Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
"moeten" poems
*ik ben klaar er helemaal klaar mee klaar met deze maatschappij klaar met het zgn 'vrij' klaar met mezelf zijn klaar met de maskers klaar met andermans pijn klaar met het 'geluk' van iedereen klaar met herhalend onbegrip klaar met de dip na dip klaar met dit met stress gevulde lichaam klaar met elke kortdurende traan klaar met zorgen, de toegevoegde ellende klaar met hoop bewaren klaar met niets doen, de boel laten varen klaar met blij moeten zijn, lachen klaar met de negatieve spiraal klaar met het gevoel van abnormaal klaar met al het verderf op de wereld klaar met eeuwige eenzaamheid klaar met depressiviteit klaar met studeren en regels klaar met de ontevredenheid klaar met klaar, moeten komen klaar met een 'leuke' baan vinden klaar met vaarwel en weer binden klaar met deze ruimte, het bed klaar met denken dat ik het wel red klaar met de harteloosheid klaar met boosheid en nijd klaar met wakker liggen klaar met deze kou klaar met jou klaar met de grauwe luchten klaar met mijn diepste zuchten klaar met dierenmishandeling klaar met angstzaaierij klaar met de doorzetterij klaar met alle competitie klaar met twijfelen, niet weten wat klaar met vergeten, alles wat ik had klaar met het wantrouwen klaar met de zware schouderlast klaar met elke oversekste gast klaar met verdoofd zijn klaar met mensen, egoisten klaar met narcisten en racisten klaar met de gevoeligheid klaar met slimme meid klaar met de druk(te) klaar met strijden klaar met lijden klaar.*
0
Sep 23, 2017
Sep 23, 2017 at 4:19 PM UTC
Helemaal done
De beste kerst is kerstmis met rode wijn en gerst en nat en koud en sneeuw van goud dat, dartelend, de lucht kartelend, neer dwarrelt. De beste kerst heeft koord gevroren, zilver glinsterballen om de oren van de takken van de boom. Wat ben jij groot geworden, moeder, neef en nicht en oom, ze drinken koffie na het eten, doen *** best niet te vergeten dat ze nog moeten rijden, wetende dat we op de simpelweg elkaar met gezelligschap kunnen verblijden. De beste kerst is draagzaam over lange afstand, ondanks de periodes zonder elkaar. De beste kerst is nu, een beetje al vandaag en een beetje uitkijken naar die van volgend jaar. De beste kerst is schappelijk, aannemelijk tevredenheid, de beste kerst is profiteren van het feit dat mensen al jaren godheden vereren, zonder gevoelens te bezeren. De beste kerst is middelmaat, onwetendheid. Want zij zijn zalig, heilig, zacht getroffen, daar zij tevreden zijn met een trui of nieuwe sloffen. Zonder beter moeten, hebben, zijn, je wint maar niemand vindt dat fijn. Het waar geluk zit dan vanbinnen, dus laat het avondmaal beginnen.
