"lolo" poems
Walang nagtatagal sa mundo
Sapagkat hamak lamang ang mga tao
Lahat ay dumaraan sa pagiging bata
Hanggang sa maging kulubot na ang mga mukha
Hinang hina na ang katawan at hindi na makapagsalita.
Sa edad na walumpu't dalawa,
Kinuha na ng Panginoon ang iyong lakas at kaluluwa.
Ang pagmamahal mo sa aming mga apo
Higit pa sa pagmamahal na naibigay namin sa iyo.
Walang makakatumbas sa mga sakripisyo mo
Dahil inuuna mo ang kapakanan ng iba.
Hindi ka nagsasawa na mahalin kaming iyong pamilya
Ikaw ay mabuting kapatid, asawa at ama
Hindi ka malilimutan ni Lola.
Hilam na ang mga mata sa pag-iyak
Habang nasisilayan kang nakahiga
Hindi na sa kama kundi sa kabaong na parihaba
Na nakapikit ang mga mata.
Kasabay ng pagpanaw ng iyong alagang pusa
Ang siya namang iyong pagkawala.
Mga larawan mo'y hindi itatapon
Bitbit pa rin ang alaala na iniwan ng kahapon.
Taon lamang ang lumilipas
Ngunit ang mga alaala mo'y hindi kumukupas
Sa iyo'y walang maipintas.
Kailangan pa ring tanggapin
Na nasa piling ka na ng Panginoon natin.
Mar 8, 2020
Mar 8, 2020 at 5:24 AM UTC
I.
Time passes, another
batch of refugees and migrants. Cities turn into
new houses of gambling and vicious cycles.
Some say only machines can speak clearly
and most humans have lost what they have earned
throughout all this time, just right on schedule.
To own our language,
and the relationships it sets into motion,
we learn painfully, repeatedly like sunrise
and sunsets.
Claiming our own spaces and demons
hidden in our conveniences and reflex routines,
and learning the tricks that has kept peoples
from fully healing from broken promises
and betrayals throughout time.
We own up to our language and its demons
every day and night that we toss and turn
into something feasible, edible, livable.
II.
Iba ibang uri ng digma.
duguang kasaysayang binabaong buhay
binubura ang lakas at memorya tulad ng siyudad
ng Songdo sa South Korea na ang ibig sabihin
ay "city with no memory".
Ito din ang isa sa mga modelo para sa New Clark City
na tinatayo sa Luzon. Sa dalawahang mga pamamaraan
ng mga naghahari-harian, nakikibaka ang anakpawis,
nakikibaka ang kamalayan ng pagpapasya at pagwasto
sa mga pagkakamali, na paulit-ulit na sinusubukang
patayin sa iba ibang mukha.
Mula pa sa panahon ng mga lolo at lola noong 1940s
hanggang ngayon, patuloy ang mga pag-eexperimento nila at paggamit ng panlilinlang at dahas, sa ngalan ng kalusugan, edukasyon at batas, upang ipain ang buhay sarili, lasunin ang lupang kinakain ang sarili. Kung hindi tayo mag-aaral at mag-iingat din, tayo mismo ang papatay sa mga sinisimulan. #
Sep 8, 2018
Sep 8, 2018 at 2:58 AM UTC
Nandito nanaman ako sa isang silid,
malungkot , nagiisip kung anong mangyayari sa paligid
Bukas ba ay payapa muli ang isip o bibilis nanaman ang tibok ng dibdib
Sa bawat nangyayaring karanasan sa buhay ko
may mga bagay akong naiisip na lumalait sa sarili kong pagkatao,
sa pagkatao kong , pagiging mahina , na puro salita walang gawa,
sa pagkatao kong kulang sa tiyaga umaasa sa kasiyahan na napupunta sa wala...At
Paglipas nang taon sa kolehiyo , nanatili parin akong talo
sa pag angat , pinili ang kurso na hindi naman kasing bigat ng abogado,
Oo inaamin ko naiwan ako sa larangan ng akademika ,
alam ko naman na ginawa ko tong landas na to para sumaya pero,
Dati yon iba na ang nasa isip ko ngayon,
sana pala pinagbutihan ko nung mga araw na nakakahabol pa ko
Pero ngayon ,ito natupad nga ang mga pangarap ko sa sarili ko ,
Pero di ko naman naisip ang kapalaran na darating sa kinabukasan ko
Ano nga ba ang magiging kinabukasan ko ?
