"lachend" poems - Hello Poetry

Okay, wenn ich mich recht erinnere, hast du gesagt: "Wenn ich nach drei Monaten immer noch keine Gefühle für sie hab', wird sie wohl nicht die Richtige sein." Wenn ich mich recht erinnere, hattest du es verneint: "Es gibt tausend Unterschiede, die uns teiln'." Hast du dich blind gestellt oder konntest du nicht aufpassen? Sie hat dich längst in ihr Herz geschlossen... 1.) ... und die Tür zugeknallt Wie ihr lachend auf dem Rasen spielt dein Lächeln ist eine Kurve, die alles wieder gerade biegt 2.) ... und den Riegel vorgeschoben Wie ihr euch wissend gegenübersitzt und wir zwei plötzlich wieder Fremde sind 3.) ... und den Schlüssel dreimal umgedreht (ich bin cool damit) Okay, du hältst mich weder für clever, noch bin ich aus zuckersüßem Kaugummi, aber wenn Anfassen so simpel sein soll und Berühren eine Kunst; um was wollen wir dann wetten, dass sie schwach wird, wenn du deine Hände benutzt? Also bleiben deine in den ihren, so lange du sie dort lässt 4.) ...und Martin: Der Deckel muss nichtmal genau passen, wenn er all die Hitze hält

0

Sep 7, 2018

Sep 7, 2018 at 9:17 AM UTC

flowersforallmyrooms

"Passt sie zu mir?"

Okay, wenn ich mich recht erinnere, hast du gesagt: "Wenn ich nach drei Monaten immer noch keine Gefühle für sie hab', wird sie wohl nicht die Richtige sein." Wenn ich mich recht erinnere, hattest du es verneint: "Es gibt tausend Unterschiede, die uns teiln'." Hast du dich blind gestellt oder konntest du nicht aufpassen? Sie hat dich längst in ihr Herz geschlossen... 1.) ... und die Tür zugeknallt Wie ihr lachend auf dem Rasen spielt dein Lächeln ist eine Kurve, die alles wieder gerade biegt 2.) ... und den Riegel vorgeschoben Wie ihr euch wissend gegenübersitzt und wir zwei plötzlich wieder Fremde sind 3.) ... und den Schlüssel dreimal umgedreht (ich bin cool damit) Okay, du hältst mich weder für clever, noch bin ich aus zuckersüßem Kaugummi, aber wenn Anfassen so simpel sein soll und Berühren eine Kunst; um was wollen wir dann wetten, dass sie schwach wird, wenn du deine Hände benutzt? Also bleiben deine in den ihren, so lange du sie dort lässt 4.) ...und Martin: Der Deckel muss nichtmal genau passen, wenn er all die Hitze hält

27

Ik druk mijn lippen op jouw naam, sierlijk op een enveloppe geschreven, fragmenten van herinneringen, in een brief die ik je nooit heb gegeven. Weet je nog *** wij de eerste keer liepen, door die oude hoofdstad van ons land? Door de straten zwervend, lachend, jouw koude in mijn warme hand. En weet je nog de kleurigste herfst, wandelend door het bos bij de duinen, met jouw dochter die vol bewondering naar paddenstoelen liep te struinen? En weet je nog die hoogste schommel, die bijna reikte tot de maan waarop ik jou steeds hoger duwde, omdat ik nog niet weg wilde gaan? En weet je nog *** wij samen, slenterend door winkels van ingebonden papier, intiem pratend, de wereld negerend, jij mijn hand pakte en zei “hier”?; “Voel *** wij uit alle macht hetzelfde dansen op het ritme van dit leven” en *** ik toen ter plekke bedacht dat ik jou mijn wereld wilde geven. En weet je nog, toen het tij zich tegen ons begon te keren en wij nog dachten dat wij samen de storm wel zouden kunnen trotseren, *** ons roerloze schip tezamen met mijn wereld is vergaan, toen de golven van emoties het tegen de rotsen hebben doen slaan? En heb je het nog gehoord dat ik zoekend, tussen het wrakhout in de koude oceaan, jouw naam heb geroepen tot ik, schor en half in verdriet verdronken, maar aan land ben gegaan? En heb je het geweten dat ik dolend, over bospaden en de straten van die oude stad, gezocht heb naar sporen van jou, niet wetende of je aan mij dacht of dat je mij vergat? Maar wat je niet hebt kunnen weten en waarschijnlijk ook niet meer ziet is dat ik nooit heb kunnen vullen, de leegte die je achter liet. Ik druk mijn lippen op jouw naam, sierlijk op een enveloppe geschreven, fragmenten van herinneringen, in een brief die ik je nooit heb gegeven

