"lubayan" poems - Hello Poetry

malamig sa isang silid may kasamang pighati, saya at lungkot sa bawat paghinga, ramdam ang pagbagsak ng luha. magkakahiwalay na tayo sakit na tila kinukurot ang puso sakit na walang ibang lunas, kundi ang pagsasamahan nating nabuo. sinulat ko ang tulang ito para kahit ako'y lilisan na maaari ko pang balikan lahat. lahat ng alaala at samahan, mga alaala na hindi ko makakalimutan, katulad ng... habang tayo'y naghihintay ng ticket habang tayo'y nagbabasa ng email thread habang tayo'y nakaupo sa isang silid nagkukwentuhan, nagtititigan, nagmamasid, naglalaro ng moba, nanonood ng youtube, nakahawak sa mga selpon. na tila bigla bigla tayong natinag sa mga boss na dumadaan na kahit sa dami natin sa area nagawa parin tayong turuan at pag tiyagaan nila sir at ma'am. napaka-lungkot lang isipin, na ang ating samahan, sa kathang-isip na lamang. alam ko lahat naman tayo nakaramdam na ng lungkot lungkot na hindi mo alam kung saan nagmula lungkot na hindi mo alam kung ano ang dahilan lungkot na hindi mo alam kung ano ang kinahihinatnan pero ang pinaka-nakakalungkot sa lahat yung puno ng tao sa isang silid. puno ng tunog at salita puno ng biruan at tawanan pero ramdam **** maiiyak ka ramdam **** hindi ka nababagay sa lugar na naroon ka sa pagkakataong ito, hindi mo alam kung bakit hindi mo kayang makisali at magkunwaring masaya nalang kung sa mga nakaraang araw kinaya mo naman nakakapagod mag-isip. pero alam naman natin ito yung pagod na hindi kayang gamutin ng pahinga ito yung pagod na hindi kayang idaan sa alak o ng yosi man lang ito yung pagod na hindi kayang idaan sa maghapong hilata sa kama ito yung pagod na hindi kayang gamutin o kahit dampi ng matinding menthol ng salonpas sa nangangalay na kasu-kasuan Ito yung pagod na hindi kayang gamutin ng efficascent oil na suki ng buong pamilya ito yung pagod na dama ng kaibuturan at kaluluwa ito yung pagod na mahirap punan ng lunas kasi hindi mo alam kung bakit ang bigat sa pakiramdam iyong pag napabayaan o mali ang diagnosis mo e pwedeng lumikha ng sanga-sangangang maliit at mas komplikadong dahilan ng kapaguran kung pwede lang mapawi ang lungkot sa bawat malalim na buntong hininga ang ngalay na dama ng kaluluwa yung tuwang hatid damay lahat ng parte ng kabuuan isama mo pa pati yung sangkatutak na split ends mas lalo na ang mga pimples na ayaw kang lubayan alam ko, napapagod rin kayo sadyang nakakapagod lang talagang gumising sa umagang walang kulay sa mundong malawak. pero nandyan ang ngiti na nakikita mo mula sa ibang tao, na nakikita ko mula sa inyo. ngiting kay gaan sa pakiramdam, na tila nangangawit na ang pisngi dahil sa ayaw humupa ng ngiti. Salamat sa mga binigay niyong mga ngiti. Na nakakapawi ng pighati, Salamat, Salamat dahil naging parte kayo ng talata ng buhay ko.