Kung sariling kaligayan nalang palagi nag nasa isip ko
Palagi nalang bang ganto ang buhay ko o isang araw ,
babagsak ang katawan ko katulad ng pagbagsak ng utak ko
Tuwing naiisip ang mga malalagim na nakaraan sa buhay ko
Mula sa palangiting tao na nakikita nyo ,
Maganda lang tignan parang takip ng libro,
Pero ang totoo ay iba ang nilalaman nito,
Magulo ang takbo ng buhay ko ,
Pero salamat narin may mga tao na nagbibigay ng halaga at pagmamahal
Upang magpursigi pa akong mabuhay dito sa mundo...
Salamat Ina,Itay,Lolo,Lola, Kaibigan,Katunggali
Salamat sa walang hupay na pag intindi sakin sa lahat ng galit , panunukso
Pagmamahal , pakikisama at sa mga bagay na nakalagay dito sa memorya ko,
Isa kayong tagapagligtas dahil kung wala kayo
Wala rin saysay ang pagkatao ko...
Nov 14, 2017
Nov 14, 2017 at 2:02 AM UTC
Sa malayong baryo ng lalawigan ng Antigo, ng bayan ng San Arden
Nakatira kapiling ng ama
Sa murang edad, sanay magtrabaho
Magpukpok ng pako sa tabla
Sapagkat naulila sa inang nagluwal
Ikinapahamak ang matagal na pagpapakasakit
upang mailabas lang kapagdaka
bilang anak niya
sa kamalig ng kanyang ama
Kinalong ng lolo
Mga kamag-anak ay humingi ng saklolo
Bumugalwak ang dugo sa patadyong
May pag-asa pa bang mailigtas
kung dadalhin pa sa bayan nang gamutin ng pantas
Sa daraanan sa palayan, kay lakas ng ulan
Pumapagaspas ang dahon ng palay
Kakaunti lang ang hininga sa di magkamayaw na hangin
Talagang binawian na
Nautas ang ilaw ng pamilya
Sapagkat iisa lang ang bunso't panganay
Kailangan sundin ang utos at patnubay
Kung nabagot sa kahihintay,
sa pag-uwi may sasalubong-
hampas ng latigo na maglalatay
Jan 4, 2019
Jan 4, 2019 at 4:58 PM UTC
Into a place far away but too familiar,
I push open the rusty purple gates,
Inhale a lungful of the province air,
Kick away blue pebbles on the dusty ground,
And then
Mano my lolo, my tito
Beso my lola, my tita
And give my cousins a nudge on the arm,
A pinch on the cheeks.
I squeeze between four people
In a rickety wooden bench and
Pass around plate after heavy plate.
I fill my banana leaf
With spaghetti too soft too sweet,
Almost like pudding,
With crispy chicken dripping with oil.
I wash it off with a cool glass of gulaman,
Chewy beads and gems in sugary water.
Fathers talk about basketball, boxing, billiards;
Mothers browse through photo albums and magazines;
While we children argue about Superman or Batman.
Our laughter fills the humid air
And goes up, up, up to the ears of the neighbors.
In celebration of the time we have together
And a nice sunny day
We devour our meals
And go ahead and
Climb trees and
Get our faces sticky with sweet fruits,
Lick chocolate ice popsicles,
Chase each other in the weedy playground,
Bike around town,
Pick colorful flowers,
Wrestle with each other,
Play badminton on a windy day,
Scare around chickens and guinea pigs,
And play patintero under the dull orange street lamps.
We nervously creep inside the back door,
All sweaty, bearing bruises and scratches
But still with wide smiles on our faces.
All is futile though.
An angry grandmother awaits,
Scolding us for
Coming home past sunset.
