"mesa" poems
Paglisan
Pinangangambahan kong lubos na malaman
kung meron nga bang pangalawang buhay,
saan kaya ako tutungo?
gagala kaya ang aking diwa
o baka makukulong ito sa naaagnas at walang
buhay kong katawan habang buhay.
ang dinanas na sakit kaya ay lilisan na parang
alikabok na hinipan sa mesa?
, o magiging tanikalang bakal na nakagapos sa aking kaluluwa.
Sa pagkakahimlay ko, may dadalo kaya?,
kung may dumalo man,ano ang pakay nila?,
narito kaya sila upang pintasan ang aking kasuotan?,
o pintasan at hamakin ang halaga at disenyo ng aking kinahihigaan?
Narito kaya sila upang lumasap ng kape at
tinapay kasabay ng pagpitik ng baraha sa mesa?
o sadyang dadalo lang upang patagong magdiwang sa tuwa sa aking pagkawala?,
Natatakot akong malaman.
Nangangamba ako sa hindi pagiging handa sa pagdating ng araw na ito,
hindi sa panghihinayang sa aking mga maiiwang mahal
kundi ang pagsisisi na aking dadalhin
sa bigong pag-usal at pagpaparamdam
kung gaano sila kamahal at masabing ako ay lilisan na
sapagkat ang pinakamasakit na paglisan
ay ang mga pagpapaalam na hindi nasabi at
hindi naipaliwanag.
Jul 2, 2015
Jul 2, 2015 at 12:16 PM UTC
Alas dos na ng umaga,
Ako'y gising na gising pa,
Nag-iisip ng mga bagay,
Mga bagay na bumuo sa'king buhay.
Nasagi sa isipan ko yung mga alaala,
lahat, malungkot man o masaya,
Nag mistulang halo-halo na.
Kay rami ng sahog, yung iba di mo na kakainin pa.
Sa dami ba naman ng akyat baba at atras abante ng buhay ko,
Malamang nagkandaleche-leche 'to,
Alangan naman lahat naka super glue?
Ano yan? para di na matanggal kahit na bumagyo?
Anu-ano nga bang nangyari nitong mga nakaraang bwan?
Bakit parang nawala ako sa aking isipan,
Ano nga ba talaga ang tunay na dahilan?
Nitong isang aksidenteng aking kinasangkutan.
Isang sahog ang di ko kinaya,
Sa halo-halong aking kaharap sa mesa,
Salitang sa ibang dayalekto nagmula,
Nagsimula sa 'g' at nagtapos sa 'a'.
Limang letra, isang salita,
"gugma", ang isa sa sahog na aking nakita,
"gugma", ang may pinakakomplikadong lasa,
"gugma", minsay kay tamis, minsay kay pakla, minsay mapait pa.
Halo halo ko'y puno nito,
Mistulang lahat ng alaala koy tungkol dito,
"gugma", paksa ng aking bakasyon,
"gugma", isyu ng buhay ko hanggang ngayon.
Hay nalang, iisa palang perwisyo na,
Ano nalang kaya pag marami pa?
Ano yan? "gugma na sobra sa isa"?
Ayayay, naging salawahan pa...
Ang halo halong iisa ang sahog ngunit halo halo parin,
Sa dami ba naman ng iisang sahog di mo aakalain,
Mistulang iba't iba, ngunit sa katunayan, iisa,
"Gugma", sahog na dadaya sa iyong mga mata.
Aug 20, 2017
Aug 20, 2017 at 2:59 PM UTC
Ikaw ang takbuhan sa mga oras na walang wala..
Ang ibig kong sabihin sa walang wala ay yun bang walang wala na kong maibuhos na luha,
Walang wala na kong malapitan,
Walang wala na kong makapitan,
Wala nang gustong makinig,
Wala nang interesado, naubos na kasi ultimo ang para sa sarili.
Ikaw lang ang natatangi.
Ang lakas pala ng loob kong magalit sa mga mang-iiwan, naisip kong wala rin pala akong karapatan.
Ganoon din ako..
Binitawan kita kapalit ng kasiyahan.
Nakangiti ka sa akin habang hinahatid ako sa napakagandang hantungan.
Baligtad na ang mesa.
