"natinag" poems - Hello Poetry

malamig sa isang silid may kasamang pighati, saya at lungkot sa bawat paghinga, ramdam ang pagbagsak ng luha. magkakahiwalay na tayo sakit na tila kinukurot ang puso sakit na walang ibang lunas, kundi ang pagsasamahan nating nabuo. sinulat ko ang tulang ito para kahit ako'y lilisan na maaari ko pang balikan lahat. lahat ng alaala at samahan, mga alaala na hindi ko makakalimutan, katulad ng... habang tayo'y naghihintay ng ticket habang tayo'y nagbabasa ng email thread habang tayo'y nakaupo sa isang silid nagkukwentuhan, nagtititigan, nagmamasid, naglalaro ng moba, nanonood ng youtube, nakahawak sa mga selpon. na tila bigla bigla tayong natinag sa mga boss na dumadaan na kahit sa dami natin sa area nagawa parin tayong turuan at pag tiyagaan nila sir at ma'am. napaka-lungkot lang isipin, na ang ating samahan, sa kathang-isip na lamang. alam ko lahat naman tayo nakaramdam na ng lungkot lungkot na hindi mo alam kung saan nagmula lungkot na hindi mo alam kung ano ang dahilan lungkot na hindi mo alam kung ano ang kinahihinatnan pero ang pinaka-nakakalungkot sa lahat yung puno ng tao sa isang silid. puno ng tunog at salita puno ng biruan at tawanan pero ramdam **** maiiyak ka ramdam **** hindi ka nababagay sa lugar na naroon ka sa pagkakataong ito, hindi mo alam kung bakit hindi mo kayang makisali at magkunwaring masaya nalang kung sa mga nakaraang araw kinaya mo naman nakakapagod mag-isip. pero alam naman natin ito yung pagod na hindi kayang gamutin ng pahinga ito yung pagod na hindi kayang idaan sa alak o ng yosi man lang ito yung pagod na hindi kayang idaan sa maghapong hilata sa kama ito yung pagod na hindi kayang gamutin o kahit dampi ng matinding menthol ng salonpas sa nangangalay na kasu-kasuan Ito yung pagod na hindi kayang gamutin ng efficascent oil na suki ng buong pamilya ito yung pagod na dama ng kaibuturan at kaluluwa ito yung pagod na mahirap punan ng lunas kasi hindi mo alam kung bakit ang bigat sa pakiramdam iyong pag napabayaan o mali ang diagnosis mo e pwedeng lumikha ng sanga-sangangang maliit at mas komplikadong dahilan ng kapaguran kung pwede lang mapawi ang lungkot sa bawat malalim na buntong hininga ang ngalay na dama ng kaluluwa yung tuwang hatid damay lahat ng parte ng kabuuan isama mo pa pati yung sangkatutak na split ends mas lalo na ang mga pimples na ayaw kang lubayan alam ko, napapagod rin kayo sadyang nakakapagod lang talagang gumising sa umagang walang kulay sa mundong malawak. pero nandyan ang ngiti na nakikita mo mula sa ibang tao, na nakikita ko mula sa inyo. ngiting kay gaan sa pakiramdam, na tila nangangawit na ang pisngi dahil sa ayaw humupa ng ngiti. Salamat sa mga binigay niyong mga ngiti. Na nakakapawi ng pighati, Salamat, Salamat dahil naging parte kayo ng talata ng buhay ko.