More and more stars glitter the sky
As the night gets deeper and deeper.
The gentle evening breeze whistles a note
As it enters through the window.
The karaoke blasts grating voices
Interrupted by hearty laughter.
Playing cards and corn chips litter the table.
We children exchange jokes and ghost stories.
And then,
We bid our goodbyes,
Sharing hugs and kisses
Stained with discontent and sadness.
Our hearts about to burst
In excitement for the next
Reunion.
Nov 8, 2013
Nov 8, 2013 at 3:56 AM UTC
Padre de pamilya kung ika'y tawagin,
sa amin ika'y laging nagbibigay pansin.
Pangaral dito, payo doon;
minsan pa nga'y nagbibigay leksyon.
Ang buhay mo'y lubos na pinagpala,
'di lamang sa dahilang buhay mo ay mahaba,
ngunit dahil ika'y nakakilala sa Maykapal;
buhay mo ngayo'y puno ng dasal.
Ilang beses mang mapagkamalan na ika'y aking lolo,
hindi mahihiyang sabihin, "Hindi ah, Daddy ko 'to!"
Dahil kung uulitin ang aking buhay,
ako'y 'di magdadalawang-isip, ikaw pa rin ang pipiliin kong tatay.
Aking dalangin sa Maykapal,
buhay mo pa'y dugtungan at hindi mapagal.
Sa iyong pagtanda,
'di magsasawang sayo'y mag-aruga.
Ngayong araw ng mga tatay,
nais kong sabihin, "Pagmamahal namin sayo'y walang humpay;
halaga mo sa ami'y 'di mababawasan,
ni hindi matutumbasan ng kahit anuman."
Jul 8, 2014
Jul 8, 2014 at 11:50 AM UTC
Instagram
Anak: Tay, ano po iyong ingles ng gramo?
Tatay: Gram, anak.
Anak: E 'yong kilogramo po?
Tatay: Kilogram, anak.
Anak: May relasyon po ba ang gramo sa kilogram?
Nanay: anak ng kilogram ang gramo, anak.
Anak: Aaah! Ganun po ba? E 'yong tinatawag na instagram po?
Nanay: Madali lang iyan, anak. Ang tanong mo ba ay kung magkadugo sila?
Anak: Tumango ang anak.
Nanay: Ang instagram ay lolo ng gramo at tatay ng kilogramo.
Tatay: Umalis ka nga sa harapan ng anak mo. Na-bo-bobo ako sa iyo e. Dinadamay mo pa anak mo.
Sep 6, 2017
Sep 6, 2017 at 3:26 PM UTC
Nitong nakaraan, naging nostalgic ako sa mga new year na nagdaan, mga new year nung bata kami, and sa new year na dadating pa.
Oo sobrang saya ngayon, hindi rin naman mapapantayan ang saya! Pero alam ko na iba na siya. Ibang-iba na siya―kasi noon, kumpleto pa kami at wala pang nawawala samin. Kumpleto pa ang mga lolo at lola namin. May mga fireworks display, sinturon ni hudas mula sa kanto hanggang kabilang kanto. Isinasampay pa ung sinturon ni hudas sa katawan namin tapos magppicture kami, may trumpilyo, luces tapos isusulat ang pangalan sa daan, maging yung ray-gun na paputok meron din. May mga pagkain pang nakalagay sa la mesa dahil naghahanda ang mga lola. May ham, tinapay, hot choco, at kung ano-ano pa na pati mga kapitbahay namin doon din kumakain salo-salo ang lahat! Meron din sayawan sa kalsada mga 90's na tugtugan "don't cry" sa gitna ng kalsada.
Habang sinasalubong ang taon, we played this game na "thankful for 2022, and looking forward in 2023" with cousins and titos and titas while drinking wine and alcohol til we drop. Ang saya mapakinggan yung mga bagay na pinagpapasalamat nila at mga bagay na nilo-look forward nila lalo yung mga things they share about our family. It means so much na pare-parehas kami na support sa isa't-isa at ramdam yung pagmamahal sa bawat isa.