0
Dec 8, 2019
Dec 8, 2019 at 7:36 AM UTC
Schappelijk
Lieve mama, Je hebt mijn grafrede geschreven. Vol overtuiging heb je de pen op het papier gezet en de woorden laten vloeien. Zonder enige twijfel kon jij zo je speech schrijven. Je deed het in het ziekenhuis, terwijl ik nietsvermoedend naast je zat. Je liet het me niet lezen, ik heb zelf je boekje gepakt. Nadat jij zo vaak mijn pijn op het papier heb kunnen lezen, leek het me niet meer dan eerlijk om te zien waar jij al zo lang mee zat. Uit je woorden kon ik opmaken dat je al een lange tijd aan het rouwen bent. Ik ben nog niet dood, maar je weet dat het eraan zit te komen. De constante schaduw van de suïcidale aanvallen hebben de monsters in je hoofd als een wild vuur aangewakkerd. Je gelooft niet meer in mijn leven. Het is een droom die ieder moment kan stoppen. Je weet dat je daarna nooit meer zult dromen en klampt je krampachtig vast aan de laatste beelden die je voor je **** halen. We hebben de laatste tijd niet meer dan ruzie gehad. We voelen de dood beide zo hard in ons nek hijgen dat we elkaar nauwelijks aan kunnen kijken. Het komt door mij. Wat zou het nu nog uitmaken of ik dood ga of niet. Ik heb je al zoveel pijn en verdriet gekost, dit kan zo niet verder mam. Ik wil je geen pijn meer doen. Je hebt mijn grafrede geschreven, verdomme mam. Je hebt het voor mij definitief gemaakt. Ik dacht dat ik er niet mee zou zitten, ik dacht dat ik mijn gevoel weer weg kon stoppen, maar mam je hebt het definitief gemaakt. Ik geef je nergens de schuld van. Ik had nooit dat boekje moeten pakken, maar mam je bent zo afgesloten. Ik wil weer met je zijn, samen kunnen lachen en huilen. Tegenwoordig kunnen we elkaar niet uitstaan. Ik voel de band niet meer. Ik begin mezelf weer langzaam terug te trekken en als het eenmaal zo ver is, zal het weer fout gaan. Het is voor mij, net als voor jou, een tikkende tijdbom. Ik sta op springen mam, ik kan niet meer. Ik vocht voor jou, maar jij hebt me al opgegeven. Jij bent al aan het rouwen voor een kind dat nog niet dood is.
0
Sep 25, 2019
Sep 25, 2019 at 2:12 PM UTC
ik moet het toch ergens kwijt
Lieve mama, Je hebt mijn grafrede geschreven. Vol overtuiging heb je de pen op het papier gezet en de woorden laten vloeien. Zonder enige twijfel kon jij zo je speech schrijven. Je deed het in het ziekenhuis, terwijl ik nietsvermoedend naast je zat. Je liet het me niet lezen, ik heb zelf je boekje gepakt. Nadat jij zo vaak mijn pijn op het papier heb kunnen lezen, leek het me niet meer dan eerlijk om te zien waar jij al zo lang mee zat. Uit je woorden kon ik opmaken dat je al een lange tijd aan het rouwen bent. Ik ben nog niet dood, maar je weet dat het eraan zit te komen. De constante schaduw van de suïcidale aanvallen hebben de monsters in je hoofd als een wild vuur aangewakkerd. Je gelooft niet meer in mijn leven. Het is een droom die ieder moment kan stoppen. Je weet dat je daarna nooit meer zult dromen en klampt je krampachtig vast aan de laatste beelden die je voor je **** halen. We hebben de laatste tijd niet meer dan ruzie gehad. We voelen de dood beide zo hard in ons nek hijgen dat we elkaar nauwelijks aan kunnen kijken. Het komt door mij. Wat zou het nu nog uitmaken of ik dood ga of niet. Ik heb je al zoveel pijn en verdriet gekost, dit kan zo niet verder mam. Ik wil je geen pijn meer doen. Je hebt mijn grafrede geschreven, verdomme mam. Je hebt het voor mij definitief gemaakt. Ik dacht dat ik er niet mee zou zitten, ik dacht dat ik mijn gevoel weer weg kon stoppen, maar mam je hebt het definitief gemaakt. Ik geef je nergens de schuld van. Ik had nooit dat boekje moeten pakken, maar mam je bent zo afgesloten. Ik wil weer met je zijn, samen kunnen lachen en huilen. Tegenwoordig kunnen we elkaar niet uitstaan. Ik voel de band niet meer. Ik begin mezelf weer langzaam terug te trekken en als het eenmaal zo ver is, zal het weer fout gaan. Het is voor mij, net als voor jou, een tikkende tijdbom. Ik sta op springen mam, ik kan niet meer. Ik vocht voor jou, maar jij hebt me al opgegeven. Jij bent al aan het rouwen voor een kind dat nog niet dood is.
Continue reading...