0

Jan 25, 2019

Jan 25, 2019 at 10:59 AM UTC

nymriari

sa isang silid

malamig sa isang silid may kasamang pighati, saya at lungkot sa bawat paghinga, ramdam ang pagbagsak ng luha. magkakahiwalay na tayo sakit na tila kinukurot ang puso sakit na walang ibang lunas, kundi ang pagsasamahan nating nabuo. sinulat ko ang tulang ito para kahit ako'y lilisan na maaari ko pang balikan lahat. lahat ng alaala at samahan, mga alaala na hindi ko makakalimutan, katulad ng... habang tayo'y naghihintay ng ticket habang tayo'y nagbabasa ng email thread habang tayo'y nakaupo sa isang silid nagkukwentuhan, nagtititigan, nagmamasid, naglalaro ng moba, nanonood ng youtube, nakahawak sa mga selpon. na tila bigla bigla tayong natinag sa mga boss na dumadaan na kahit sa dami natin sa area nagawa parin tayong turuan at pag tiyagaan nila sir at ma'am. napaka-lungkot lang isipin, na ang ating samahan, sa kathang-isip na lamang. alam ko lahat naman tayo nakaramdam na ng lungkot lungkot na hindi mo alam kung saan nagmula lungkot na hindi mo alam kung ano ang dahilan lungkot na hindi mo alam kung ano ang kinahihinatnan pero ang pinaka-nakakalungkot sa lahat yung puno ng tao sa isang silid. puno ng tunog at salita puno ng biruan at tawanan pero ramdam **** maiiyak ka ramdam **** hindi ka nababagay sa lugar na naroon ka sa pagkakataong ito, hindi mo alam kung bakit hindi mo kayang makisali at magkunwaring masaya nalang kung sa mga nakaraang araw kinaya mo naman nakakapagod mag-isip. pero alam naman natin ito yung pagod na hindi kayang gamutin ng pahinga ito yung pagod na hindi kayang idaan sa alak o ng yosi man lang ito yung pagod na hindi kayang idaan sa maghapong hilata sa kama ito yung pagod na hindi kayang gamutin o kahit dampi ng matinding menthol ng salonpas sa nangangalay na kasu-kasuan Ito yung pagod na hindi kayang gamutin ng efficascent oil na suki ng buong pamilya ito yung pagod na dama ng kaibuturan at kaluluwa ito yung pagod na mahirap punan ng lunas kasi hindi mo alam kung bakit ang bigat sa pakiramdam iyong pag napabayaan o mali ang diagnosis mo e pwedeng lumikha ng sanga-sangangang maliit at mas komplikadong dahilan ng kapaguran kung pwede lang mapawi ang lungkot sa bawat malalim na buntong hininga ang ngalay na dama ng kaluluwa yung tuwang hatid damay lahat ng parte ng kabuuan isama mo pa pati yung sangkatutak na split ends mas lalo na ang mga pimples na ayaw kang lubayan alam ko, napapagod rin kayo sadyang nakakapagod lang talagang gumising sa umagang walang kulay sa mundong malawak. pero nandyan ang ngiti na nakikita mo mula sa ibang tao, na nakikita ko mula sa inyo. ngiting kay gaan sa pakiramdam, na tila nangangawit na ang pisngi dahil sa ayaw humupa ng ngiti. Salamat sa mga binigay niyong mga ngiti. Na nakakapawi ng pighati, Salamat, Salamat dahil naging parte kayo ng talata ng buhay ko.

67

Araw Akala ko ikaw na yung mundo ko Akala ko ikaw na yung araw at gabi ko araw lang pla kita Araw nag bibigay liwanag sa daang madilim salamat naging liwanag kita binigyan mo ko ng pag asa lumigaya Pero malayo ka hinabol kita sinundan kita tinakbo ko kahit mainit pa nag papaltos ang paa tumagatak ang pawis ng parang lawa okay lang kase binigyan moko ng pag asa para sumaya Pawis na tumatagaktak na parang nota humihimig ng maganda sinasabe sa aking tengga na malapit kana Binilisan ang takbo para mahabol kita walang pake kahit maka bangga subalit akoy nadapa sugat ang nag silbing sakit na nadama Sinusundan ang liwanag na nag sasabing may pag asa pa Umiitim nako pero bat ang layo kopa dumidilim na nawawalan na ako ng pag asa baket oras na para na umalis kana baket ngayon pa Baket sa oras na madilim staka ka mawawala Kay langgan kita baket sa oras na madilim ako dun kapa nawala Pano ko makikita yung daan kung wala ka diko kaya pag wala ka nahihirpan ako sa dilim ilawan moko para makita ka Gusto kitang kalimutan gumawa ako ng paraan para lubayan nag umbrella para maiwasan ang sinag mo pero nahihirapan ako diko pala kaya kalimutan ka Pero baket hanggang ngayon hinahanap hanap ko paren yung araw ko kung saan iikot ang mundo ko yung parang kulang yung mundo pag wala yun araw ko Kaya siguro hinahanap ko pa yung taong nag papaliwang sa madilim kong mundo yung nag papainit sa nan lalamig kong minuto segundo Naalala ko di pala hindi kita mundo kase nasa mundon kita ikaw yung nag papa ikot ng oras ko sa buong buhay ko nag babalanse sa wordwide ko Sa mundo mo ako si buwan yung palihim **** na sulyapan magandang umaga ako nga pala si buwan yung simpleng mahinang ilaw na laging na diyan sa tabi tabi mo lang Magandang tanghale ako nga pala si buwan yung hindi kayang mag paliwanag ng daigdig sa kalawakan pero pangako lagi kang sasamahan kahit sa kadiliman pangako magandang gabi ang madadatnan Ang pag ikot ng araw sa mundo ko ang pag ikot ko sa mundo mo ay habang buhay ng mananatile Magandang gabe ako yung buwan na pipiliting biygan ilaw ang madilim **** daan ako yung buwan nag bibigay panaginip maging masaya ka lng ako ang mamanatiling ilaw mo sa gabi para pag gising mo safe ka lng Tandaan mo ako yung buwan na bibigyan ilaw sa paligid mo buwan na laging bibigay buhay sa gabi mo bibigay ningning sa mga mata tandaan mo buwan ako dimo nako maales sa mundo mo