Sabi ng isa kong tita, darating daw yung time na baka maiba na dahil siyempre magkakapamilya, career, ibang paths to take, na baka yung iba di na mag new year sa Clemente. Pero sabi niya sila ay nandiyan pa din dahil yun ang gusto nila. Oo alam ko pwedeng mangyari dahil na-experience ko na sa mga kaibigan ko. Dati palagi kaming magkakasama tuwing new year at pasko. Mahal namin ang isa't-isa na kung pwede nga lang palagi kaming magkakasama. Pero siyempre iba-iba kami ng mundong ginagalawan at tinatahak, may lumipat ng bahay, may mga pamilya na din kaya bihira na lang din kami magkasama sama. Nakakamiss!
Hindi ko alam ang future, pero sana lahat kami nandito pa din magkakasama, isang buong pamilya na magkakasamang haharap sa panibagong taon habang nabubuhay kaming lahat!
Masaya ako na na-experience ko ang pasko at new year sa Tondo! Marami akong ipinagpapasalamat hindi lang sa 2022, kundi magmula 1992! Alam ng puso ko kung ano yung mga bagay na yun hindi ko maisa-isa, basta alam ko masaya lahat at grateful ako sa family na ibinigay sa akin ni Lord. Hindi man kami mayaman, madami man kaming pagkakaiba-iba, pero solid mahal namin ang isa't-isa. Looking forward to 2023 and more! **
Jan 3, 2023
Jan 3, 2023 at 2:05 AM UTC
Ndikhumbula ezontsuku sihleli kunye sithandana,Kwaku mnandi ngezontsuku Sthandwa Sam,kwa Ku ngekh'onenzondo nanqala komnye,yayi luthando lwentliziyo ne mincili phakathi kwam nawe.
Ubundithanda,ndikuthanda, suke wangen'umtyholi phakathi kwam nawe,labhubhuzel'ibhabhathane kweyakhw'ingqondo,wandishiya ndisakuthanda Sthandwa Sam,wandishiya ndili lolo Themba lam.
Bendikukhonzile,ndiku thembile.Bendisithi soze thina sohlulwe na kukufa! Kanti ndiyazikhohlisa.Nanga awokugqibela,uzuhlale uyazi ndiyakudinga.Ngaphandle kwakho ndililolo.
Buya Sthandwa Sam ndiya kukhumbula! Buya Themba lam ndiyakudinga! Obam ubu doda bemka mhla kumka Wena! Buya Sthandwa Sam uzolungis'ikhaya liyadilika!Buya Sthandwa Sam uzobuyis'obam ubudoda!!
May 8, 2019
May 8, 2019 at 7:14 PM UTC
Masaya ako nasa pagmulat ng aking mga mata ay mensahe mo agad ang aking makikita
Hindi namn nabago dahil simula umpisa ay binabati mo na ako ng "magandang umaga", " kumusta ang tulog mo"? "Kumain kana ba"?Hindi bat masarap sa feeling? Nasa bawat palitan ng ating mga mensahe ay kinakailangan ng paggalang animoy bumabalik sa nakaraan.
Parang Lola't lolo mo lang na nangangaral sayo tuwing ikay sasagot ng pabalang.
At kapag nawala ang "po" at "opo" sa mga pangungusap na ating binibitawan ay siguradong away na ang labanan, tampuhan, at suyuan.
Bakit hindi ka nag "oopo"? Bakit walang "po"?
Galit kaba? Ano bang ginawa ko sayo?
Mga palitan ng salita na hindi natin sigurado kung may patutunguhan paba.
Naalala ko pa nga nung gabing hindi ka nagrereply sa mga message ko. At mga ilang minuto, hindi ako nakuntento sa tagal ng reply mo. Napa-call na ako, baka bukod sa busy ka e baka may kausap ka ng iba. Para ba akong nahihibang parang sirang plakang hindi ko maintindihan, at hindi ako matatahimik hanggat diko alam ang dahilan ng ilang minutong iyong pananahan hanggang umabot ng ilang oras ay hindi parin nagnonotif...
Ang pangalan mo sa phone ko.