0

Jul 18, 2018

Jul 18, 2018 at 10:56 AM UTC

AndrewLeviManson

Ik druk mijn lippen op jouw naam

Ik druk mijn lippen op jouw naam, sierlijk op een enveloppe geschreven, fragmenten van herinneringen, in een brief die ik je nooit heb gegeven. Weet je nog *** wij de eerste keer liepen, door die oude hoofdstad van ons land? Door de straten zwervend, lachend, jouw koude in mijn warme hand. En weet je nog de kleurigste herfst, wandelend door het bos bij de duinen, met jouw dochter die vol bewondering naar paddenstoelen liep te struinen? En weet je nog die hoogste schommel, die bijna reikte tot de maan waarop ik jou steeds hoger duwde, omdat ik nog niet weg wilde gaan? En weet je nog *** wij samen, slenterend door winkels van ingebonden papier, intiem pratend, de wereld negerend, jij mijn hand pakte en zei “hier”?; “Voel *** wij uit alle macht hetzelfde dansen op het ritme van dit leven” en *** ik toen ter plekke bedacht dat ik jou mijn wereld wilde geven. En weet je nog, toen het tij zich tegen ons begon te keren en wij nog dachten dat wij samen de storm wel zouden kunnen trotseren, *** ons roerloze schip tezamen met mijn wereld is vergaan, toen de golven van emoties het tegen de rotsen hebben doen slaan? En heb je het nog gehoord dat ik zoekend, tussen het wrakhout in de koude oceaan, jouw naam heb geroepen tot ik, schor en half in verdriet verdronken, maar aan land ben gegaan? En heb je het geweten dat ik dolend, over bospaden en de straten van die oude stad, gezocht heb naar sporen van jou, niet wetende of je aan mij dacht of dat je mij vergat? Maar wat je niet hebt kunnen weten en waarschijnlijk ook niet meer ziet is dat ik nooit heb kunnen vullen, de leegte die je achter liet. Ik druk mijn lippen op jouw naam, sierlijk op een enveloppe geschreven, fragmenten van herinneringen, in een brief die ik je nooit heb gegeven