Nandito na ko.... muli.
Lalakad patungo sa iyo na may dala dalang pluma at papel
Iguguhit ang pait, ngingiti dahil ito na naman tayo sa puntong ito at hindi ko mahanap ang mga tamang salita
Nalimot ko na ata ang tamang pakikipagtalastasan.
Alam kong mauuwi na naman sa tipikal na kamustahan.
Hindi ko inakalang babalik tayo sa nakaraan habang umuusad ang mga kamay ng orasan
Mapagbiro.
Hindi ako handa sa pagsalubong ng taon
Bakit ko nakikita ang mga aninong matagal nang nilamon ng liwanag
Bakit muling nagdurugo ang mga sugat na matagal nang naghilom
Hindi ako naniniwala sa swerte.
Walang swerte. Walang sumugal na hindi natalo.
Buti na lang mayroon akong babalikan.
Ikaw yung kaibigan na hindi lumilisan.
Matagal ang isang taon,
Sumulat ako ng mga tulang kawangis mo
Binuo ko sila na parang mga bahagi ko
Akala ko ay tapos na...
Kung ang pagsulat ay paglaya, hindi ba dapat ay nakakalag na sa akin ang tanikala?
O mali.. baka wala talagang paglaya
Paano kung nililibot ko lamang ang malawak na hawla nang may huwad na pag-asa?
Minasdan ko ang obrang nilikha ng dekada,
Makulay, sa unang tingin ay puno ng pangarap
Parang nobelang nagsasalaysay, at kapag naroon ka na sa kasukdulan ng tunggalian,
Nanaisin **** isara ang pahina..
Makikiusap ang nobela sa isang pagkakataong sana'y siya ay tapusin hanggang huling kabanata...
Napaluha ako ng matindi dahil isa pa lang trahedya ang nobela.
Teka.. teka..
Buburahin ang ilang metapora.
Masyadong madrama.
Malayo sa imaheng gusto kong makita at ipakita
Ngunit tila hindi hawak ng aking kamay ang panulat,
Hinablot nang marahas ng pusong gustong kumawala
Ganon ata talaga sa muling pagkikita pagkatapos ng matagal na pagkakawalay...
Puno ng emosyon.
Magugulo ang burador, wala nang patutunguhan ang tula.
Hindi bale.
Hindi naman dapat na maging maganda ang porma ng tula,
Hindi importante ang sukat at tugma,
Sa susunod na babasa ka ng tula,
Nagbibigay ka ng tunay na pag-asa sa may akda.
Kasinungalingan ang bigkasing masaya ako, ngunit aaminin kong may tuwa, may katiting na pagsigla sa muli nating pagkikita,
Maraming salamat, Sining ng Malayang Pagsulat.
Jan 5, 2020
Jan 5, 2020 at 6:20 AM UTC
pumasok sa kompartamentong bilang sa lahat
ngunit ipagsiksikan ang sarili, sumuot, at ipilit
dahil ang maiiwan sa españa ay hindi makakarating
makipaglaban, mang-agaw, ang akin ay akin
trenta minutong paghihintay
sa ilalim ng init, tiyaga ang kapiling sa umaga
bakit nga ba ‘di pa makikipag-balyahan?
asal-hayup upang mapuntahan ka lamang
sa pagdating sa istasyon ng sta. mesa
pawis ay naghahalo, amoy ay ‘di mawari
napagitnaan ng dal’wang dalagang nagchi-chismisan
‘di sinasadyang makinig, ako’y ‘di sang-ayon kaya iiling
sa hawakan ay higpitan lalo ang kapit
sasakyan natin ay paparating na sa pandacan
tumitig sa bintana at muli, bigla kang naisip
ngunit sila’y ‘di maibigay ang inaasam na pagtahimik
bakit nga ba ako nagtitiyaga?
sa masikip, magulo, at maingay na paraan
paalis na tayo sa istasyon ng paco
ika’y singtulad ng tren na ito
hindi makahinga sa dami ng taong nilalaman
kailan ba mapapadali ang ruta sa araw-araw?
magrereklamo, magsasawa, sasabihing “ayoko na”
titigil sa istasyon ng san andres
mananatili hanggang makaabot sa vito cruz
pasulong ang andar ngunit ang gana’y wala na
pagod at nagsasawa, hindi magawang iwan
ngayon ka pa ba susuko, eh ang lapit mo na?
