"kinalakihan" poems - Hello Poetry

Kailan mo nasabing malaya ka na kung pati magulang mo ay hinihigpitan ka. Anong kalayaan mayroon ka ba kung habambuhay ka namang nakatali sa punding bombilya. Lahat ba kaya **** gawin upang maging malaya ka kung bawat paraang alam mo'y laging pumapalya? Alam mo ba ang tunay na kahulugan ng Kalayaan kung sa sarili mo'y hindi mo magawang lumaya? Yelo lang ang malamig at hindi apoy na nagngangalit, kaya bakit hindi mo subukang maging malaya? Aanhin mo ang kayamanan sa mundo kung watak-watak naman ang pamilyang kinalakihan mo? Aabutin mo ba ang pangarap mo kahit ilang pana at sibat pa ang tumambad sa iyo? Nasa iyong mga kamay ang kalayaang minimithi mo at ikaw ang tanging makagagawa lamang nito.

0

Jun 12, 2016

Jun 12, 2016 at 11:07 AM UTC

eugene

KALAYAAN - Tulang Akrostiko

Kailan mo nasabing malaya ka na kung pati magulang mo ay hinihigpitan ka. Anong kalayaan mayroon ka ba kung habambuhay ka namang nakatali sa punding bombilya. Lahat ba kaya **** gawin upang maging malaya ka kung bawat paraang alam mo'y laging pumapalya? Alam mo ba ang tunay na kahulugan ng Kalayaan kung sa sarili mo'y hindi mo magawang lumaya? Yelo lang ang malamig at hindi apoy na nagngangalit, kaya bakit hindi mo subukang maging malaya? Aanhin mo ang kayamanan sa mundo kung watak-watak naman ang pamilyang kinalakihan mo? Aabutin mo ba ang pangarap mo kahit ilang pana at sibat pa ang tumambad sa iyo? Nasa iyong mga kamay ang kalayaang minimithi mo at ikaw ang tanging makagagawa lamang nito.

8

Sa probinsiyang kinalakihan ko, Bata man o matanda ay nagtatrabaho. Sa lugar kung saan marami ang tanim na tubo, Lahat ay maagang gumigising at nagbabanat ng buto. Sa malawak na lupain sinimulan nilang magtanim, Mula umaga, tanghali, at hanggang pagsapit ng dilim. Hindi inaalintana ang init, sakit, at hapdi na kinikimkim, Maitawid lamang sa gutom ang pamilyang pinatitikim. Kahit kapiranggot man ang kanilang kinikita, O minsan wala talagang may madudukot sa bulsa, Ngiti sa kanilang labi'y hindi mawala-wala, Pagka't pamilya ay tunay na mahalaga sa kanila. Puso ko'y nahahabag, nalulungkot, at nagsusumamo, Sanay mapansin sila ng mga tao sa gobyerno, Dagdagan sana nila ang kita ng mga manggagawang sinsero, Sa pagtatrabaho nang buong puso at may totoong prinsipyo. Magsasaka man sila, **** haciendero, o barbero, Pantay-pantay sana ang pagtingin natin sa mga ito. Kung wala sila, paano ang bansa natin aasenso? Manggagawa po sila, nilikha ng Diyos bilang tao. Nawa'y mapakinggan bawat nilang gusto, Itaas ang kita ng manggagawang Pilipino. Kumilos na sana ang ating gobyerno, Huwag nilang hayaang sila'y magpakalayo-layo.

0

Aug 12, 2016

Aug 12, 2016 at 6:28 PM UTC

eugene

Manggagawa

Sa probinsiyang kinalakihan ko, Bata man o matanda ay nagtatrabaho. Sa lugar kung saan marami ang tanim na tubo, Lahat ay maagang gumigising at nagbabanat ng buto. Sa malawak na lupain sinimulan nilang magtanim, Mula umaga, tanghali, at hanggang pagsapit ng dilim. Hindi inaalintana ang init, sakit, at hapdi na kinikimkim, Maitawid lamang sa gutom ang pamilyang pinatitikim. Kahit kapiranggot man ang kanilang kinikita, O minsan wala talagang may madudukot sa bulsa, Ngiti sa kanilang labi'y hindi mawala-wala, Pagka't pamilya ay tunay na mahalaga sa kanila. Puso ko'y nahahabag, nalulungkot, at nagsusumamo, Sanay mapansin sila ng mga tao sa gobyerno, Dagdagan sana nila ang kita ng mga manggagawang sinsero, Sa pagtatrabaho nang buong puso at may totoong prinsipyo. Magsasaka man sila, **** haciendero, o barbero, Pantay-pantay sana ang pagtingin natin sa mga ito. Kung wala sila, paano ang bansa natin aasenso? Manggagawa po sila, nilikha ng Diyos bilang tao. Nawa'y mapakinggan bawat nilang gusto, Itaas ang kita ng manggagawang Pilipino. Kumilos na sana ang ating gobyerno, Huwag nilang hayaang sila'y magpakalayo-layo.