0

May 30, 2019

May 30, 2019 at 2:08 PM UTC

Jdavidreyes007

Araw

Araw Akala ko ikaw na yung mundo ko Akala ko ikaw na yung araw at gabi ko araw lang pla kita Araw nag bibigay liwanag sa daang madilim salamat naging liwanag kita binigyan mo ko ng pag asa lumigaya Pero malayo ka hinabol kita sinundan kita tinakbo ko kahit mainit pa nag papaltos ang paa tumagatak ang pawis ng parang lawa okay lang kase binigyan moko ng pag asa para sumaya Pawis na tumatagaktak na parang nota humihimig ng maganda sinasabe sa aking tengga na malapit kana Binilisan ang takbo para mahabol kita walang pake kahit maka bangga subalit akoy nadapa sugat ang nag silbing sakit na nadama Sinusundan ang liwanag na nag sasabing may pag asa pa Umiitim nako pero bat ang layo kopa dumidilim na nawawalan na ako ng pag asa baket oras na para na umalis kana baket ngayon pa Baket sa oras na madilim staka ka mawawala Kay langgan kita baket sa oras na madilim ako dun kapa nawala Pano ko makikita yung daan kung wala ka diko kaya pag wala ka nahihirpan ako sa dilim ilawan moko para makita ka Gusto kitang kalimutan gumawa ako ng paraan para lubayan nag umbrella para maiwasan ang sinag mo pero nahihirapan ako diko pala kaya kalimutan ka Pero baket hanggang ngayon hinahanap hanap ko paren yung araw ko kung saan iikot ang mundo ko yung parang kulang yung mundo pag wala yun araw ko Kaya siguro hinahanap ko pa yung taong nag papaliwang sa madilim kong mundo yung nag papainit sa nan lalamig kong minuto segundo Naalala ko di pala hindi kita mundo kase nasa mundon kita ikaw yung nag papa ikot ng oras ko sa buong buhay ko nag babalanse sa wordwide ko Sa mundo mo ako si buwan yung palihim **** na sulyapan magandang umaga ako nga pala si buwan yung simpleng mahinang ilaw na laging na diyan sa tabi tabi mo lang Magandang tanghale ako nga pala si buwan yung hindi kayang mag paliwanag ng daigdig sa kalawakan pero pangako lagi kang sasamahan kahit sa kadiliman pangako magandang gabi ang madadatnan Ang pag ikot ng araw sa mundo ko ang pag ikot ko sa mundo mo ay habang buhay ng mananatile Magandang gabe ako yung buwan na pipiliting biygan ilaw ang madilim **** daan ako yung buwan nag bibigay panaginip maging masaya ka lng ako ang mamanatiling ilaw mo sa gabi para pag gising mo safe ka lng Tandaan mo ako yung buwan na bibigyan ilaw sa paligid mo buwan na laging bibigay buhay sa gabi mo bibigay ningning sa mga mata tandaan mo buwan ako dimo nako maales sa mundo mo