nawala ang bigat ng pasahero pagdating sa buendia
nawala na rin panandalian ang sikip na iniinda
ngunit ano namang silbi ng ginhawa,
kung paalis ka na rin at nalalapit na sa paru-roonan
pagod ka na pero tiyagain mo nalang
ikaw at ang sitwasyon ay nariyan na nga
nag-inarte ka pa kung kailan nasa pasay road na
hindi ka pa ba nasanay sa araw-araw?
tumigil ang tren sa istasyong pinakahihintay
pawis, pagod, suot ang damit na gusut-gusot
heto na, sa dami ng nangyari ay narito na
sa edsa magallanes, salubungin mo siya
Oct 17, 2015
Oct 17, 2015 at 3:00 PM UTC
Salo-salo ang lahat:
Nakaupo, nakadekuwatro
Sa isang mahabang bangko.
Ayos lang
Kahit medyo masikip
At nagkikiskisan ang mga siko.
Ang mesa'y nilatagan
Ng dahon ng saging.
Bawal ang maarte;
Walang mga pinggan
At iba pang kagamitan.
Nakakamay ang lahat sa pagkain
Ng maiging inihaw
Na sariwang malaman na tilapia.
Meron ding mga gulay
Na pinakuluan at nilaga:
May kangkong,
Okra, sitaw at talong.
Samahan mo pa
Ng hiniwa at tinadtad na
Pulang sibuyas at kamatis,
Na may halong bagoong
At piga ng kalamansi.
At sa wakas, ang panghimagas:
Mga gintong mangga
Na ubod ng tamis.
. . . . .
Napapasarap
Ang pinakasimpleng handa
Samahan lang ng kuwentuhang
Nagpapasaya at nagpapatawa
At siyempre kung salo-salo
Ang buong pamilya.
Feb 22, 2014
Feb 22, 2014 at 6:41 AM UTC
Led down from the tower
Head high and hands bound
Blindfold declined against the wall
Black square pinned to his heart
Eyes afire and shining proud
He sang...
He sang of Caruso, Townes Van Zandt
Pavarotti, Bocelli, Mercury,
Carreras, he sang of Antoine,
Of Sinatra, Lennon, Morrison, Redding
He sang and songbirds paused in flight
He sang like them all
He sang a song of himself
Of leaves of grass, of second comings
Of Byron, and Bharti, and Cummings
He sang of Neruda, and Plath, Tagore
Dickinson, Kamala Das and Naidu
Oh, he sang of them all
He sang of art and beauty
Of Mona Lisa and starry nights
Girls in green dresses and pearls
He sang of Van Gogh, of Picasso
Of Rembrandt, da Vinci
He sang of Michelangelo
He sang of sadness, pain
He sang of My Lai, Sand Creek
Of Guernica and Krystallnacht
He cried and sang of Wounded Knee
Of Katyn Forest, Sabra and Shatila
Oh, he wept as he sang
He sang of history and wonders
He sang of Olduvai and pyramids
Machu Picchu, Tikal, and Angkor Wat
He sang of a great wall, the Taj Mahal
Stonehenge, Easter Isle, Mesa Verde
His song took us to them all
He sang of courage
A song of Bunker Hill, Gettysburg
Of the Alamo, Normandy, Stalingrad
Of Lincoln, Guevara and Dr. King
He sang of Bolivar, Bhutto, Ghandi
He shamed us with their song
He sang his song...
As women sighed and peasants cried
He sang until the rifles fired, he died
Songbirds fell from the sky
Soldiers broke their guns on stones
And marched into the deep blue sea.
r ~ 4/12/14
Apr 12, 2014
Apr 12, 2014 at 7:05 PM UTC
Tuyo na ang iilang rosas,
Ngunit amoy paring sampagita.
Kasama ng pinggan sa mesa;
Na walang baso, tinidor, ni kutsara.
Habang pinalilibutan ng mga bubog,
At bawat piraso'y bumabaon sa aking pulso,
Ang pagdugo ay hindi mapigil
Na sumasabay sa mabagal na musika.