24

Sabayan mo ako sa pagbigkas nito, Nakakapagpabagabag, Pitumput-pitong puting pating, Minikaniko ni Monico ang makina ni Monica, Ang relo ni Leroy ay Rolex Bumili ako ng bituka ng butiki sa butika. Eto ang mga pampilipit dila na naalala at kinalakihan ko Ang saya bigkasin, Kasi alam ko na ang bawat pantig, ang tamang pagsambit At tuwang-tuwa ako bigkasin sa harap ng mga kaibigan ko Ipinagmamalaki kasi kaya kong sabihin ng diretso, at hindi nauutal Siyempre, noong una, pumilipit ang aking dila Ilang beses pinaulit-ulit, hanggang sa masabi nang tama At ayun, kinaya kong sabihin Pero sa lahat ng narinig at nabasa kong pampilipit dila Tila bang 'di ko pa rin kayang sabihin sa sa'yo ang mga salitang Mahal, kita. Gusto, kita. Na para bang sila ang mga salitang pinakamahirap bigkasin, Kahit siguro ilang beses ko ulit-ulitin hanggang sa masabi ko nang tama Parang hindi ko pa din kakayanin. Siguro mas kaya ko pang sabihin sa sa'yo ang mga pampilipit dila na naaalala ko, Nakakapagpabagabag Nakakapagpabagabag ka sa pagtulog ko Kakaisip kung anong mangyayari kung sinabi ko sa'yong gusto kita. Kung anong mangyayari, pag nanligaw ako o pag naging tayo na. Handa akong protektahan ka sa pitumput-pitong puting pating. Alam mo ba ang relo ni Leroy ay Rolex? Sana alam din niya ang oras ng uwi mo, para maihatid kita, Sana alam din niya na tumitigil ang oras tuwing nagkakasalubong ang ating mga mata Sana alam niya ang tamang oras kung kailan ko ba dapat sabihin sa'yo na mahal kita Nauutal sa apat na pantig, Na hindi ko naman alam kung gusto mo bang marinig Mahal kita, mahal kita, mahal kita. Ilang beses inulit-ulit bigkasin habang papunta sa'yo Baka sakaling masabi ko pagdating ko sa harap mo Pero nang nakita ka na, Para bang nabura mo ang lahat ng bokabularyo na alam ko, Nakalimutan ang tamang balarila, Nakalimutan kung paano mag-salita At nang lumampas ka, Nanghinayang. Sayang. Tatanggapin ko na lang na Siguro hindi lahat ng pampilipit dila ay kaya kong bigkasin Mas-mabuti na lang siguro na, Hindi sumubok, hanggang sa makalimutan ko nang sabihin sa'yo At mag-aantay na lang muli ng isang taong hindi pipilipit ang aking dila Kapag sinabi kong, Mahal na mahal kita.

