"matanggal" poems
Alas dos na ng umaga,
Ako'y gising na gising pa,
Nag-iisip ng mga bagay,
Mga bagay na bumuo sa'king buhay.
Nasagi sa isipan ko yung mga alaala,
lahat, malungkot man o masaya,
Nag mistulang halo-halo na.
Kay rami ng sahog, yung iba di mo na kakainin pa.
Sa dami ba naman ng akyat baba at atras abante ng buhay ko,
Malamang nagkandaleche-leche 'to,
Alangan naman lahat naka super glue?
Ano yan? para di na matanggal kahit na bumagyo?
Anu-ano nga bang nangyari nitong mga nakaraang bwan?
Bakit parang nawala ako sa aking isipan,
Ano nga ba talaga ang tunay na dahilan?
Nitong isang aksidenteng aking kinasangkutan.
Isang sahog ang di ko kinaya,
Sa halo-halong aking kaharap sa mesa,
Salitang sa ibang dayalekto nagmula,
Nagsimula sa 'g' at nagtapos sa 'a'.
Limang letra, isang salita,
"gugma", ang isa sa sahog na aking nakita,
"gugma", ang may pinakakomplikadong lasa,
"gugma", minsay kay tamis, minsay kay pakla, minsay mapait pa.
Halo halo ko'y puno nito,
Mistulang lahat ng alaala koy tungkol dito,
"gugma", paksa ng aking bakasyon,
"gugma", isyu ng buhay ko hanggang ngayon.
Hay nalang, iisa palang perwisyo na,
Ano nalang kaya pag marami pa?
Ano yan? "gugma na sobra sa isa"?
Ayayay, naging salawahan pa...
Ang halo halong iisa ang sahog ngunit halo halo parin,
Sa dami ba naman ng iisang sahog di mo aakalain,
Mistulang iba't iba, ngunit sa katunayan, iisa,
"Gugma", sahog na dadaya sa iyong mga mata.
Aug 20, 2017
Aug 20, 2017 at 2:59 PM UTC
Guni-guning nababalot ng hiwaga
sa aking utak ito'y pumipigil, gumugulo,
di maipaliwanag ang mga
nakaukit na ala-alang
Nang minsa'y ikaw ay inibig sa tuwing natatanaw ang langit na kay
tamis pa sa mga chokolateng
paborito ****
kainin tuwing ika'y nalulungkot.
Sa mga araw na nagdaan.
Sa maghapong nakaabang pa
sa pag-iintayan sa jeep
Oo parati namang naghihintay
ang puso ko sa'yo.
Di ba?
Sa traffic na nanamanhid na ang paa sa kakaabang kung kailan o saan ito patutungo
Kung may patutunguhan
pa ba na maging tayo?
O Isa na lamang ba itong
guni-guni sa aking isip.
Alam kong paasa ako. Oo paasa ako.
Asang-asa ako sa'yo na parang tanga.
Oo inaamin ko Tanga ako!
tanga ako!
tanga na kung tanga.
Pasan ko na naman lahat.
Di ba?
Nagdurugong,
Tagos. Tagos na tagos pa sa aking pusong biniyak ng mga samu't saring bakit na lang hindi naging tayo?
O mas madali pa bang patayin na lang
ang mga pusong minsa'y nasugatan na
sa hindi makatulog na gabi.
Sa mga namamagang mata sa kaiiyak
Sa kakaisip kung mahal mo ako o
kung minahal mo ba talaga ako?
O may iba na bang
nagmamay-ari ng iyong puso?
Guni-guni, ako'y litong-lito
dahil parati ****
ginugulo ang araw-araw ko
Halos mabaliw na nga ako
sa kakaisip sa'yo eh
Hindi nga ba't heto ako,
baliw na baliw sa'yo.
Di ba?
Na baka sakaling mag milagro
ang kapalaran
Na baka balang araw
baka balang araw ay
kaya mo rin akong mahalin
gaya ng pagmamahal ko
sa'yo higit pa sa buhay ko.
Higit pa sa mga luhang ibinigay ko
Higit pa sa mga salitang binitawan ko ngayon.
Oo guni-guni
parati ka namang nandyan di ba?
bumabalik. Lahat na lang. Paulit-ulit.
Oo guni-guni ang hirap hirap **** matanggal
Sawang-sawa na ako sa'yo.
Pero ang tanong.
Hindi ka ba napapagod?
sana'y tirhan mo rin ako kahit konti.
Ayoko na,
tama na.