Dati'y isa lamang itong bumbilya,
Subalit sa ngayon ay di' ko na muling mabuo,
Siyang mainit ang yakap sa gabi,
Ngayo'y tuluyan nang naglaho.
Apr 19, 2017
Apr 19, 2017 at 2:07 PM UTC
that trendy heroin(e) addiction
becomes you- and your fiction
goes well with the pale
-skinned thin western booted
blue-eyed shooter
riding sidesaddle
on your scooter
does she kiss like me
and bring you coffee?
i could lay you both down
in the in-betweens
and make heaven-
til hell is heavy as a monday
track day in albuquerque
while she sells your jewelry
in sante fe where it's trendy
-i'll be waiting
on the blue mesa.
r ~ 9/19/14
Sep 19, 2014
Sep 19, 2014 at 9:38 AM UTC
Madilim na sulok kung san nagdurugo ang mga palad
Na alala ko pa no'y si Inang ingat na ingat
Mga lamok na dumadapo di ligtas sa kanyang paglilitis
Na di ko na maalala itsura kung anong ipis
Ngunit sa loob ng maliit na kwadro
Sapat ang isang upua't mesa at isang kabayo
Sabit pati ang yabang kong diploma sa taas ng orocan
Lukot na resumé sa aking harapan nagmuka nang basahan
Mas tanggap pa sa trabahong pamunas ng puwitan
Ngunit mas higit pa ba ang munting papel kung nasaan aking larawan?
Bakas ng ilang buwang puyat at thesis na pinaghirapan
Bakit ako tatanggap ng trabahong mababa pa sa aking kakayahan
O maging alila sa mga sinliit rin nila ang pinag-aralan?
Kahapon itlog at pancit canton,
Dala ni nanay noon pang huling dalaw sa aking kahon
Isang buwan nang matapos na ako
Inakalang ito na ang hudyat ng aking pag ahon
Totoong mundong ganito pala ang paghamak at paghamon
Di maatim ng sikmura sila'y yumayabong
Taga UP ako, isang iskolar ng bayang nais maglingkod sa bayan
Taas ng pinag-aralan ko, kung sa ibang bansa, sahod lang ng bayaran?
Inyo na ang thirteenth month pay ninyong tinamuran!
Jul 8, 2016
Jul 8, 2016 at 11:24 AM UTC
In the deep of time indigenous tribes
surfaced a red earth with protruding plateaus
and burnt canyons along the Cimarron River.
The ancient Anasazi settled
at the core of this mesa.
Scattered ponderosa pine.
Yet, their sudden demise echoed curiosity.
Navajo sensed a struggle of two infinite worlds,
a quivering inundation.
Circling its haunted ominous shape,
a skull with one eye, the apparition of light
rose into a blue desert sky.
Violent storms crackle hot lightning
strikes in a sulfurous summer-
an oracular hothouse.
Navajo talk of spirits or the gateway
to fire. Heaps of iron and lodestone
lodged in the cap. Only two
brazen, cat totem poles guarding its passage.
Standing among the mesa
to feel the verve of the earth.
A New Mexico sun beats down
burning the drowsed terrain.
To see the legendary shaman glow
in his ephemeral blue nimbus.
Bathed in gaudy turquoise.
Sensing the dark encroachment
of a ghost. Near the bony hills, soared
a turbulent black bird in full flight,
upward.
Apr 11, 2013
Apr 11, 2013 at 7:43 PM UTC
homage to Wallace Stevens
I - My Focus pistoned up the rise
and all at once, the Rockies -
silhouettes against the western skies.
II - On the road to Boulder
a pleated ridge crawls north
like a blue whale bound for the open sea.
III - Appalachia's intoxicating verdure
never fails to induce in us
a certain mellowing of the spirit.
IV - You 'conquered' my North Face, did you?
Why, I should skewer your arrogant ***
like a holiday lamb culled for the sacrifice.
V - Lewis and Clark looked west
surveying the Bitterroots' frigid expanse.
Farewell Northwest Passage!
VI - Pueblos stranded on Enchanted Mesa -
their rock stairs crumbled to the valley floor.
Should they dive to their death or starve?
VII –Touristas at Big Bend Park
wonder at its pastel window -
its romantic haze a toxic gift
from stacks across the Rio Grande.