0

Apr 23, 2016

Apr 23, 2016 at 11:41 PM UTC

jramos

Pampilipit Dila

Sabayan mo ako sa pagbigkas nito, Nakakapagpabagabag, Pitumput-pitong puting pating, Minikaniko ni Monico ang makina ni Monica, Ang relo ni Leroy ay Rolex Bumili ako ng bituka ng butiki sa butika. Eto ang mga pampilipit dila na naalala at kinalakihan ko Ang saya bigkasin, Kasi alam ko na ang bawat pantig, ang tamang pagsambit At tuwang-tuwa ako bigkasin sa harap ng mga kaibigan ko Ipinagmamalaki kasi kaya kong sabihin ng diretso, at hindi nauutal Siyempre, noong una, pumilipit ang aking dila Ilang beses pinaulit-ulit, hanggang sa masabi nang tama At ayun, kinaya kong sabihin Pero sa lahat ng narinig at nabasa kong pampilipit dila Tila bang 'di ko pa rin kayang sabihin sa sa'yo ang mga salitang Mahal, kita. Gusto, kita. Na para bang sila ang mga salitang pinakamahirap bigkasin, Kahit siguro ilang beses ko ulit-ulitin hanggang sa masabi ko nang tama Parang hindi ko pa din kakayanin. Siguro mas kaya ko pang sabihin sa sa'yo ang mga pampilipit dila na naaalala ko, Nakakapagpabagabag Nakakapagpabagabag ka sa pagtulog ko Kakaisip kung anong mangyayari kung sinabi ko sa'yong gusto kita. Kung anong mangyayari, pag nanligaw ako o pag naging tayo na. Handa akong protektahan ka sa pitumput-pitong puting pating. Alam mo ba ang relo ni Leroy ay Rolex? Sana alam din niya ang oras ng uwi mo, para maihatid kita, Sana alam din niya na tumitigil ang oras tuwing nagkakasalubong ang ating mga mata Sana alam niya ang tamang oras kung kailan ko ba dapat sabihin sa'yo na mahal kita Nauutal sa apat na pantig, Na hindi ko naman alam kung gusto mo bang marinig Mahal kita, mahal kita, mahal kita. Ilang beses inulit-ulit bigkasin habang papunta sa'yo Baka sakaling masabi ko pagdating ko sa harap mo Pero nang nakita ka na, Para bang nabura mo ang lahat ng bokabularyo na alam ko, Nakalimutan ang tamang balarila, Nakalimutan kung paano mag-salita At nang lumampas ka, Nanghinayang. Sayang. Tatanggapin ko na lang na Siguro hindi lahat ng pampilipit dila ay kaya kong bigkasin Mas-mabuti na lang siguro na, Hindi sumubok, hanggang sa makalimutan ko nang sabihin sa'yo At mag-aantay na lang muli ng isang taong hindi pipilipit ang aking dila Kapag sinabi kong, Mahal na mahal kita.

50

Kahit isang sulyap lang sa langit ay di na matanaw, Daan-daang matatayog na konkretong kahon, pati anino nito'y ako'y napapaligiran. Tinatakpan ang malagintong sinag ng araw, maging ang hanging sana'y magpapaypay sa nagiinit na siyudad ay natakpan na. Nagbago na ang mundo. Bago na naga ang mundo. Pero nasaan na ang mundong kinalakihan at pinapangarap ko? Nanabik sa malawak na langit na noo'y tinitingala-tingala lang, na kunwaring inaangkin ko ito, na akin ito. Pero bago nga ngayon ang nakikita ko, matatayog na konkretong kahon, na humaharang sa tunay na paraiso.

0

May 22, 2015

May 22, 2015 at 4:14 AM UTC

lovestargirl

BAGO

Kahit isang sulyap lang sa langit ay di na matanaw, Daan-daang matatayog na konkretong kahon, pati anino nito'y ako'y napapaligiran. Tinatakpan ang malagintong sinag ng araw, maging ang hanging sana'y magpapaypay sa nagiinit na siyudad ay natakpan na. Nagbago na ang mundo. Bago na naga ang mundo. Pero nasaan na ang mundong kinalakihan at pinapangarap ko? Nanabik sa malawak na langit na noo'y tinitingala-tingala lang, na kunwaring inaangkin ko ito, na akin ito. Pero bago nga ngayon ang nakikita ko, matatayog na konkretong kahon, na humaharang sa tunay na paraiso.

14

Andaming nag bago, noh? Mga bagong mukha Mga naalala ko na lamang sa mukha Ano ba ulit ang iyong ngalan? Marami na rin palang namaalam Mga namalagi sa ibang lugar Mga lumisan sa mundong ibabaw Ikaw, saan ka na nananahan? At itong mga dating maliliit na bata Ngayon ay nagsilakihan na Ang karamihan ay napariwara At ang iilan ay hindi nawalan ng pag asa Masyado siguro akong naging abala Upang hindi mapuna Kilala pa rin kaya ako Ng komunidad na kinalakihan ko?

0

Mar 31, 2020

Mar 31, 2020 at 8:32 AM UTC

nngella

Komunidad

Andaming nag bago, noh? Mga bagong mukha Mga naalala ko na lamang sa mukha Ano ba ulit ang iyong ngalan? Marami na rin palang namaalam Mga namalagi sa ibang lugar Mga lumisan sa mundong ibabaw Ikaw, saan ka na nananahan? At itong mga dating maliliit na bata Ngayon ay nagsilakihan na Ang karamihan ay napariwara At ang iilan ay hindi nawalan ng pag asa Masyado siguro akong naging abala Upang hindi mapuna Kilala pa rin kaya ako Ng komunidad na kinalakihan ko?

