Submit your work, meet writers and drop the ads. Become a member
Karapatang Ari 2016
WMSU MABUHAY ESU
DONWARD CAÑETE GOMEZ BUGHAW


Kung isa-isahin ang nangakaraan
Simula no'ng ika'y aking niligawan
Hanggang sa dumating ating hiwalayan,
Maikuk'wento ko ng walang alangan.

Unang kita palang, napaibig ako
Sa isang babae at Nimfang tulad mo;
Puso ko'y nahulog ng di napagtanto,
Siguro'y pakana ito ni Kupido.

Iyong itinanong, "Ikaw ba si Donward?"
Ako'y napatigil nang dahil sa gulat
Ako ay lumingo't ikaw ay hinarap,
Aking itinugon isang tango't kindat.

Nang ako'y lumabas na sa isang silid
Hindi ko mawari't ikaw ay nawaglit;
Ako ay nalumbay sa nasahing pilit
Ano't ang tadhana ay nagmamalupit.

Gusto ko pa namang ika'y makilala
Paanong nangyari't agad kang nawala,
Hindi tuloy kita natanong o sinta
Sa iyong pangalan na pang-engkantada.

Aking inusisa ang aking sarili:
"May pag-asa pa bang makita kang muli?
May tadhana kayang magtatagpo uli
Sa ating dalawa kahit na sandali?"

Hanggang isang araw, nang aking makita
Iyong kaibigang naglakad mag-isa
Agad kong tinanong kung ika'y nagsimba
Marahan n'yang sagot nasa tuluyan ka.

Pagkatapos niyon tinanong ko na s'ya
Sa iyong pangalan na may pagkad'yosa
Agaran niyang sagot, "Devina Mindaña,
Ang buong pangalan ng aking kasama.

Nagpatuloy kami sa pagkuk'wentuhan
Habang naglalakad sa tabi ng daan
Hanggang sa dumating ang aming usapan
Sa punto na ako ay kanyang mabuk'han.

Diretsahang tanong ay 'may gusto ka ba,
Sa kaibigan kong nanuot sa ganda?'
Sagot ko'y mistula isang tugong parsa,
Naging dahilan ko'y, 'Naku, wala! Wala!'

Imbis na makuha, siya ay natawa
At nang tanungin ko'y naging sagot niya:
"Subukan mo nalang ang ligawan siya
At baka maantig, batong puso niya.

Ni minsan ay hindi siya nagkaroon
ng isang siyota, pagkat umaambon
ang pangarap niyang gustong maisulong
ang makapagtapos at ang makaahon."

Pagkasabi niyon, ako ay nangusap:
"Diyata't parehas kami ng pangarap,
Kapwa puso namin ay nangangagliyab
Sa iisang nais na para sa bukas."

Nagpatuloy kami sa aming usapan
Hanggang sa tuluyang siya'y namaalam.
"Ako'y ikumusta sa 'yong kaibigan,"
Wika ko nang siya'y tumawid sa daan.

Nagpatuloy ako sa aking paglakad
Hanggang sa marating ang nagliliwanag
nating pamantasang nagtatahang huwad
ng dunong at puring nanahanang likas.

Nagdaan ang gabi't umaga na naman
Pagsulat ng tula'y aking sinimulan,
Yaong tulang handog sayo kamahalan
Nitong si Balagtas, Donward ang pangalan.

Ang iyong pangalan ang naiititik
Niyong aking plumang espadang matulis;
Ang tinta ay dugong may hinalong pawis
Nitong aking huli't wagas na pag-ibig.

Ngunit sa kabila, niyong aking katha
Aking nalimutan ang lahat ng bigla
Maging pangalan mo, sintang minumutya
Kung kaya't nagtanong uli ang makata.

"Siya ang babaeng aking naibigan,"
Pagkukuwento ko kay Jesang huwaran
Nang ika'y nakitang naglakad sa daan
Kasama ang dal'wa mo pang kaibigan.