3
Starend Sijpelend zonlicht Bekladde bladzijden Overpeinzend, verlies Deinend, verborgen getier Oorzaken, redenen, onzin Niet genoeg, veel te veel gewoon verkeerd Zelfkastijding en eigentwist Halve indrukken gedempte kreten Apex van apathie en egofobie Dierbaren die doodzwijgen Leven en leut die uitblijven Ik zal het moeten ontstijgen
0
Aug 15, 2019
Aug 15, 2019 at 1:00 PM UTC
Sijpeling
Waar ik naartoe ga met mijn leven? Ik weet niet eens welke dag het is. Wat ik wil worden? Weet ik het zeker? Natuurlijk! Alleszins niet apotheker. Daarvoor heb ik 4 jaar over 2 gedaan. Ik ben al blij dat ik mijn zwembrevetjes heb gehaald. De 25 en de 50 meter. Ze hangen boven de schouw. Ik heb zelfs nog voor de kadertjes betaald. Wie doet beter, vraag je? Ik vergelijk het niet met jou. 'De dochter van de inspecteur, die is ingenieur.' Heb ik dan gefaald? Had ik het anders moeten doen? Waarschijnlijk of misschien. Toch vergeet ik niet die tijd van toen. 'Kom, 't is tijd dat je verhuist.' Ik weet alleen niet juist of ik dat alles, zelf, elke tien, liever verschillend had gezien.
0
Mar 18, 2019
Mar 18, 2019 at 5:01 PM UTC
Een dubbel kwartje op z'n kant
Omdat we je graag zien, omdat we nog eens iets moeten gaan drinken, omdat we je het beste wensen en daarop willen klinken. Daarom sturen wij dit kaartje, op nog een pracht van een nieuw jaartje! Vier het goed, verzorg jezelf vierentwintig zeven, maar vergeet tussendoor niet te genieten van het leven!
0
Dec 11, 2019
Dec 11, 2019 at 8:02 AM UTC
Nieuwjaarskaartje
Ik heb moeten redeneren, mezelf overtuigen, verweren tegen het idee, het venijn, de gedachte dat ik dokter zou willen zijn. Iedereen is deze week afgestudeerd, het blad nog warm, arm al in de lucht, kijk eens allemaal, een diploma klucht. Het staat erop en iedereen begeert jouw geweldige prestaties, knuffel, zoen. Het leven bolt verder en ik moet kaka doen.
0
Jul 4, 2019
Jul 4, 2019 at 6:11 AM UTC
Neus op
De beste kerst heeft licht gevroren, zilveren glinsterballen om de oren van de takken van de bomen. Wat ben jij groot geworden, moeder, neef en nicht en oom. We drinken koffie na het eten, doen ons best niet te vergeten dat we nog moeten rijden, wetende dat we op de simpelweg elkaar met gezelligheid kunnen verblijden. De beste kerst is verdraagzaam, traag, ondanks periodes zonder elkaar. De beste kerst is nu, een beetje al vandaag en een beetje uitkijken naar die van volgend jaar.
0
Dec 11, 2019
Dec 11, 2019 at 8:25 AM UTC
Kerstkaartje
Het strijden is gestopt, verschoven, net als de vele huizen, ondersteboven. We reizen weer, soms zonder prik en anderen krijgen stuk op lik. Zolang ik maar dit en dat en grote jan en het later online posten kan. Zolang de zon voor mij maar schijnt, maakt het mij niet uit van wie een thuis verdwijnt. Er zijn toch geen gevolgen, ze kunnen mij niks laten moeten. Het enige dat ikke ken, is de grond onder mijn eigen voeten.
0
Jul 16, 2021
Jul 16, 2021 at 5:16 PM UTC
Onder de voeten
Na ethisch overweg, overleggen met mijn ik, zie ik enkel het besluit te moeten retourneren. Stappen terug na te snel vooruit. Eventjes 40 waar je 50 mag. Voorzichtig. Er komt zoveel bij kijken, beloning, straf en langzaamaan bezwijken aan hogere macht, wanneer je stilaan gaat geloven dat je nog slimmer bent dan je zelfs al dacht.