21

Di ko alam bakit, Di alam ba't masakit, Ano ba talaga, Bat ako __________? Puta Ang babaw, ang tanga, Gusto ko nang kalimutan, Bumabalik-balik sa ala-ala, _________ di maalis sa isipan. Sarili ko, ako'y galit sayo, Ang bobo mo, yun ang totoo, Ang kitid ng pag-iisip mo, Magpakatino ka naman gago. _________, ________, at ________, Bat ayaw **** umalis sa'king isipan, ________, hanggang kelan tayo magtutuos, Kelan mo ba ako lulubayan. Di ko mapigilang aminin ka, _______, totoo ka, Alam kong di dapat, Srili ko wag ka namang maging maalat. Bat ngayon ka pa dumalaw, ______ ka, Ayaw ko nang maisip ka pa, Sana ako'y lubayan mo na, Sarili ko, wag kang mag-akusa, gago gumising ka.

0

Sep 18, 2018

Sep 18, 2018 at 6:23 AM UTC

taltoy

Ano ang Kulang, Punan ang Patlang

Di ko alam bakit, Di alam ba't masakit, Ano ba talaga, Bat ako __________? Puta Ang babaw, ang tanga, Gusto ko nang kalimutan, Bumabalik-balik sa ala-ala, _________ di maalis sa isipan. Sarili ko, ako'y galit sayo, Ang bobo mo, yun ang totoo, Ang kitid ng pag-iisip mo, Magpakatino ka naman gago. _________, ________, at ________, Bat ayaw **** umalis sa'king isipan, ________, hanggang kelan tayo magtutuos, Kelan mo ba ako lulubayan. Di ko mapigilang aminin ka, _______, totoo ka, Alam kong di dapat, Srili ko wag ka namang maging maalat. Bat ngayon ka pa dumalaw, ______ ka, Ayaw ko nang maisip ka pa, Sana ako'y lubayan mo na, Sarili ko, wag kang mag-akusa, gago gumising ka.

24

Minsan napapaisip ako, e kung lubayan na lang kaya kita. Pero hindi e! Mali! Yan din kasi ang inisip ko nun kaya ako nagsisi. Swerte ko pa nga kasi bumalik ka pa bilang kaibigan ko. Kaibigang hinahangad kong mapansin din ako kahit minsan, kaibigang pinahahalagahan ko, at kaibigang sana'y mabatid din ang sinisigaw nitong puso ko. Pero hindi e! Mali! Ang hirap kasing lumugar diyan sa buhay mo. Lalo pa't minsan napapatanong ako, sino nga lang ba ako? Isang hamak lang na taong, wala! Walang sinabi sa iba! Simple lang, di gaya mo. Nakakatamad din minsan pero, ano ba? Pinahahalagahan kita, ikaw rin ba? Mahalaga rin ba ako sa'yo? Di naman sa nakikipagkompetensya. Pero hindi e! Mali! Marami pa kasing mas nakakalamang sa'kin diyan, sino nga lang ba ako? Kaya minsan napapaisip ako, e kung lubayan na lang kaya kita, ano kaya ang mararamdaman mo?

0

Mar 5, 2013

Mar 5, 2013 at 8:06 AM UTC

jkpoetry

Hindi E! Mali!

Minsan napapaisip ako, e kung lubayan na lang kaya kita. Pero hindi e! Mali! Yan din kasi ang inisip ko nun kaya ako nagsisi. Swerte ko pa nga kasi bumalik ka pa bilang kaibigan ko. Kaibigang hinahangad kong mapansin din ako kahit minsan, kaibigang pinahahalagahan ko, at kaibigang sana'y mabatid din ang sinisigaw nitong puso ko. Pero hindi e! Mali! Ang hirap kasing lumugar diyan sa buhay mo. Lalo pa't minsan napapatanong ako, sino nga lang ba ako? Isang hamak lang na taong, wala! Walang sinabi sa iba! Simple lang, di gaya mo. Nakakatamad din minsan pero, ano ba? Pinahahalagahan kita, ikaw rin ba? Mahalaga rin ba ako sa'yo? Di naman sa nakikipagkompetensya. Pero hindi e! Mali! Marami pa kasing mas nakakalamang sa'kin diyan, sino nga lang ba ako? Kaya minsan napapaisip ako, e kung lubayan na lang kaya kita, ano kaya ang mararamdaman mo?