Hindi na ako nag-atubili hinawakan ko na ang aking telepono, tinawagan kita at naka-ilang miss call ako sayo pero tanging ring lang yung naririnig ko.
Hinayaan ko lang ang sarili ko sa panonood sa yt ng mga palabas na nakakatawa. Tulad na lang ng mga prank na walang kwenta. Yung tipong matatawa ka na lng sa kanila.
Matatawa ka na lng kasi kahit anong paglimot ang gawin mo ay maiisip mo parin kung bakit wala pa siyang reply sa mga text at calls mo. Sayang naman yung unli call and text na pinaload ko, kung hindi mo rin sasagutin mga tawag at text ko.
Hanggang sa umabot na ang umaga, heto ako't mulat parin ang mga mata.
Hindi ako dinalaw ng antok dahil mas nangingibabaw ang pag-aalala.
At ngayon ko lang narealize na alas otso palang pala kagabi e tulog kana.
Mar 21, 2021
Mar 21, 2021 at 8:15 PM UTC
I smell the miso soup and curry
though its bowl's contents
have been long licked away
I see you when I look at her
Her eyes that wander and eyes that sigh
longing for you as I do.
Maybe even more.
She waits and speaks and fights.
I wonder if she wants to be with you yet
I hope not, because I need her still but
I need you, too.
It's selfish, but I am speaking my mind.
The pain I felt
three weeks ago when I remembered you was physical
My breath came in short puffs
and the tears pricked and the leaves swayed
as I looked out the ***** window.
Maybe I was expecting you to swoop down, hug me,
and tell me you were sorry
for leaving so soon.
So, so soon.
It's time to go, so I touch the small of her back lightly
and help her into the car
something you used to do.
I am not angry.
But it hurts.
Knowing that you never saw me dance
or play the piano
or walk up the stage to receive my diploma
Knowing that I'll never be Princess Aurora
and you'll never be Prince Philip or the dragon again
Knowing that as long as the sun rises and the moon smiles
I'll still be here
without you
I love her.
Know that.
So for you, Lolo*, I'll take care of her as well as I can
because I know it will make you smile
and that will make me smile too but I still miss you
and it still hurts sometimes.
May 13, 2013
May 13, 2013 at 7:22 AM UTC
Yung akala **** itinakda
Akala mo'y importante
Hindi naman permanente
Yung akala **** itinadhana
Wari mo'y mahalaga
Bakit naging pansamantala?
Hindi ba dapat ay pang habang buhay at hangang sa kabilang buhay?
Ang pagmamahal kapag nakatakda
Ang pag ibig kapag nakatadhana
Hindi mababawasan
Hindi mawawala
Hindi na lamang akala
Hindi na rin pakiwari
Dahil hindi mangungupas
Jun 27, 2019
Jun 27, 2019 at 10:51 AM UTC
they stole it!
mama cried.
it was a gift from Lolo.
we tried to comfort her
with our rough touch and
awkward hugs but
the tears rolled
and mama lay still.
then the baby came in
Lolo, Lolo,
he gurgled.
you want to see Lolo?
let's go visit Lolo,
mama said.
the baby will never see Lolo.
i cried.
May 18, 2013
May 18, 2013 at 3:39 AM UTC
Master at his guitar
Rocking rod
A band of stars
David Bowie
Taking mars
Planet red
The dead and the doors
Fixated on the Chevy
The year was sixty eight
Lolo and I
Just kids on their way.
I always played for her
Jammed downtown and fifty first, and 26th
Fifth avenue
We kissed blank stare decency
Though not decent for our moms and dads.
We did the best with what we got
We had the best of sixty eight.
Aug 19, 2015
Aug 19, 2015 at 12:07 AM UTC
The first time I asked for an Impossible Thing
was not in the lazy summer afternoon lull when
Lola was cutting out my newspaper sword and you said
yes, you would be my dragon. Yes,
you would be my horse. Yes,
you would be my prince. Yes,
I may ride your stiffened shoulders
as many hours as I like. Yes,
you'll buy me chocolate covered marshmallows
and chocolate kisses and chocolate bars. Yes,
you'll laugh at everything I say,
listen to my songs and stories, watch me dance, but
No.