Jan 3, 2016
Jan 3, 2016 at 6:05 AM UTC
Sadyang puno ng kabalintunaan ang mundo. Sa isang lugar na tinaguriang tirahan ng mga patay, sinong mag-aakalang doon rin nakatira ang mga buhay? Nagsimula ang aking malungkot na karanasan nang matanggal sa trabaho ang aking ama at pinaalis kami sa aming bahay. Kaya't naisipan ng aking mga magulang na manuluyan sa kanyang kumare na naninirahan sa North Cemetery. Hindi naging madali ang manirahan sa sementeryo. Sa gabi, walang ilaw. Umaasa lamang kami sa mga poste ng ilaw sa parke. Walang malinis na tubig at kailangan pa naming mag-igib sa malayo. Hindi ko magawa ang mga gusto ko. Bukod sa iniisip kong wala kaming matinong bahay. Nariyan pa ang di maintindihang takot at pangamba lalo na't sagana sa kwentong katatakutan ang mga palabas at naririnig ko sa mga tao dito. Naku, saan pa kaya maaaring magkaroon ng multi mundo sa hantungan ng mga patay. Ngi!! Pero sa awa ng Diyos, wala pa akong nakikita. Sa sobrang kahirapan, naranasan namin na hindi kumain ng isang araw o mag-ulam ng asin. Pero malakas pa rin ang pananampalataya ko sa Diyos, sa huli, muling nagkatrabaho ang aking ama at ngayon, nakalipat na kami ng bahay sa labas ng sementeryo. Ngunit hinding-hindi ko malilimutan ang aking karanasan na tumira sa sementeryo. Ito ay alaalang nagsisilbing sandata ko sa kahirapan upang magsikap at maging ganap na pari. Ating pakatandaan saan man tayo ilagak ng Diyos, magulo man o katakot-takot, hinding-hindi niya tayo pababayaan.
Jun 18, 2018
Jun 18, 2018 at 1:26 AM UTC
Ilang taon na ang nakalipas
ng huli kong masilayan
ang haplos ng pag-asa.
Ang paghangad na makapiling ka,
na siyang nabaon lamang
sa alikabok ng kahapon.
Halintulad sa isang bangungot,
ang sakit at pait na kanyang dinulot.
Kahit anung pagsusumidhing magising
ang gawin, hindi matanggal-tanggal
ang sakit at bakas ng pag-asang
paulit-ulit na binigo.
Sa mataimtim na panalangin,
sinubukan kong idaan.
Huwag lamang bumitiw
sa pangakong dala ng pag-asa.
Sa bandang huli, subalit
akin ring napagtanto,
mga naturing na panalangin,
para bang mga salita,
na isinambit lamang sa alapaap,
hindi dinidinig ng nasa Itaas.
Kaya't ako'y sumusuko na.
Tama na. Sukdulan na
ang pighati ng aking puso
na umaapaw sa kirot,
na nagdurugo dahil
sa ipinagkait na pag-asa.
Parang isang pilas na papel,
na sinulatan at minarkahan
para lamang lukutin, itapon, at
nagmistulang balewala --
walang isinulat at hindi sinulatan.
Nov 2, 2015
Nov 2, 2015 at 11:50 PM UTC
Ang ipinagbabawal,
Bisyong di na matanggal,
Ika'y mapapamahal,
Sisikaping tumagal.
Sep 17, 2017
Sep 17, 2017 at 9:46 AM UTC
Mahal ko, noong ako'y iyong lisanin,
Puso ko'y namatay din,
HIndi mo man lang ako napansin,
Dahil ika'y masaya na din.
Paano ako, ako na nagaantay pa din sayo,
ako na kahit papaano, minahal ka pero ito ako
mahal ka pa din hanggang ngayon,
Dahil di ko matanggal sa isip ko
na wala na pala tayo.
Paano ako na nagmahal ng todo sayo.
Binigay lahat ng gusto mo
at kahit papaano minahal mo din naman ako.
Paano ang pagmamahalan natin?
Hindi na ba natin ito maibabalik muli?
Mahal pa din naman kita, kahit na
namamatay na ako.
Paano ako na minamahal ka pa din?
Ganito nalang ba tayo, hanggang ngayon andito
ka pa din!
Hindi matanggal sa aking isip.
Paano? Paano ako?
Itong tangang nagaantay pa din sayo.
Nov 18, 2017
Nov 18, 2017 at 2:38 AM UTC
Mahiwaga
Mahiwagang mga ngiti,
Mahiwagang mga mata,
Mahiwagang ikaw,
Sinta Ika'y bumuo sa akin
At ika'y napabago ang ako,
Dating kilala sa katarantaduhan
Ngayon ako naman ang pumupukaw
Sa mga makulos nilang kilos,
Ika'y mahiwaga
Ngiti **** taglay,
Ika'y mahiwaga
Mga paghawi mo ng buhok,
Hindi ka matanggal sa isipan
Kaya napapaisip nalamang,
Ngunit alam ko naman ang rason
Dahil sinta Ika'y mahiwaga
Binigyan mo ng mahika ang aking buhay
Sinta wag ka nang lumisan
Luluhod pa ako sa harapan mo
At sasabihing pwede ka bang ligawan?
At sa mga susunod na tanong na
Pwede na bang magisang dibdib nalamang?