32

Alam mo bang ikaw lang ang minahal ko nang ganito? Yung tipong pag nakikita kita, gagawin ko'y di mapagtanto Yung kahit anong hilingin mo'y mabibigay ko Yung naalala kita lagi kapag may kundiman sa radyo Sa kabila ng lahat, iniwan mo kong nag-iisa Nakakubli sa unan kong basa Ikaw ang naging buhay ngayo'y hirap nang huminga Hindi ko alam kung paano kakayanin ang sakit na iyong dinala Pero bakit ikaw pa rin ang laman ng aking mga panaginip? Hinahaplos mo raw ng iyong mga kamay ang aking mukha Parang awa mo na't lubayan mo na ang aking isip Ako'y nagdurusa pa rin sa labis na sakit na iyong dinala.

0

Oct 29, 2015

Oct 29, 2015 at 8:47 PM UTC

christian-noel

Para sa'yo sana

Alam mo bang ikaw lang ang minahal ko nang ganito? Yung tipong pag nakikita kita, gagawin ko'y di mapagtanto Yung kahit anong hilingin mo'y mabibigay ko Yung naalala kita lagi kapag may kundiman sa radyo Sa kabila ng lahat, iniwan mo kong nag-iisa Nakakubli sa unan kong basa Ikaw ang naging buhay ngayo'y hirap nang huminga Hindi ko alam kung paano kakayanin ang sakit na iyong dinala Pero bakit ikaw pa rin ang laman ng aking mga panaginip? Hinahaplos mo raw ng iyong mga kamay ang aking mukha Parang awa mo na't lubayan mo na ang aking isip Ako'y nagdurusa pa rin sa labis na sakit na iyong dinala.

12

bawat segundoy ako'y pinagmamasdan para bang ayaw muna kong lubayan bawat minuto ika'y takam na takam sa lamang kong napakalinamnam bakit ba ang tigas ng yong ulo ang nakalagay ay tatlong minuto ilang beses ka ba inere ng nanay mo para matikmaan ang nasa loob ko pagkaraan ng tatlong minuto ako'y iyong binuksan nilagay sa platitong pinatong sa pinggan at dahan dahang hinihigup ang laman sa bawat lunok na ginagawa ika'y biglang napaluha nakangiti at napatulala binuhay ko ang katawang **** lupa sa ating sandaling pagsasama ika'y aking pinaligaya at ngayo'y ika'y tapos na hiling ko'y itapon mo ako ng tama

0

Sep 26, 2015

Sep 26, 2015 at 12:18 PM UTC

bruce-gil

Cup Noodles

bawat segundoy ako'y pinagmamasdan para bang ayaw muna kong lubayan bawat minuto ika'y takam na takam sa lamang kong napakalinamnam bakit ba ang tigas ng yong ulo ang nakalagay ay tatlong minuto ilang beses ka ba inere ng nanay mo para matikmaan ang nasa loob ko pagkaraan ng tatlong minuto ako'y iyong binuksan nilagay sa platitong pinatong sa pinggan at dahan dahang hinihigup ang laman sa bawat lunok na ginagawa ika'y biglang napaluha nakangiti at napatulala binuhay ko ang katawang **** lupa sa ating sandaling pagsasama ika'y aking pinaligaya at ngayo'y ika'y tapos na hiling ko'y itapon mo ako ng tama