VIII – The once mighty Ozarks humbled by age,
dwarfed by the youthful Rockies.
Listen up, youngsters, your time will come!
IX – We de-bussed to seize the dolomites
with our hyper-kinetic shutters.
Pausing for a draught of Italian air,
I felt the whack of an Alpine snowball.
X - Before Oregon's crater had its lake,
the mountain scorched the village below.
Today its azure waters preach only serenity.
XI – Looking down from Shissler peak
to the golden meadow below
where the elk herd calmly grazes.
XII – Do mists veil the Blue Ridge Mountains
or are there really no mountains at all -
only clouds decked out in mountain attire?
XIII – They say that peaks more steep than Everest
soar up from the ocean floor.
Who will scale their sunken heights?
May 28, 2010 – Boulder Colorado
Mar 19, 2014
Mar 19, 2014 at 12:18 AM UTC
your boot was turned the wrong way
on the post out by the highway
- sharp toe pointing to the south
away from where you've been
you're no stranger to the rangers
living dangerously on the edge
- sidewinders in the sagebrush
whispering to the wind
the anasazi built this home
stacking stone one by one
- far above the canyon
of petroglyphs and wrens
i knew i'd find you by the fire
talking to the ghosts of smoke and drum
- in the ruins above the dunes
reminiscing with your friends
- reminiscing, reminiscing
on the blue mesa.
r ~ 11/6/14
Nov 6, 2014
Nov 6, 2014 at 8:09 AM UTC
it was suggested
that there be no nexus
between texas and your pal-
omino - tagging the alamo, **
en el barrio, yo(u)-
and your gringa homecoming
queen in tight-assed jeans
-running with ms-13?
-playing twister with your hipster
sisters misters smith & wesson
oiled up and and ready to go
- new mexico?
i found you in tres piedras
at a place called ortega's
eating huevos rancheros
- shooting jose cuervo?
-muthafucka mara salvatruchas
in a red camaro and two bruthas
on a burro with bow and arrows
-stole your palomino?
*-they shoot horses
don't they?*
riding the black el camino
-on the blue mesa.
r ~ 9/30/14
Sep 30, 2014
Sep 30, 2014 at 6:08 PM UTC
i met her at the crow bar -
a mescalero from amarillo
- her name was lily
and she was in from the field
wearing tiger stripe camos
cut short like i like 'em
and she liked to hike them
- all commando
she had a tattered boony hat -
a kevlar vest and a tat
that said - the wild, wild west -
her shoulder holsters
were packed with two .40s
- lordy, lordy -
she said they bolstered her
fire power
we were commando stylin'
...on the blue mesa.
12/5/14
:)
Dec 5, 2014
Dec 5, 2014 at 10:18 PM UTC
you were laid up in guadalupita
with camelia la tajena from la junta
and her tonto from la plata-
hiho-yo
shootin' tequila with pancho villa
jefe of the bandidos mc locos
- tweakin and twerkin chicas and cholos
and vatos ridin' with the vagos -
they were singing -
"*con cuerno de chivo y bazooka en la nuca
volando cabezas a quien se atraviesa
somos sanguinarios, locos bien ondeados
- nos gusta matar*"
you were kickin - breathing quickened
- bravo television tunnel visioned
to the tonto/pancho episode
en camera - exposed
pronto - camelia shot her tonto
dead - a perfect rose upon his head -
i like killin - she said
hiho-yo, tonto
we sang narcocorridos
all night long -
on the blue mesa.
r ~ 10/25/14
*song excerpt from:
"Sanguinarios del M1” (Bloodthirsty Men of the M1)” (2010)
"Translation: "With “goat’s horn” (AK-47) and bazooka at our necks/Sending heads flying if anyone tries anything/We’re bloodthirsty, crazies deep in the scene/We enjoy killing..."*
Oct 25, 2014
Oct 25, 2014 at 7:28 PM UTC
Cebolla
luminosa redoma,
pétalo a pétalo
se formó tu hermosura,
escamas de cristal te acrecentaron
y en el secreto de la tierra oscura
se redondeó tu vientre de rocío.