You will not stop poisoning
your lungs, but yes. You will
give me chewing gum, ask me
to step outside, while I watch
another second of your life leave
as your chest heaves, phlegm
piercing your throat like shards.
I can still smell the smoke, Lolo.
Ashes to ashes.
I can still smell the smoke, Lolo.
Dec 10, 2019
Dec 10, 2019 at 12:26 PM UTC
On the weathered pier of Huntington
laid upon the salt licked beach,
the old, hull of a forgotten
ship. Split, for its wooden fruit. The juice
of our sweat becoming mist
while we walked the plank,
in suspense, between clouds and sea.
The knotted surface sore
from sun. Burnt backs float
on the waters of their green veins,
like Guamamela1 on the ***** river
banks. “NO ACCESS,” signs in red
and white lights, harshly beating
against the dark skin of the wood,
the memory of another life.
I remember, my Lolo and Lola
bending to the waves of people
pressed still in one space.
The one time, they could hold onto
my hands, I felt them shaking.
In tongues they resurrected
the island, said there none
of this exists.
Why did I laugh?
1. Filipino hibiscus
Dec 7, 2017
Dec 7, 2017 at 4:41 PM UTC
Pitumpu’t Lima,
‘Yan ang taong nandito ka.
Ngayong upos na ang ‘yong kandila,
Ilaw mo’y ‘di na mapupundi pa.
Huling gabi mo na ngayon sa’yong tahanan.
Ngunit ang buhos ng ula’y parang wala ng katapusan.
Hindi ko alam anong gusto ng kalangitan,
Subalit bakit ito’y tila nakatatahan.
‘Di ko lubos maisip na sa kinabukasan,
Eto na ang huli kong masisilayan.
Kung gaano sana kalakas ngayon ang ulan,
Lahat ng ito’y hihina rin sa kinaumagahan.
O kay dagli ng iyong paghimbing
Sakit na ‘di mo mahahambing.
Sa kabila ng hirap na ‘yong dinaing
Lahat ng ito’y ‘di na sa’yo makararating.
Sa larangan ng sining,
Kami sayo’y nahuhumaling
Iba ang taglay **** galing,
Isa kang batikang itinuturing.
Sa mga obra **** iniukit,
Pasasalamat ang aming sambit.
Mga ala-ala ng bawat saglit,
sa puso’t isipa’y nakaguhit.
Hindi man kasing husay at talentado,
Larangang ito’y patuloy na isasabuhay ko.
Pinapangako ko, aking Lolo
Sandali nalang, Apo mo’y magiging arkitekto.
Kung kami ay maglalambing,
piging ang nakahanda sa’yong paggising.
Tiyak ngayon atensyon mo’y sa lola nakabaling
Kung mayroon lang kaming isang hiling,
Ito‘y muli kayong magkapiling.
Jan 22, 2022
Jan 22, 2022 at 2:03 AM UTC
Colors enclose on her,
Laughter surrounds her,
Shameless but she hides herself,
Sundays that wake her up early.
Topics that erode from the dusty roads,
Songs that comfort her,
Love that last,
Pure water that flows on her back,
Something pushes her to do wrong,
Tress with branches that so willing grow.
Lolo's Kloset a designer reminds her of him,
Her hallow heart,
Needs to be filled up ,
Flamboyant afternoons,
Gloomy nights,
Factories that close down,
And stop her heart from pumping,
Billboards go up,
And new beginnings arise .
