"magsasagip" poems
Ang pasan na krus ay simbolo ng walang humpay na pagmamalupit
Nang naipako sa kahoy,
sa timog dumaloy ang aurora
Nagsilaglagan ang mataas na densidad na luha
Nalusaw na esperansa ay hindi madadampot
Nakakawala sa palad kung kuyumin
Inipon ang likido na tumilamsik
Sa bahay ay alumpihit
Sino magsasagip kung patay na
Ang kalansay ay huwag na galawin
Aabot sa kabanata na malansag maging ang luningning
at tumihaya sa burol ng pagrayos
Ang siwang ng kahon ay singawan ng hinga
Nalumbay ang pipit sa lilim ng Balete
Nahira sa musika na inawit
Hiningi na sumakabilang buhay na
Inakala na may kasagutan sa mga tanong
Sa kwentong ito ipinapakilala ang pag-ibig sa isang tao
Ibubunyag ng kwento ang walang paalam na pag-iwan
Layas na bulalakaw ay panhiling na bituin
Dec 26, 2018
Dec 26, 2018 at 6:31 PM UTC
Habang pinapakinggan itong awit,
aking nabatid,
Bakit kailangan siya'y pakinggan ng paulit-ulit?
Bakit hanggang ngayon ika'y nasa isip?
Hindi lubos maisip na saki'y may magsasagip
Kailangan bang puso'y pahirapan
at saktan ng paulit-ulit?
Dahil sa munting awit,
Ito ako, minamahal ka ulit,
Pero distansiya at tadhana'y balakid,
Kaya sa awit ako'y kumakapit ulit!
Dec 6, 2017
Dec 6, 2017 at 4:03 AM UTC