"intriga" poems
Maraming chismosa kahit saan ka magpunta.
Ito ay intriga ng mga ingitera.
Buhay nila ay hindi masaya.
Kaya buhay ng iba ay sinisita.
Totoo man o hindi ang mga istorya,
wala na sila kung ano pa.
Ano paba ang mapapala sa chismis ng iba?
Edi wala!
Kaya lumakad ng tuwid,
itahimik ang bibig,
at takpan ang mga tenga.
At isipin nalang ang solusyon ng sarili nyong problema.
-MPS12
Aug 7, 2017
Aug 7, 2017 at 7:19 PM UTC
O homem e Deus
O homem assumido ou não,
Pedaço de terra, religião?
A intriga permanente do além,
A morte que sempre vem,
Mendigos procuram pão,
Ateus em procissão.
O homem consciente da sua mortalidade,
Flores renascem em felicidade,
Terreno faminto de amor e concórdia,
Deus, oh homem, misericórdia!
Homem e Deus da vida,
Comunicação imperativa,
Espíritos do homem da inquietude,
Paraíso de Deus, da plenitude!
O homem ser estranho que fracassa,
Deus da inteligência e da eterna graça,
O homem inventa e recria O Deus da noite e do dia,
Eu o venero e amo com piedosa alegria.
Victor Marques 21/11/2008
May 30, 2011
May 30, 2011 at 4:31 AM UTC
Aun no sé qué es amar a una persona
Pero...
Amo la vida
Amo la luz y su perfección
Amo escuchar, sentir, ver, oler.
Amo la vida nueva
Amo capturar un momento y poder contemplarlo
Amo analizar y preguntarme
Amo imaginar lo que los demás piensan y sienten
Amo el azul
Amo mi cuarto, mi santuario.
Amo dormir
Amo acostarme en el pasto
Amo el Nirvana
Amo la Historia
El día que ame a alguien tanto como amo esto,
entenderé lo que tanto me intriga.
Aug 20, 2013
Aug 20, 2013 at 9:20 PM UTC
Él no es elegante,
Él no es amable,
Era inculto e inclusive hasta intolerante.
Pero tiene un je ne sais quoi, que me tiene excitada.
Es feo, pero tiene, un Je ne sais quoi!
Sus palabras son como un brebaje que sana.
Una mezcla de ternura y picardía,
que enternece, que intriga,
que me arropan los temores.
Es feo, pero tiene, un Je ne sais quoi!
La vida no lo bendijo con buena altura,
mas tiene estatura de los dioses romanos.
Es su caminar toda una obra de arte,
es inevitable que a su pasar, se paraliza hasta el aire.
Es feo, pero tiene, un Je ne sais quoi!
Tiene carácter de esos que destila aroma de hombre macho.
Tiene aroma de buen amante, de esos que transforman tu vida en un instante.
Sus manos son de seda, cuando tocan;
hipnotizan, hechizan,
encantan, embelesan,
y me atraparon desde el primer día.
Es feo, pero tiene, un Je ne sais quoi!
tiene una mirada que cautiva,
que perdona, que transforma,
que emociona,
que resplandece toda oscuridad,
desde que lo mire por primera vez
repudie el opacado brillo del sol antes la radiante luz de sus ojos.
Es feo, pero tiene, un Je ne sais quoi!
Sus labios son como el día después de la tormenta,
un arcoíris de sabores inexplicables,
es como si en sus labios, están todas las frutas mescladas.
No lo niego, y nunca pensaría en hacerlo.....
La realidad es que es feo.
Pero tiene, un Je ne sais quoi,
y así, lo AMO!
Es que no lo cambio, ni por William Levy!
LeydisProse
6/5/2017
https://m.facebook.com/LeydisProse/
Jun 7, 2017
Jun 7, 2017 at 9:48 AM UTC
Prolóngase tu doncellez
como una vacua intriga de ajedrez.
Torneada como una reina
de cedro, ningún jaque te despeina.
Mis peones tantálicos
al rondarte a deshora,
fracasan en sus ímpetus vandálicos.
La lámpara sonroja tu balcón;
despilfarras el tiempo y la emoción.
Yo despilfarro, en una absurda espera,
fantasía y hoguera.
En la velada incompatible,
frústrase el yacimiento espiritual
y de nuestras arterias el caudal.