49

Ik heb wat testjes afgenomen, wilde bepalen welke dromen mij het beste klaar kunnen stomen voor een leven in de bomen. Ik stem, studeer en ben het bos verloren, staar en veer op van het bed, wens terug los te zijn, zoek vrijheid en een job. Ik, wie ben, ik, boe, wie ben ik, moe. Wie ik ben, is wat ik doe, niet minder, meer, niet zeer, toch op zoek. Want wat was nu ook weer de clue? Ach juist, ik was op zoek, naar wie mij kan definiëren. Ik heb een onuitstaanbare nood aan vastleggen wie ik ben, het is geen aanrader, 'k zou het niet proberen. Ik wil vertrouwbaar zijn, betrouw me gauw en ik zal horen, ik ben als luisteraar geboren. Ook lief en accepterend, de armzaligen verwerend, doch lachend uit, oordelend, liefst de taken verdelend. Dat ben ik, Daan, de ambassadeur van buzz, plezier en lachen bezorgen aan de cohorte is mijn favoriete forte. Zeg ik allemaal zelf, rapportage is onbetrouwbaar onderzoek, ik blijf blijkbaar blij mijzelf verschuldigd te zeggen wie ik ben en is dat een probleem? 't Is dat ik vanonder zoek. Voor mij een beetje maar van bovenaf is dat allemaal oke. Vanaf morgen zeg ik nee wil ik minderen die letters zinderen na en daarom zeg ik ja wanneer ik liever afwijs. Het is een zwakte als pas gelakte nagels later wordt het mooi, voor nu is het een zooi tot het droogt en het poogt alles te verbeteren. Dat ben, was, word ik later een zeveraar een prater een typer, een tikker, getikt, jouw type, cherry picker. Ik eet de kersen op jouw taart wanneer je moederdag verjaart eet de olie van jouw dom de spookjes uit jouw kom Ik ben veel en ook een vraat ik schrok zelfs terwijl ik praat tijdens de film god wat zou ik mezelf ambetant vinden als ik mezelf niet was Daarom kan ik niet om met mensen die niet anders zijn, ik zou ze verwensen maar dat is niet mijn manier van werken ik tolereer ze, laat liefst niet teveel merken van mijn afgrijzen, afschuwelijk plezier als ik zie *** pijnlijk op een kier de deur staat naar vergetelheid.

0

Jun 9, 2019

Jun 9, 2019 at 8:21 PM UTC

Daan

Ik

Ik heb wat testjes afgenomen, wilde bepalen welke dromen mij het beste klaar kunnen stomen voor een leven in de bomen. Ik stem, studeer en ben het bos verloren, staar en veer op van het bed, wens terug los te zijn, zoek vrijheid en een job. Ik, wie ben, ik, boe, wie ben ik, moe. Wie ik ben, is wat ik doe, niet minder, meer, niet zeer, toch op zoek. Want wat was nu ook weer de clue? Ach juist, ik was op zoek, naar wie mij kan definiëren. Ik heb een onuitstaanbare nood aan vastleggen wie ik ben, het is geen aanrader, 'k zou het niet proberen. Ik wil vertrouwbaar zijn, betrouw me gauw en ik zal horen, ik ben als luisteraar geboren. Ook lief en accepterend, de armzaligen verwerend, doch lachend uit, oordelend, liefst de taken verdelend. Dat ben ik, Daan, de ambassadeur van buzz, plezier en lachen bezorgen aan de cohorte is mijn favoriete forte. Zeg ik allemaal zelf, rapportage is onbetrouwbaar onderzoek, ik blijf blijkbaar blij mijzelf verschuldigd te zeggen wie ik ben en is dat een probleem? 't Is dat ik vanonder zoek. Voor mij een beetje maar van bovenaf is dat allemaal oke. Vanaf morgen zeg ik nee wil ik minderen die letters zinderen na en daarom zeg ik ja wanneer ik liever afwijs. Het is een zwakte als pas gelakte nagels later wordt het mooi, voor nu is het een zooi tot het droogt en het poogt alles te verbeteren. Dat ben, was, word ik later een zeveraar een prater een typer, een tikker, getikt, jouw type, cherry picker. Ik eet de kersen op jouw taart wanneer je moederdag verjaart eet de olie van jouw dom de spookjes uit jouw kom Ik ben veel en ook een vraat ik schrok zelfs terwijl ik praat tijdens de film god wat zou ik mezelf ambetant vinden als ik mezelf niet was Daarom kan ik niet om met mensen die niet anders zijn, ik zou ze verwensen maar dat is niet mijn manier van werken ik tolereer ze, laat liefst niet teveel merken van mijn afgrijzen, afschuwelijk plezier als ik zie *** pijnlijk op een kier de deur staat naar vergetelheid.