Bajo la tierra
fue el milagro
y cuando apareció
tu torpe tallo verde,
y nacieron
tus hojas como espadas en el huerto,
la tierra acumuló su poderío
mostrando tu desnuda transparencia,
y como en Afrodita el mar remoto
duplicó la magnolia
levantando sus senos,
la tierra
así te hizo,
cebolla,
clara como un planeta,
y destinada
a relucir,
constelación constante,
redonda rosa de agua,
sobre
la mesa
de las pobres gentes.
Generosa
deshaces
tu globo de frescura
en la consumación
ferviente de la olla,
y el jirón de cristal
al calor encendido del aceite
se transforma en rizada pluma de oro.
También recordaré cómo fecunda
tu influencia el amor de la ensalada
y parece que el cielo contribuye
dándote fina forma de granizo
a celebrar tu claridad picada
sobre los hemisferios de un tomate.
Pero al alcance
de las manos del pueblo,
regada con aceite,
espolvoreada
con un poco de sal,
matas el hambre
del jornalero en el duro camino.
Estrella de los pobres,
hada madrina
envuelta
en delicado
papel, sales del suelo,
eterna, intacta, pura
como semilla de astro,
y al cortarte
el cuchillo en la cocina
sube la única lágrima
sin pena.
Nos hiciste llorar sin afligirnos.
Yo cuanto existe celebré, cebolla,
pero para mí eres
más hermosa que un ave
de plumas cegadoras,
eres para mis ojos
globo celeste, copa de platino,
baile inmóvil
de anémona nevada
y vive la fragancia de la tierra
en tu naturaleza cristalina.
3.1k
High above the Canyon’s edge,
Far above the ancient clay,
The helicopter hovers there
Like a dragonfly at play.
With my jet pack on my back
I coolly, calmly step away.
Gain separation from the blades,
Freefall starts my epic day.
On stubby wings the jet packs fire
I’m Daedalus in the morning light.
I soar across the canyon’s rim.
Laughing like some hell born sprite
One hundred eighty miles an hour,
The wind whips cold despite the sun
I glide toward my landing zone
The jet packs sputter and are done.
My parachute has been deployed
My guide ropes turn me for my drop.
My wings are just a dead weight now
I touch down one the Mesa top.
At Kitty Hawk that fateful day.
This must be what the brothers felt
Kindred souls who sought to fly
By using wings that wouldn’t melt..
Jan 4, 2012
Jan 4, 2012 at 10:43 PM UTC
Thank you for registering for our website. You're almost ready to enter a portal of super awesome fun time vibes that will alter your whole being down to it's genetic core. But before you can see the goods, you need to come up with a password that meets our criteria as follows,
- Must contain at least one capital letteR
-Needs @ least two $ymbols.
-Should be a minimum length of an Ernest Hemingway novel.
-Add a dash of salt
-You will also need to cover your entire body in sacred mud found only in parts of Mesa, Arizona.
-Written approval from any pets.
-On your webcam record yourself singing the phrase "Lemon trigonometry adversely if but ***** carrots digital ******** maps" then publish it. You must get at least 537 views within 12 hours.
-Burn all your socks and mail us the ashes.
-Write to your state representative and senator.
-Make an artesian spaghetti sandwich using whole grain golden moon grown quinoa bread and cage free angel hair pasta noodles cooked al dente in a curry sauce with a whisper of coconut oil on each piece of bread and leave said sandwich out by your front door over night.
Dec 25, 2015
Dec 25, 2015 at 10:48 PM UTC
Tungkol saan kaya ang isusulat ko?
Dito sa papel at lapis na hawak ko?
Tungkol kaya ‘to sa kapaligiran ko?
O sa nararamdama’t karanasan ko?
Ngayon, nananatiling blangko si papel
Nakasulat palang itong si letrang “L”
Hayy ‘di pa naman tumutunog ‘tong si “bell”
Kaya gagamitin nalang muna si “cel”
At lumipas ang mahigit isang oras
Napansin ko, ako’y nagsayang ng oras!
Hayy nakoo! Bakit dito bilis mo oras?!
‘lam mo nang ayokong tumayo sa labas.
Nakoo ‘yan na si teacher [insert pangalan]!
Ay! Itago! Itago si “cel” bilisan!