20

Ang kalayaang ipinagkait sa akin ng tadhana, ang kalayaang gumala na naglaho parang bula. Singlayo ng mga tala, hindi maabot, nawala dahil sa isang pagkakamali— isang pagkakamaling hindi sinasadya. Ngunit ang pagkakamaling iyon, nauwi sa paulit-ulit na pagkakasala, hanggang naging bahagi ng bawat araw. Dalawampung taon akong nabuhay sa mundong walang tiwala mula sa aking mga magulang. Ilang beses kong binalikan ang mga tanong, nagbabakasakaling hanapin ang sagot. O, kalungkutan, lubayan mo na ako! Naririnig ko ang ulap, umiiyak, pumapatak ang luha nito. Ang kanilang tingin sa akin— isang nilalang na walang halaga, isang pagkakamali na kailanman ay hindi mababawi. Hawak ko ang katotohanan— ang katotohanang natatakot akong tanggapin. Balang araw, tatawagin akong salot sa lipunan. Milyon-milyong mata, tenga, at bibig ang naghusga sa akin, tila alam ang bawat lihim ng aking pagkatao. Sa pagitan ng pag-alis at pagbalik, paaralan man o klinika ng espesyalista, ang paghihintay ay tila isang habambuhay. Limang taon kong idinalangin sa Diyos na tupdin ang aking hiling, at nangyari nga. Ngunit kahit nakakulong ka na, hindi ko magawang maging masaya. Pagkakamali nating dalawa ito, ngunit ikaw lamang ang pinarusahan. Ikaw ang naging katahimikan sa maingay kong mundo. Ngunit nang muli kitang makita, sa presinto, harap-harapan, tila apoy ang bumalot sa kapaligiran. Tanim na poot at galit ang bumalot sa aking puso. Sa pagtulog ko, rinig ko ang tiktak ng relo. Minsan, nilaro ako ng panaginip— kasama raw kita. Gising, natutulala ako, nalulunod sa lalim ng iniisip. Sa gitna ng pagbalik-tanaw, nananatili ako sa kama, hinihintay ang sagot sa mga tanong ng aking isipan. Sapagkat ang buhay, tulad ng gulong— minsan nasa itaas, minsan nasa ibaba.

0

Sep 16, 2020

Sep 16, 2020 at 9:28 AM UTC

eindeinnemoon

Selda ng Kahapon

Ang kalayaang ipinagkait sa akin ng tadhana, ang kalayaang gumala na naglaho parang bula. Singlayo ng mga tala, hindi maabot, nawala dahil sa isang pagkakamali— isang pagkakamaling hindi sinasadya. Ngunit ang pagkakamaling iyon, nauwi sa paulit-ulit na pagkakasala, hanggang naging bahagi ng bawat araw. Dalawampung taon akong nabuhay sa mundong walang tiwala mula sa aking mga magulang. Ilang beses kong binalikan ang mga tanong, nagbabakasakaling hanapin ang sagot. O, kalungkutan, lubayan mo na ako! Naririnig ko ang ulap, umiiyak, pumapatak ang luha nito. Ang kanilang tingin sa akin— isang nilalang na walang halaga, isang pagkakamali na kailanman ay hindi mababawi. Hawak ko ang katotohanan— ang katotohanang natatakot akong tanggapin. Balang araw, tatawagin akong salot sa lipunan. Milyon-milyong mata, tenga, at bibig ang naghusga sa akin, tila alam ang bawat lihim ng aking pagkatao. Sa pagitan ng pag-alis at pagbalik, paaralan man o klinika ng espesyalista, ang paghihintay ay tila isang habambuhay. Limang taon kong idinalangin sa Diyos na tupdin ang aking hiling, at nangyari nga. Ngunit kahit nakakulong ka na, hindi ko magawang maging masaya. Pagkakamali nating dalawa ito, ngunit ikaw lamang ang pinarusahan. Ikaw ang naging katahimikan sa maingay kong mundo. Ngunit nang muli kitang makita, sa presinto, harap-harapan, tila apoy ang bumalot sa kapaligiran. Tanim na poot at galit ang bumalot sa aking puso. Sa pagtulog ko, rinig ko ang tiktak ng relo. Minsan, nilaro ako ng panaginip— kasama raw kita. Gising, natutulala ako, nalulunod sa lalim ng iniisip. Sa gitna ng pagbalik-tanaw, nananatili ako sa kama, hinihintay ang sagot sa mga tanong ng aking isipan. Sapagkat ang buhay, tulad ng gulong— minsan nasa itaas, minsan nasa ibaba.