0
Jun 19, 2022
Jun 19, 2022 at 4:56 PM UTC
Geldingsdrang
Nooit meer terug is even slikken, Nooit meer daar en niet meer hikken, ongeremd schikken, ongestemd en zonder broek maar wel een hemd. Ik ben nu hier, weet niet goed waar, er is een schat verborgen. Ik wil hem vinden en meenemen naar mijn oude thuis van morgen, waar mijn zorgen enkel deden kniezen zonder effectief van de stress haren te doen verliezen. Ik zal moeten kiezen want mijn oude thuis, helaas, is achter mij gebleven in alle haast, op het begin van dit avontuur, zachtjes van de kust gedreven en over de rand van de muur voor altijd weg gevaren uit mijn leven samen met wat mij beschermde wanneer ik onbeholpen schermde met de gevaren uit mijn zeven. Dus niet meer terug, gewoon door. Er is een schat, een weg naar grote kuis maar daar zal het nooit hetzelfde zijn als mijn oude thuis. Nooit meer terug, altijd hier, met enkel in mijn hoofd, in al wat ik herinner, een deurtje op een kier. En misschien ooit, als ik kinderen heb, zie ik mijn oude thuis terug in *** onschuldig lief plezier.
0
Oct 27, 2019
Oct 27, 2019 at 1:00 PM UTC
De weg naar el satisfecho
Iemand heeft mij ondermijnd, gangen gegraven en vijanden geseind. De grond onder mijn voeten, die stilaan verdwijnt, zal moeten houden tot ik mijn gouden eieren heb gelegd. Terwijl ik lang geleden heb besproken en geroepen dat ik niet vruchtbaar ben. Ik heb lang geleden en geroken dat de wolken zijn gaan zakken. Zo Danig dat ze nu rond mijn oren plakken. Mijn hoofd wordt zo gedragen door die witte wollen wolken, met mijn voetjes op de grond. Zonde dat zij voor mij mijn willens niet vertolken. Zonde dat ik mezelf het niet heb durven vragen. Het enige wat ik nog lijk te hebben, lijk te kunnen, is klagen.
0
Mar 10, 2019
Mar 10, 2019 at 6:22 PM UTC
De mol
Op de stoep staan dozen, in de post niks om van te blozen, aan de deur een kast en in de verkeerde kamer een zetel die niet past. Snel volgen de mannen, gewapend met een hamer, om de latten weg te halen en mijn huisje te verbannen naar ongehoorde zaagverhalen. Ik zal dan moeten werken, ik zal veel moeten tellen, ik zal mezelf dan merken en nooit meer dezelfde zijn.
0
May 14, 2018
May 14, 2018 at 8:25 PM UTC
Ik kneed
Bitter en kleinzerig afgewezen. Ik had nochtans in menig boek gelezen dat uitgebreide romantiek bewezen resultaten gaf. Ook in films en series was het groot geschapen, reus gebaar hetgeen wat haar van sokken blies opdat zij je poot op tafel stijf kon kloppen. Daar ik bezweken en bezworen onder magische letterleugens dacht dat fictie echt was, het zachte slecht was, alles voluit moest, heb ik me koud gedoucht in halve rijmen, mijn varkentje zelf moeten wassen. Ik heb toen geleerd dat je niet zo hoort slijmen.
0
Jun 12, 2019
Jun 12, 2019 at 5:22 PM UTC
Ijzig koude schouders
Zou ik na twijfelen, tobben, uitgebreid weten, graven, tussen hersenplooien, lobben, op de proppen kunnen komen, aandraven met een origineel idee, mijn eigen dromen en een showtje op tv? Ik weet het niet, wat ik dan kan. Ik zou alles eens uit moeten proberen en daarbij mezelf achterhalen, jureren wat er bakt in die fameuze hersenpan. Ik zou kunnen ontsnappen aan een boeiende verdrinkingsdood, zingen, praten met een haan of dansen in mijn puurste bloot. Ik zou kunnen balanceren, domineren, fantaseren, inspireren, marineren en uitgekookt souffleren. Maar wat moet ik uitkwelen wanneer ik daarover oor moet delen? Misschien is dat wel een talent, een goede blik op anderen, ze helpen te veranderen, kortom, hetgeen dat je nu kent.
0
Nov 2, 2019
Nov 2, 2019 at 10:35 PM UTC
Talentenjacht