Ibalik si papel! ‘tong lapis tasahan!
Para ‘di guilty mukha, boses lakasan!
Ay teka’ ba’t si teacher’ dito ang *****
Parang umaapoy kanyang mga mata
Biglang kinabahan na parang ‘sang bata,
Hayy nakoo! Ako ata’y lagot nanaman!
Nahugot agad si “cel” sa pagalapit niya
At inilagay niya sa drawer ng mesa niya
Itong aking nararamdaman, ‘di kaya
Pawang nan’liliit’ sa labis na hiya.
Kaya kasama ulit si blangkong papel
Kasama narin ‘tong si tanging letra “L”
Ngunit ngayo’y ang lungkot’ wala na si “cel”
At saktong tumunog itong si lokong “bell”.
Apr 10, 2016
Apr 10, 2016 at 5:00 AM UTC
I.
I thought you were the one.
I imagined us flying to Manila, meeting the entire family,
you proposing on the pristine sands of Boracay or
in the small village where you used to play with spiders.
I thought of possible baby names pronounced beautifully
in both of our families' native tongues.
II.
We grew together, abandoned defenses until you were my only confidant.
I still haven’t recovered from the way you used that against me:
Sealing my confessions into bullets in a magazine and making sure
I was centered in the crosshairs of the scope,
a different kind of target practice.
III.
You were my special kind of poison, the kind that slipped through my veins
unnoticed until it corrupted my cardiac muscle and collapsed my lungs.
I ate away at myself until I was small enough not to threaten you,
and even that wasn’t enough.
I finally got the courage to leave you, but I formed a thick cocoon
around my chrysalis of secrets to protect myself from you
and the next.
IV.
It’s been two years and I still have you, your mother,
and every Carlsbad or Mira Mesa area code blocked.
You realized you could invade my voicemail so you rang in 2019,
screaming whiskey-soaked wishes for a better year for us both.
I honestly believe you want that, in your own way.
I wish you the best too, but
I have outgrown you.
Jan 19, 2019
Jan 19, 2019 at 3:58 AM UTC
you came to the rodeo
with your latest portfolio
of sidekick apparatchi(c)ks
colorful lily - a realpolitik mariposa
and gloriosa - tall like a ponderosa
while i rode the appaloosa-
cool like - little joe
do they make you hum
a sweet song like i do?
sitting on your spanish saddle
booted to skeedaddle
when i beat the buzzer
while buzzards circled-
beneath a purple sun
you came that time
when i rode
-on the blue mesa.
r ~ 9/24/14
Sep 24, 2014
Sep 24, 2014 at 3:10 PM UTC
Nitong nakaraan, naging nostalgic ako sa mga new year na nagdaan, mga new year nung bata kami, and sa new year na dadating pa.
Oo sobrang saya ngayon, hindi rin naman mapapantayan ang saya! Pero alam ko na iba na siya. Ibang-iba na siya―kasi noon, kumpleto pa kami at wala pang nawawala samin. Kumpleto pa ang mga lolo at lola namin. May mga fireworks display, sinturon ni hudas mula sa kanto hanggang kabilang kanto. Isinasampay pa ung sinturon ni hudas sa katawan namin tapos magppicture kami, may trumpilyo, luces tapos isusulat ang pangalan sa daan, maging yung ray-gun na paputok meron din. May mga pagkain pang nakalagay sa la mesa dahil naghahanda ang mga lola. May ham, tinapay, hot choco, at kung ano-ano pa na pati mga kapitbahay namin doon din kumakain salo-salo ang lahat! Meron din sayawan sa kalsada mga 90's na tugtugan "don't cry" sa gitna ng kalsada.
Habang sinasalubong ang taon, we played this game na "thankful for 2022, and looking forward in 2023" with cousins and titos and titas while drinking wine and alcohol til we drop. Ang saya mapakinggan yung mga bagay na pinagpapasalamat nila at mga bagay na nilo-look forward nila lalo yung mga things they share about our family. It means so much na pare-parehas kami na support sa isa't-isa at ramdam yung pagmamahal sa bawat isa.