74

Ich bin die, die du auf der Straße triffst, begeistert grüßt und nicht vergisst, was wir gestern schrieben. Lachend liegen wir uns in den Armen. Es gibt so viel zu erzählen, Worte überschlagen sich. Du sagst: „Wo ist nur die Zeit geblieben? Ich muss los, ich seh dich morgen.“ Drehst dich nochmal um und winkst mir zu. Es ist schon spät, du seufzt leise. „Mach dir bitte keine Sorgen, wenn ich mich nicht melde. Ist grad viel los. Zu viel Stress, zu wenig Zeit. Du kennst das ja, bist live dabei. Nur kann ich grad nicht mehr.“ Und ich bin die, die du auf der Straße triffst, besorgt begrüßt und nicht vergisst, zu fragen, wie diese Sache eigentlich ausging. Deine Worte sind Balsam für meine vernarbte Seele. Es tut gut, wieder mit dir zu reden. Wir schmunzeln über alte Zeiten, vergangene Tage und gehn‘ weiter unsere Wege. Es dauert lange, bis die nächste Nachricht kommt. Es dauert länger, bis die Antwort folgt. Doch ich bin die, die du auf der Straße triffst, zögernd noch grüßt und schon vergisst, was ich dir erzähle, während die Worte noch zwischen uns hängen. Unsre Leben ziehen aneinander vorbei, wir sind nicht mehr im Takt. Die Sätze kommen abgehackt und mühsam. Du bist gehetzt, denn das Leben wartet nicht. Prioritäten sind gesetzt – und ich bin nicht dabei. Trotzdem ein: „Lass mal wieder bald was machen und so reden wie früher.“ Wir vereinbaren ein Treffen, von dem wir beide wissen, dass es nie stattfinden wird. Du siehst mir nicht in die Augen und ich kenne die Wahrheit, nicke traurig zu einer Lüge, die nur noch du aufrechterhältst. Denn ich bin die, die du auf der Straße triffst, schon nicht mehr grüßt und eigentlich schon lange vergessen hast.

0

May 7, 2023

May 7, 2023 at 6:41 PM UTC

sis

Ich bin die...

Ich bin die, die du auf der Straße triffst, begeistert grüßt und nicht vergisst, was wir gestern schrieben. Lachend liegen wir uns in den Armen. Es gibt so viel zu erzählen, Worte überschlagen sich. Du sagst: „Wo ist nur die Zeit geblieben? Ich muss los, ich seh dich morgen.“ Drehst dich nochmal um und winkst mir zu. Es ist schon spät, du seufzt leise. „Mach dir bitte keine Sorgen, wenn ich mich nicht melde. Ist grad viel los. Zu viel Stress, zu wenig Zeit. Du kennst das ja, bist live dabei. Nur kann ich grad nicht mehr.“ Und ich bin die, die du auf der Straße triffst, besorgt begrüßt und nicht vergisst, zu fragen, wie diese Sache eigentlich ausging. Deine Worte sind Balsam für meine vernarbte Seele. Es tut gut, wieder mit dir zu reden. Wir schmunzeln über alte Zeiten, vergangene Tage und gehn‘ weiter unsere Wege. Es dauert lange, bis die nächste Nachricht kommt. Es dauert länger, bis die Antwort folgt. Doch ich bin die, die du auf der Straße triffst, zögernd noch grüßt und schon vergisst, was ich dir erzähle, während die Worte noch zwischen uns hängen. Unsre Leben ziehen aneinander vorbei, wir sind nicht mehr im Takt. Die Sätze kommen abgehackt und mühsam. Du bist gehetzt, denn das Leben wartet nicht. Prioritäten sind gesetzt – und ich bin nicht dabei. Trotzdem ein: „Lass mal wieder bald was machen und so reden wie früher.“ Wir vereinbaren ein Treffen, von dem wir beide wissen, dass es nie stattfinden wird. Du siehst mir nicht in die Augen und ich kenne die Wahrheit, nicke traurig zu einer Lüge, die nur noch du aufrechterhältst. Denn ich bin die, die du auf der Straße triffst, schon nicht mehr grüßt und eigentlich schon lange vergessen hast.

14