impluwensya ng mga banyaga. nakakalungkot isipin na hindi na pinapansin ang sariling wika nakontento na tayo sa kaalaman tungkol sa wika . nakakalimutan na ang kahalagahan at kaimportansya neto sa bansa. Nasaan na kayo?
Aug 21, 2018
Aug 21, 2018 at 8:07 AM UTC
«Aquel purpúreo monte, que tenía
la formación más viva hacia el ocaso,
desviado secreto de espesura»,
vuelve hacia mí, se instala
ante mi fe, lo mismo
que un dios, una inmortal mujer dorada.
¿El sabe que es bastante,
sabe que lo esperaba yo cantando,
que es deseado para plenitud,
para paz, para gloria?
Viajan los lugares, a las horas
propicias. Entrecruzan sin estorbo,
en concesión magnánima de espacio,
sus formas de infinita especie bella,
cada uno a su fe. (Y hacen un mundo
nuevo perpetuamente...)
«Este mar plano frente a la pared
blanca al sur neto de la noche ébana,
con la luna acercada en inminencia
de alegre eternidad».
Así encontramos,
de súbito, hondas patrias imprevistas,
paraísos profundos de hermosura,
que parecieron de otro modo:
claros ante la luz, distintos,
olas bien limitadas, otras,
altos árboles solos, diferentes.
La armonía recóndita
de nuestro estar coincide con la vida.
Y en tales traslaciones, realidades
paralelas, bellísimas, del sueño,
dejamos sonriendo nuestra sien
contra la fresca nube
cuajada, momentánea eternidad,
en un pleno descanso transparente,
advenimiento firme de imposible.
«Mi galería al único levante,
cielo amarillo y blanco trasluciente,
sobre el pozo primero, entre la adelfa».
719
En estos hiperbólicos minutos
en que la vida sube por mi pecho
como una marea de tributos
onerosos, la plétora de vida
se resuelve en renuncia capital
y en miedo se liquida.
Mi sufrimiento es como un gravamen
de rencor, y mi dicha como cera
que se derrite siempre en jubileos,
y hasta mi mismo amor es como un tósigo
que en la raíz del corazón prospera.
Cobardemente clamo, desde el centro
de mis intensidades corrosivas,
a mi parroquia, el ave moderada,
a la flor quieta y a las aguas vivas.
Yo quisiera acogerme a la mesura,
a la estricta conciencia y al recato
de aquellas cosas que me hicieron bien...
Anticuados relojes del Curato
cuyas pesas de cobre
se retardaban, con intención pura,
por aplazarme indefinidamente
la primera amargura.
Obesidad de aquellas lunas que iban
rodando, dormilonas y coquetas,
por un absorto azul
sobre los árboles de las banquetas.
Fatiga incierta de un incierto piano
en que un tema llorón se decantaba,
con insomnio y desgano,
en favor del obtuso centinela
y contra la salud del hortelano.
Santos de piedra que en el atrio exponen
su casulla de piedra a la herejía
del recio temporal.
Garganta criolla de Carmen García
que mandaba su canto hasta las calles
envueltas en perfume vegetal.
Cromos bobalicones,
colgados por estímulo a la mesa,
y que muestran sandías y viandas
con exageraciones
pictóricas; exánimes gallinas,
y conejos en quienes no hizo sangre
lo comedido de los perdigones.
Canteras cuyo vértice poroso
destila el agua, con paciente escrúpulo,
en el monjil reposo
del comedor, a cada golpe neto
con que las gotas, simples y tardías,
acrecen el caudal noches y días.
Acudo a la justicia original
de todas estas cosas;
mas en mi pecho siguen germinando
las plantas venenosas,
y mi violento espíritu se halla
nostálgico de sus jaculatorias
y del pío metal de su medalla.
741
Cada neto tinha nome de flor
as vezes assustava ao dizer
sempre com amor um nome morto,
ali referindo-se a flor que descansa
Cada sorriso e queda ela sorria
da vida breve era a ladra nata
mas da vida só roubara vasos
variados de plantas tantas
Cada ano se erguia sempre
com sua pitula de cachaça
ria até da desgraça, a velha
doce de fala leve e mansa
Agora descansa ali no céu
a sorrir das plêiades lança
da morte ao subir ao monte
outras sementes do barco
de Caronte
Oct 27, 2019
Oct 27, 2019 at 8:35 PM UTC
Memory of the great has been for ages.
Antonio Neto was of the great.
The Angolians adore both him and his
Being a chief, a patriot, a poet.
He build hope for peaceful tomorrow
On his southern country’s ruins.
He realized Marx’ policy without war
Diluting it by afro’s nuisance.
He died as a hero and far off his
Family and his people dear
Having left ideas to all his scions
Having fulfilled dream. Freedom’s here.
{27.12.2015}
АНТОНИО НЕТО
Великих вождей вспоминают в веках –
Таким был Антонио Нето!
Ангольцы носили его на руках –
Вождя, патриота, поэта!
Он строил в развалинах южной страны
Надежду на мирное завтра!
Политику Маркса вводил без войны
С своими оттенками афро.
Он умер героем вдали от семьи,
Вдали от родного народа.
Оставив потомкам идеи свои,
Мечты воплотил. Свобода!
{27.12.2015}
Translator - I. Toporov
May 15, 2020
May 15, 2020 at 8:33 AM UTC