Sabi ng isa kong tita, darating daw yung time na baka maiba na dahil siyempre magkakapamilya, career, ibang paths to take, na baka yung iba di na mag new year sa Clemente. Pero sabi niya sila ay nandiyan pa din dahil yun ang gusto nila. Oo alam ko pwedeng mangyari dahil na-experience ko na sa mga kaibigan ko. Dati palagi kaming magkakasama tuwing new year at pasko. Mahal namin ang isa't-isa na kung pwede nga lang palagi kaming magkakasama. Pero siyempre iba-iba kami ng mundong ginagalawan at tinatahak, may lumipat ng bahay, may mga pamilya na din kaya bihira na lang din kami magkasama sama. Nakakamiss!
Hindi ko alam ang future, pero sana lahat kami nandito pa din magkakasama, isang buong pamilya na magkakasamang haharap sa panibagong taon habang nabubuhay kaming lahat!
Masaya ako na na-experience ko ang pasko at new year sa Tondo! Marami akong ipinagpapasalamat hindi lang sa 2022, kundi magmula 1992! Alam ng puso ko kung ano yung mga bagay na yun hindi ko maisa-isa, basta alam ko masaya lahat at grateful ako sa family na ibinigay sa akin ni Lord. Hindi man kami mayaman, madami man kaming pagkakaiba-iba, pero solid mahal namin ang isa't-isa. Looking forward to 2023 and more! **
Jan 3, 2023
Jan 3, 2023 at 2:05 AM UTC
you came in from the cold dressed bold
under a black flag like isis on the road
to baghdad in a red ferrari going all john
le carré defecting with the little drummer
girl laurie in a deadly affair expecting
the honourable school boy when i'm used
to being a most wanted man -
now i'm no naïve and sentimental lover, baby
i'm the perfect spy and this ain't a small town
in germany but ich bin ein berliner, fraulein -
you better make this your last call for the dead
- it was (y)our kind of game playing
tinkering tailoring soldiering spying -
doodling smiley's people on the side
acting like absolute friends with fred
the constant gardener at the russia house
and red the tailor of panama
like a ***** with a straw up your nose
in the looking glass war
but if you do it again -
let me tell you a secret, pilgrim
i'll drop you where you lie -
it'll be a ****** of quality, baby
and that's a delicate truth
- you were our kind of traitor
on the blue mesa.
r ~ 11/14/14
i like john le carré
:)
Nov 14, 2014
Nov 14, 2014 at 8:48 AM UTC
inaantok ako
sa tunog ng printer
kung paanong ang mga ngipin nito
ay kumikiskis sa papel
na tila ba kinakagat ito
ngunit hindi ganoon kasakit
may halong harot sa pagitan nila
landian ng mga bagay
inaantok ako sa tunog ng maraming papel
bulto bultong pinapantay
at iniuuntog sa mesa
na tila ba'y naghahalinghingan
na dulot ng pagtatalik
may halong harot sa pagitan ng mga ito
landian ng mga bagay
inaantok ako sa paglagapak
ng stapler sa sahig
na tila ba'y unang pagkikita
bugso ng damdamin sa muling pagsasama
may halong harot sa pagitan nila
landian ng mga bagay
inaantok ako sa walang humpay
na pagbukas ng pinto
ang sayaw na nagmumula sa kahoy na ito
tila ba'y sinasayawan ang lahat
at kinukumbinsi na umuwi na tayo
may halong harot sa pagitan nito
landian ng mga bagay
inaantok na ko
Nov 2, 2019
Nov 2, 2019 at 6:24 AM UTC
When Peg laughs like Liz
deep woman-hearted laugh
eating beef jerky on Mesa Verde
the good hearts and smarts of women
come back to me, not guessing
any better than they at the time what love
meant, leaving them behind in sandstone time
going to my own cement, sandstone
or good mountain grave
having seen the sharp-shinned and sparrow
hawk flying and at rest, not at peace,
seeking prey from a ponderosa snag.
I left my woman behind to float
alone down the long canyon for feathers
and signs, she's making camp
the moon half full, the sun half high
sky full of planets birds and stars
I look up from the rocks
elements
housekeeping, thinking
love that's learned to love
from earlier loves
laughs remembered, heard
in the laugh of the woman who is my wife.
Aug 11, 2015
Aug 11, 2015 at 8:30 AM UTC