0

Jan 25, 2019

Jan 25, 2019 at 10:59 AM UTC

nymriari

sa isang silid

malamig sa isang silid may kasamang pighati, saya at lungkot sa bawat paghinga, ramdam ang pagbagsak ng luha. magkakahiwalay na tayo sakit na tila kinukurot ang puso sakit na walang ibang lunas, kundi ang pagsasamahan nating nabuo. sinulat ko ang tulang ito para kahit ako'y lilisan na maaari ko pang balikan lahat. lahat ng alaala at samahan, mga alaala na hindi ko makakalimutan, katulad ng... habang tayo'y naghihintay ng ticket habang tayo'y nagbabasa ng email thread habang tayo'y nakaupo sa isang silid nagkukwentuhan, nagtititigan, nagmamasid, naglalaro ng moba, nanonood ng youtube, nakahawak sa mga selpon. na tila bigla bigla tayong natinag sa mga boss na dumadaan na kahit sa dami natin sa area nagawa parin tayong turuan at pag tiyagaan nila sir at ma'am. napaka-lungkot lang isipin, na ang ating samahan, sa kathang-isip na lamang. alam ko lahat naman tayo nakaramdam na ng lungkot lungkot na hindi mo alam kung saan nagmula lungkot na hindi mo alam kung ano ang dahilan lungkot na hindi mo alam kung ano ang kinahihinatnan pero ang pinaka-nakakalungkot sa lahat yung puno ng tao sa isang silid. puno ng tunog at salita puno ng biruan at tawanan pero ramdam **** maiiyak ka ramdam **** hindi ka nababagay sa lugar na naroon ka sa pagkakataong ito, hindi mo alam kung bakit hindi mo kayang makisali at magkunwaring masaya nalang kung sa mga nakaraang araw kinaya mo naman nakakapagod mag-isip. pero alam naman natin ito yung pagod na hindi kayang gamutin ng pahinga ito yung pagod na hindi kayang idaan sa alak o ng yosi man lang ito yung pagod na hindi kayang idaan sa maghapong hilata sa kama ito yung pagod na hindi kayang gamutin o kahit dampi ng matinding menthol ng salonpas sa nangangalay na kasu-kasuan Ito yung pagod na hindi kayang gamutin ng efficascent oil na suki ng buong pamilya ito yung pagod na dama ng kaibuturan at kaluluwa ito yung pagod na mahirap punan ng lunas kasi hindi mo alam kung bakit ang bigat sa pakiramdam iyong pag napabayaan o mali ang diagnosis mo e pwedeng lumikha ng sanga-sangangang maliit at mas komplikadong dahilan ng kapaguran kung pwede lang mapawi ang lungkot sa bawat malalim na buntong hininga ang ngalay na dama ng kaluluwa yung tuwang hatid damay lahat ng parte ng kabuuan isama mo pa pati yung sangkatutak na split ends mas lalo na ang mga pimples na ayaw kang lubayan alam ko, napapagod rin kayo sadyang nakakapagod lang talagang gumising sa umagang walang kulay sa mundong malawak. pero nandyan ang ngiti na nakikita mo mula sa ibang tao, na nakikita ko mula sa inyo. ngiting kay gaan sa pakiramdam, na tila nangangawit na ang pisngi dahil sa ayaw humupa ng ngiti. Salamat sa mga binigay niyong mga ngiti. Na nakakapawi ng pighati, Salamat, Salamat dahil naging parte kayo ng talata ng buhay ko.

67

Sa Isang Pitik ng Daliri Lahat ay para bang binawi Ang haliging pilit binuo Ng tapang, tibay at tipuno Sa paniwalang angking tatag Kahit kay kupido di natinag Sa isang pitik ng daliri Sa puso ko ikaw na'ng naghari Napuno na ng agam agam Aking isip at pakiramdam Sa utak ko'y hindi maaari Ngunit puso! Ano ang nagyari? O tadhana labis namang nagbiro Damdaming ito nais nang isuko Ngunit ngiti mo lang kahit palihim Labis nang pasalamat ng taimtim Bawat sulyap mo'y may bahid ng langit Naway sa sunod yakap mo'ng makamit Sa isang iglap ng orasan Ganap ngang d ko inasahan Tinanggap mo aking pag ibig Puso't isip walang maikabig Laman ka ng aking panaginip Sagot ka sa aking pagkainip Sa isang pitik ng daliri Panaginip...naging kakampi Panaginip ang tanging paraan Masilayan lang iyong daanan Sa panaginip, aking hiling Makasama ka sa aking piling