Los pródigos al uso
que vengan a nosotros a aprender
cómo se dilapida todo el ser.
Tu destino y el mío, contrapuestos,
vuelcan el apogeo de la vida
febril e insomne que se va, en la ida
de un cofre que rebosa
y se malgasta en una fecha ociosa.
Las monedas excomulgadas
de nuestro adulto corazón
caen al vacío, con
lúgubre opacidad, cual si cayera
una irreparable sordera.
Y frente al ínclito derroche
de los tesoros que atesora
el yacimiento de las almas, algo
muy hondo en mí, se escandaliza y llora.
742
Era de esas, de esas que pasan pero no desapercibida. Llamaba mucho la atención pero solo aquél que la conocía, sabia realmente lo que aquellos ojos guardaban detrás de tanta belleza. Eran ojos de esos que brillan y que jamas se olvidan. De esos que te dejan con intriga, que te dejan con mil pensamientos. Con ganas, ganas de conocer. De esos sensibles que al mirarlos te das cuenta que con solo un error podrían apagarse. Aquél que la conocía sabía cuan difícil era, porque ella era de esas que por más que quieras, solo la mirarías una sola vez en tu vida. Y asi fue, nunca más volvió a pasar.
Jun 8, 2015
Jun 8, 2015 at 6:30 PM UTC
¡Para el que sufre como yo he sufrido,
para el cansado corazón ya huérfano,
para el triste ya inerme ante la vida,
bendito agujero *****
¡Para el que pierde lo que yo he perdido
(luz de su luz y hueso de sus huesos),
para el que ni recobra ya ni olvida,
bendito agujero *****
¡Agujero sin límites, gigante
y medroso agujero,
cómo intriga a los tontos y a los sabios
la insondabilidad de tu misterio!
¡Mas si hay alma, he de hallar la suya errante;
si no, en la misma nada fundiremos
nuestras áridas bocas, ya sin labios,
en tu regazo, fúnebre agujero!
484
Yo tuve, en tierra adentro, una novia muy pobre:
ojos inusitados de sulfato de cobre.
Llamábase María; vivía en un suburbio,
y no hubo entre nosotros ni sombra ni disturbio.
Acabamos de golpe: su domicilio estaba
contiguo a la estación de los ferrocarriles,
y ¿qué noviazgo puede ser duradero entre
campanadas centrífugas y silbatos febriles?
El reloj de su sala desgajaba las ocho;
era diciembre, y yo departía con ella
bajo la limpidez glacial de cada estrella.
El gendarme, remiso a mi intriga inocente,
hubo de ser, al fin, forzoso confidente.
María se mostraba incrédula y tristona:
yo no tenía traza de una buena persona.
¿Olvidarás acaso, corazón forastero,
el acierto nativo de aquella señorita
que oía y desoía tu pregón embustero?
Su desconfiar ingénito era ratificado
por los perros noctívagos, en cuya algarabía
reforzábase el duro presagio de María.
¡Perdón, María! Novia triste, no me condenes;
cuando oscile el quinqué y se abatan las ocho,
cuando el sillón te mezca, cuando ululen los trenes,
cuando trabes los dedos por detrás de tu nuca,
no me juzgues más pérfido que uno de los silbatos
que turban tu faena y tus recatos.
463
Ese lugar que tienes,
cielito lindo,
entre las piernas,
ese lugar tan íntimo
y querido,
es un lugar común.
Por lo citado y por lo concurrido.
Al fin, nada me importa:
me gusta en cualquier caso.
Pero hay algo que intriga.
¿Cómo
solar tan diminuto
puede ser compartido
por una población tan numerosa?
¿Qué estatutos regulan el prodigio?
376
Una sonrisa en un pasillo,
una lágrima en un verso,
los gritos tras mi libro
amarillo.
Tengo miedo de tus ojos
son girasoles hambrientos,
despiertos, gigantescos.
Me despierta tú indiferencia
y me duermo entre tus senos.
Aunque no soy tartamudo,
tú eres muy linda.
Y aunque me preocupas,
e intrigas,
quiero ahogarme entre tu carne
desnuda, sin capas
abierta.
Despierta.
Nov 20, 2017
Nov 20, 2017 at 9:05 PM UTC