58

Kulang ka sa tulog, Kaya 'di ka nananaginip, Mulat ang mga mata, Ngunit sarado ang isip, Lumilipad sa kalawakan, Habang humihigop ng hangin, Mayrong puting usok, Pumapalibot sa paligid, May batong gumugulong, Pinapaikot yung plastik, tik, tik, tik, Dinig mo ang pag-ikot ng kamay ng orasan, Para bang may nagbabantay, Andun sa dilim, Pati yung nakaraan, Dinadalaw ang buhay, Takot ang sumisilip, Ayaw kang lubayan, Pag huminto ka saglit, Mauubusan ka ng laman, Gusto mo ay palaban, Maglalaro ka ng apoy, Kahit magka-sunugan, Dahil matindi ang pangangailangan, Yung tawag ng laman, Pag nariyan sa harapan, Hindi mo na matanggihan

0

Aug 30, 2021

Aug 30, 2021 at 2:51 AM UTC

mel-patrick-s-pilapil

Ronaldo M.

Kulang ka sa tulog, Kaya 'di ka nananaginip, Mulat ang mga mata, Ngunit sarado ang isip, Lumilipad sa kalawakan, Habang humihigop ng hangin, Mayrong puting usok, Pumapalibot sa paligid, May batong gumugulong, Pinapaikot yung plastik, tik, tik, tik, Dinig mo ang pag-ikot ng kamay ng orasan, Para bang may nagbabantay, Andun sa dilim, Pati yung nakaraan, Dinadalaw ang buhay, Takot ang sumisilip, Ayaw kang lubayan, Pag huminto ka saglit, Mauubusan ka ng laman, Gusto mo ay palaban, Maglalaro ka ng apoy, Kahit magka-sunugan, Dahil matindi ang pangangailangan, Yung tawag ng laman, Pag nariyan sa harapan, Hindi mo na matanggihan

29

Minsan aking tinatanong, Anu aking nagawa? Anu aking nasabi? Anu aking inasal para ako'y lubayan? Ngunit aki'y naisip Gaano mo nga ba ako kamahal? kaya mo ba ako'y ipaglaban? Habang iniisip ito'y Dumapo saking isipan Hindi mo na nga pala ako mahal. Pinilit aking ipaglaban ang pagmamahalang ako na lang umuunawa Habang tumatagal, Pagsinta sa iyo'y unti-unting nawala. Sa pagmamahalan nating magtatapos, Isa lamang akign hiniling sa Diyos, Sana ika'y makahanap ng isang pagmamahal na tapat at hindi magtatapos. Mahal ko, Paalam! Ika'y sana maging masaya magpakailanpaman Sa piling ng kung sino man iyong iaalay ang salitang "Mahal kita, aking mahal"

0

Nov 18, 2017

Nov 18, 2017 at 2:42 AM UTC

michelle-yao

Paalam

Minsan aking tinatanong, Anu aking nagawa? Anu aking nasabi? Anu aking inasal para ako'y lubayan? Ngunit aki'y naisip Gaano mo nga ba ako kamahal? kaya mo ba ako'y ipaglaban? Habang iniisip ito'y Dumapo saking isipan Hindi mo na nga pala ako mahal. Pinilit aking ipaglaban ang pagmamahalang ako na lang umuunawa Habang tumatagal, Pagsinta sa iyo'y unti-unting nawala. Sa pagmamahalan nating magtatapos, Isa lamang akign hiniling sa Diyos, Sana ika'y makahanap ng isang pagmamahal na tapat at hindi magtatapos. Mahal ko, Paalam! Ika'y sana maging masaya magpakailanpaman Sa piling ng kung sino man iyong iaalay ang salitang "Mahal kita, aking mahal"

22

Bukang bibig nanaman ng aming bubong ang himig ng ulan. Binibigkas ang iyong pangalan; tila lungkot nanaman ang aking naramdaman. Hinahanap ang iyong yakap at lambing-- habang naka tingen sa ulap na itim. Lungkot at kakalungan ako'y iyong lubayan. Masyado ng tahimik kelangan ko ang iyong himig.

0

Jul 31, 2020

Jul 31, 2020 at 5:08 PM UTC

le-le-le-lemon

Tunog ng ulan para sa bingi sa katotohanan

Bukang bibig nanaman ng aming bubong ang himig ng ulan. Binibigkas ang iyong pangalan; tila lungkot nanaman ang aking naramdaman. Hinahanap ang iyong yakap at lambing-- habang naka tingen sa ulap na itim. Lungkot at kakalungan ako'y iyong lubayan. Masyado ng tahimik kelangan ko ang iyong himig.

7