16

Alaala mo sa Tag-araw Kay bilis lumipas ang mga araw na nagdaan at sumapit na naman ang buwan ng tag-araw. Buwan kung saan ipinangako kong hindi ka iiwan, Pero, alaala mo sa akin ay hindi ko mabitaw-bitawan. Kay sakit alalahaning ikaw ang unang nang-iwan, nang iyong malamang ako ay dukha lamang. Kay hapdi sa damdamin ang mga katagang iyong binitiwan, na magpa-hanggang ngayon ay nakamarka pa rin sa aking puso at isipan. Ipinaintindi ko sa iyo ang aking kinalakihan na ang buong akala ko ay iyong maiintindihan. Ipinakita ko sa iyo kung gaano ako kasaya kahit na maralita lamang, Subalit, pakitang tao lamang pala ang lahat ng ugali mo sa aking harapan. Tinanggap ko ang galit ng aking magulang pagkat hindi ka nila nagustuhan. Isinantabi ko ang pangarap ko at sinuportahan ka sa iyong kaligayahan. Pero bakit kay dali lamang sa iyong ako noon ay pakawalan? Sinayang mo ang limang taon na ikaw at ako ay nagmahalan. Ngayon... tag-araw na naman; at dito sa dalampasigan kung saan sumisikat ang araw sa silangan, Ay binitawan mo ang mga salitang 'ang mahalin ka ay isang pagkakamaling habambuhay kong pagsisisihan'. Ako'y iyong tinalikuran, ni hindi man lamang ako nakasagot o nakapagpaalam. Ibubulong ko na lamang sa hangin ang aking kasagutan na minahal kita nang buong-buo at tapat na walang pinagsisihan, Pero kinakailangan na kitang pakawalan sa aking puso at isipan. Ito na ang huling tag-araw na alalahanin pa kita sa dalampasigan dahil magsisimula na akong bumuo ng mga bagong alaalang wala ka na sa akin magpakailanman.

0

Oct 20, 2018

Oct 20, 2018 at 10:06 PM UTC

eugene

Untitled

Alaala mo sa Tag-araw Kay bilis lumipas ang mga araw na nagdaan at sumapit na naman ang buwan ng tag-araw. Buwan kung saan ipinangako kong hindi ka iiwan, Pero, alaala mo sa akin ay hindi ko mabitaw-bitawan. Kay sakit alalahaning ikaw ang unang nang-iwan, nang iyong malamang ako ay dukha lamang. Kay hapdi sa damdamin ang mga katagang iyong binitiwan, na magpa-hanggang ngayon ay nakamarka pa rin sa aking puso at isipan. Ipinaintindi ko sa iyo ang aking kinalakihan na ang buong akala ko ay iyong maiintindihan. Ipinakita ko sa iyo kung gaano ako kasaya kahit na maralita lamang, Subalit, pakitang tao lamang pala ang lahat ng ugali mo sa aking harapan. Tinanggap ko ang galit ng aking magulang pagkat hindi ka nila nagustuhan. Isinantabi ko ang pangarap ko at sinuportahan ka sa iyong kaligayahan. Pero bakit kay dali lamang sa iyong ako noon ay pakawalan? Sinayang mo ang limang taon na ikaw at ako ay nagmahalan. Ngayon... tag-araw na naman; at dito sa dalampasigan kung saan sumisikat ang araw sa silangan, Ay binitawan mo ang mga salitang 'ang mahalin ka ay isang pagkakamaling habambuhay kong pagsisisihan'. Ako'y iyong tinalikuran, ni hindi man lamang ako nakasagot o nakapagpaalam. Ibubulong ko na lamang sa hangin ang aking kasagutan na minahal kita nang buong-buo at tapat na walang pinagsisihan, Pero kinakailangan na kitang pakawalan sa aking puso at isipan. Ito na ang huling tag-araw na alalahanin pa kita sa dalampasigan dahil magsisimula na akong bumuo ng mga bagong alaalang wala ka na sa akin magpakailanman.

25

Tumatanda Nang walang pinagkatandaan Lumalaki Nang walang kinalakihan Tumatanda Nang walang natatandaan

0

Sep 13, 2018

Sep 13, 2018 at 3:15 PM UTC

krizheming

Walang Pamagat

Tumatanda Nang walang pinagkatandaan Lumalaki Nang walang kinalakihan Tumatanda Nang walang natatandaan

6