Sa bawat kilos,
Sa bawat tawa,
Sa bawat paghawi ng buhok mo,
At sa bawat pagalaga mo sa ako,
Ako'y tuluyang nahulog
Hindi lang sa ganda **** taglay
Subalit sa ugali ****
mala anghel at mala demonyo.
Kaunti lamang yan
Kung bakit
Bakit ako tuluyang nahulog
at pipiliin ka
Araw araw sa
katulad ****
Mahiwaga.
Feb 21, 2020
Feb 21, 2020 at 6:39 AM UTC
halina't alalahanin ang nakaraan
sabayan n'yo ako sa aking paglalakbay
balikan natin ang mga mapait na katotohanan
mga pangakong hindi naging matagumpay
kasabay ng mga bagay na hindi kayang panindigan
hindi matanggal mga lamat sa aking kamay
kaya naman heto ako at bumabalik kahit na ang puso ko'y muntikan mo nang mapatay
Nov 6, 2019
Nov 6, 2019 at 6:23 AM UTC
Katabi kita
Masaya tayo ngayon
Sabay tayong kumain
Sabay tayong pumasok
Sabay tayong humihigop ng kape
Sabay tayong umuwi
Nagtatawanan tayo
Akap akap kita
Para matanggal lahat ng kalungkutan mo
Pinagsasabihan mo ako ngayon
Tungkol sa mga binebenta ko
Tinutulungan mo akong
Mapukaw lahat ng kalungkutan ko
Ngunit
Lahat ng ito'y
Imahinasyon nalamang
Dahil parang mga mata ko nalamang
Ang tayo dahil
Malabong mangyare na muli lahat ng iyon
Feb 21, 2020
Feb 21, 2020 at 7:54 PM UTC
Nobita's Rainy Search for Joy
Sa isang maulang umaga, si Nobita’y nag-iisa,
Sa madilim na kwarto, ang puso’y nagluluksa,
"Nasaan na kaya si Joy?" tanong sa isip na tila wala nang sagot,
Umiiyak sa alaala ng tawanan, mga araw na puno ng liwanag, ngayon ay nag-iiwan ng sakit.
"Kung may gadget si Doraemon," siya'y nag-iisip,
"Makakapag-aral ako, at sa hirap ay magpapakatatag."
Ngunit kahit anong gawin, tila siya'y nag-iisa,
Sa bawat patak ng ulan, ang lungkot ay dumadaloy, tila wala nang pag-asa.
Habang naglalakad, ang ulan ay patuloy na bumuhos,
Kumakalat ang lamig, sa bawat hakbang ay bumibigat,
"Joy, sana’y mamiss mo rin ako," sigaw niya sa hangin,
Ang damdamin ay tila nag-aalab, galit sa lungkot, hirap na di matanggal.
Nakita ang isang sabon, tumambad sa daan,
"Anong ginagawa mo rito?" siya’y napatawa,
"Parang ikaw, Joy! Laging nalilito, di ba?"
Ngunit sa likod ng ngiti, may lungkot na nagkukubli, mga luha’y tila umuusok.
"Isang taon na tayong hindi nagkikita," aniya sa sarili,
"Naiwan ang aking puso, tila binihag ng takot at pagdududa."
Sa bawat alaala ng saya, ng mga tawanan at ligaya,
Ngayon ay naging alaala ng pagdududa, hinahanap ang ngiti sa dilim.
Isang video ang naisip, tila nakakatawa,
Nahulog sa putik, nag-aaral sa ulan ang puso’y bumibilis,
"Maraming nanood, sana’y malaman mo,
Sa gitna ng lahat, ikaw ang tanging hinahanap ko."
"Kapag kasama kita, parang walang hanggan,"
Sana’y marinig mo, ang puso’y naglalakbay sa dilim,
Ang mga kalokohan, ang mga pangarap, parang ulap na naglalaho,
Ngunit ang sakit ay nananatili, sa bawat alaala’y may lungkot.
Tumingin siya sa langit, nagdasal ng taimtim,
"Joy, sa susunod na ulan, sana'y maging kasama ko'y ikaw."
Sa ilalim ng madilim na ulap, ang mga bituin ay nagniningning,
Ngunit ang pag-asa ay di naglalaho, kahit ang simoy ng hangin, sa akin ay lumalamig.
At isang araw, sa paglalakbay, siya’y muling tatawa,
Makakasama si Joy, sa hirap at saya.
"Sa ilalim ng ulan, ang puso’y muling sasaya,
Dahil ang tunay na pagmamahal, ay laging nagbabalik, kahit gaano pa kalayo ang mga alaala."
Nobita’t Joy, sa dulo ng bawat kwento,
Sa hirap at ginhawa, walang ibang dahilan kundi ang pag-ibig na totoo.
Kahit anong ulan, kahit anong bagyo,
Sa bawat patak, sa bawat tawanan, ang puso’y muling magsasaya kasama si Joy, sa mga pangarap na naglalakbay, sa pag-asa at pangungulila, sa bawat patak ng ulan.
Sep 21, 2024
Sep 21, 2024 at 11:26 AM UTC