love
Jul 9, 2013
Jul 9, 2013 at 8:40 AM UTC
The internet’s not going to save you,
not sure why you keep thinking it will,
logging on Googling “Redemption”,
action’s only possible if the thinking is real,
yes we’re in The Matrix,
no I don’t care how you take it,
why am I only paying attention,
when both of us are naked,
everything’s so boring,
and most of it’s unrelated,
I’m not sure if she’s sure if she likes me,
we’re not sure what time and space is,
all we know is,
one simple equation,
there’s too little time,
and too much spacing,
to close on time,
yet too far apart,
I’m looking at you,
you’re looking at the clock,
but actually,
that’s a half true,
or as they would say,
that is Fake News,
because actually I’m as distracted as you,
logging on and Googling “Truest Truths”,
hoping maybe before I log of I can save me,
even though we both know the the truth,
the internet isn’t going to save me,
and it’s sure as heck not going to save you,
but what else is there to day,
it’s Saturday night I’m alone in LA,
almost feels like things were meant to be this way,
I see her so clear even when her image begins to fade,
which I suppose is appropriate,
in the City of Angels,
like seeing wings on a being,
but just at the right moment and angel,
Corporate Patriotism,
www.abannerstarspangled,
don’t forget the dot com,
we’re all the same equation just different angles,
feeling like God,
or at least Hermes with wings on His ankles,
or souls on his feet or Achilles with all His feats,
a Warrior for Love with a weakness at the ankles,
don’t hold me back I need to fly,
into the sunset a bet less romantic than Icarus or Sure,
because it seems at the end of the day,
Heaven is Both ocean and fire,
now before we go please one last quote,
and that’s don’t let yourself be chained to desire,
even though if I said that I also wasn’t ******
and chained to desires as well well I’d be a liar,
and we don’t need lies,
what we need is truth,
and the truth is the internet,
isn’t going to save you,
the internet’s not going to save you,
not sure why you keep thinking it will,
logging on Googling “Redemption”,
action’s only possible if the thinking is real…
∆ LaLux ∆
Free Book Available Here: www.scribd.com/document/367036005/The-Sydney-Sessions-12-Steps
Mar 13, 2018
Mar 13, 2018 at 7:11 PM UTC
Remember when you were a kid
And you would spend the summers at Mama and Papa's?
When ---- was pushing you onto the bed
And you farted in her face?
Remember even further back to Christmas at Uncle ----'s old house
When you headbutted *----
Remember when what was *----'s was yours
And what was yours was *----'s, sometimes?
And *---- always had the cooler toys,
So you'd come out on top anyway
Remember when you visited the Philippines
And all you wanted was to spend time with Lolo
So you did?
You had the farmhands catch a chicken and **** it so that you could cook it.
Then you'd hang out with them and play pool to look cool.
You took a cigarette from a pack of what you now know were Parliaments.
Remember walking down Cochin
And telling Lolo to stop smoking?
He's tell you that it was okay because he was old.
Well now he's still old
And with cancer.
And now you smoke and refuse to stop.
Remember when you promised to stop hurting ----?
But no matter what, you'd end up in her room at night.
You'd call yourself a monster
Make yourself sick
But nothing changed, not until you got caught.
Remember the first time you hit someone?
You got him in the stomach, like the ******* coward you are.
Look even further back , you pounced on that same kid, pinning him to the ground
Remember, in high school, you got into your fist real fight?
Some ******* was throwing ***** in the locker room,
Hit a **** *********
And blamed you.
The **** took the ball and hit you.
Remember seeing red and losing control?
Do you remember? I do.
I remember because I am you.
I am the selfish, violent, sex-crazed machine of a man you have become.
I am the monster that glares back when you look into a mirror.
I am every vice embedded in ever fiber of your being.
I am you, remember?
Feb 26, 2014
Feb 26, 2014 at 12:33 AM UTC
"Ninety-three years seem long
But life is short -
How youth seems strong
But life is short -
How you love and give,
Life is still short -
How "is" a few minutes ago
Became a "was"
Oh, life is so short."
Jun 8, 2020
Jun 8, 2020 at 2:35 AM UTC
The road is your only
companion
When the memories won’t **** you
—but the lingering will
(Highway 93 Lolo Montana: September, 1990)
Mar 8, 2021
Mar 8, 2021 at 9:21 AM UTC
Ninety-three years seem long
But life is short -
How youth seems strong
But life is short -
How you love and give,
Life is still short -
How "is" a few minutes ago
Became a "was"
Oh, life is so short.
Jun 11, 2020
Jun 11, 2020 at 10:45 AM UTC