0

Dec 31, 2018

Dec 31, 2018 at 10:20 AM UTC

AgerMCab1970

ISANG PITIK

Sa Isang Pitik ng Daliri Lahat ay para bang binawi Ang haliging pilit binuo Ng tapang, tibay at tipuno Sa paniwalang angking tatag Kahit kay kupido di natinag Sa isang pitik ng daliri Sa puso ko ikaw na'ng naghari Napuno na ng agam agam Aking isip at pakiramdam Sa utak ko'y hindi maaari Ngunit puso! Ano ang nagyari? O tadhana labis namang nagbiro Damdaming ito nais nang isuko Ngunit ngiti mo lang kahit palihim Labis nang pasalamat ng taimtim Bawat sulyap mo'y may bahid ng langit Naway sa sunod yakap mo'ng makamit Sa isang iglap ng orasan Ganap ngang d ko inasahan Tinanggap mo aking pag ibig Puso't isip walang maikabig Laman ka ng aking panaginip Sagot ka sa aking pagkainip Sa isang pitik ng daliri Panaginip...naging kakampi Panaginip ang tanging paraan Masilayan lang iyong daanan Sa panaginip, aking hiling Makasama ka sa aking piling

30

Noong bata pa ako Nalaman ko na Kung gaano katapat, Gaano katiyaga Ang puso kong marahan. Silang mga duwag, Sa'king mga katagang, sadya. Agad natinag, wika pa lamang. Siguro nga ito'y pamana Walang bahid malas Na ang buhay ay di para Sa isang tao lamang. Sa lahat ng aking napusuan Tama na ang pangalan Masaya siya, sapat na. Pero ba't sa t'wing natatanto Kanilang pagkakakilanlan Ako'y umaatras, Nawawalan ng gana. Isa, dalawang taon? Isang pitik, tumatalsik! Kaya minsa'y nagtanong sa itaas: *"Asan na siya? Asan na ang taong Pagmumulan ng mga "sana"..."* Yung, "Sana mas nakilala pa kita." Eto yung "talaga". Wala. WALA, PA.

0

Aug 18, 2015

Aug 18, 2015 at 3:22 AM UTC

theblindseeker12

Yung Talaga?

Noong bata pa ako Nalaman ko na Kung gaano katapat, Gaano katiyaga Ang puso kong marahan. Silang mga duwag, Sa'king mga katagang, sadya. Agad natinag, wika pa lamang. Siguro nga ito'y pamana Walang bahid malas Na ang buhay ay di para Sa isang tao lamang. Sa lahat ng aking napusuan Tama na ang pangalan Masaya siya, sapat na. Pero ba't sa t'wing natatanto Kanilang pagkakakilanlan Ako'y umaatras, Nawawalan ng gana. Isa, dalawang taon? Isang pitik, tumatalsik! Kaya minsa'y nagtanong sa itaas: *"Asan na siya? Asan na ang taong Pagmumulan ng mga "sana"..."* Yung, "Sana mas nakilala pa kita." Eto yung "talaga". Wala. WALA, PA.

30

Enero Diez y Nueve, Dos mil Kinse Tulad ng pagdating, pag-alis naging simple Subalit tulad ng unang araw Mga nag-antabay sa daan nag-umapaw ‘Di parin natinag ang hiyawan Ng mga taong sumalubong sa lansangan Tulad ng pagdatal, panahon ay maganda Napakaganda ng araw sa umaga Paglipas ng mga araw na inulan Bumalik din sa maaraw na pinagmulan Mula umpisa hanggang sa wakas Lulan parin ng Pope Mobile na bukas Sa Villamor meron paring sayawan Tulad ng unang paglapag sa bayan Salamat sa wakas maayos na nakabalik Ang Supremo ng Simbahan na sa bansa humalik. -01/20/2015 (Dumarao) *Pope Francis Fever Collection

0

Sep 21, 2019

Sep 21, 2019 at 9:44 PM UTC

JoRaLG

Huling Araw ni Papa Francisco sa Pilipinas

Enero Diez y Nueve, Dos mil Kinse Tulad ng pagdating, pag-alis naging simple Subalit tulad ng unang araw Mga nag-antabay sa daan nag-umapaw ‘Di parin natinag ang hiyawan Ng mga taong sumalubong sa lansangan Tulad ng pagdatal, panahon ay maganda Napakaganda ng araw sa umaga Paglipas ng mga araw na inulan Bumalik din sa maaraw na pinagmulan Mula umpisa hanggang sa wakas Lulan parin ng Pope Mobile na bukas Sa Villamor meron paring sayawan Tulad ng unang paglapag sa bayan Salamat sa wakas maayos na nakabalik Ang Supremo ng Simbahan na sa bansa humalik. -01/20/2015 (Dumarao) *Pope Francis Fever Collection

19