At nang naguluha'y aking itinuro,
Pagkatapos niyo'y siyang aking sugo;
Si Jesang huwaran ay parang kabayo,
Ika'y sinalubong ng lakarang-takbo.

Agad kang tinanong sa iyong pangalan
Katulad ng aking naging kautusan.
Nang ika'y tawagin -- o kay saklap naman
Di mo man lang ako nagawang balingan.

Nang aking tanungin si Jesang huwaran,
Nang siya'y nagbalik sa pinanggalingan,
Kung ano ang iyong tunay na pangalan:
"Devina Mindaña," kanyang kasagutan.

Hindi lumalao't hindi nakayanan
Ng puso kong ito, ang manahimik lang;
Kaya't nagsimulang ikaw ay sabayan,
Kahit hindi pa man kilalang lubusan.

Ewan ko kung bakit ako'y tinarayan,
Gusto kong magtanong, pero di na lamang;
Sa sungit mo kasi'y baka lang talikdan
At bago aalis ay iyong duraan.

Subalit, lumipas ilang linggo't buwan
Tayo'y nagkasundo't nagkausap minsan;
Insidenteng iyo'y di ko malimutan,
Malamyos **** tinig, aking napakinggan.

Nang ako'y tanungin sa aking pangalan,
Sa telepono ko'y sagot ay Superman;
At nang mukhang galit, agad sinabihang,
"Huwag kang magalit, ika'y biniro lang."

Agad kong sinabi ang aking pangalan
Baka tuloy ako'y iyong mabulyawan:
"Si Donward po ito," sabi kong marahan,
Pagpapakilala sa 'king katauhan.

Patuloy ang takbo ng ating kuwento,
Ang lahat ng iyo'y aking naging sulo,
Sa papasukin kong isang labirinto;
Sa isang kastilyong nasa iyong puso.

Hanggang isang gabi, mayroong sayawan,
Napuno ng tao ang gitnang bulwagan;
Ang aking sarili'y hindi napigilan
Na ika'y hanapi't maisayaw man lang.

Ngunit ng matunto'y hindi nakaasta,
Ang aking nasahin ay naglahong bigla;
Imbis na lapita't dalhin ka sa gitna,
Ay hindi na lama't ako'y nababakla.

Aking aaminin ang kadahilanan,
Takot na talaga ang pusong iniwan
Na baka lang uli't ito ay masaktan
Tulad ng sa aking naging kasaysayan.

Kaya't hindi ako nagpadalos-dalos
At baka pa tuloy yaon ay mapaltos;
Ang mabulilyaso'y mahirap na unos
Nitong aking pusong may panimding lubos.

Akin pang naitanong sa isang pinsan mo
K'wento ng pag-ibig na tungkol sa iyo
At kung maaaring ikaw ay masuyo,
Naging tugon niya'y: 'Ewan ko! Ewan ko!'

"Huwag ikagalit kung ika'y tanungin,"
Sabi ng pinsan **** maalam tumingin
Di sa kanyang mata na nakakatingin,
(Kung hindi'y sa kanyang talas na loobin).

Aking naging tugon doon sa kausap,
Yaong binibining aking nakaharap:
"Hindi magagalit itong nakatapat
Hangga't ang puso ko'y hindi nagkasugat.

Pagkatapos niyo'y kanya ng sinabi
Ang ibig itanong na nangagsumagi
Sa kanyang isipang lubhang mapanuri,
Ang kanyang hinala ay ibinahagi.

"Ikaw ba'y may gusto sa kanya na lihim?
Huwag **** itago't ng hindi lusawin
Ang laman ng puso at iyong pagtingin
Ng iyong ugaling, pagkasinungaling!"

Pagkatapos niyo'y agad kong sinagot
Tanong niyang sadyang nakakapanubok
At ipinagtapat yaong aking loob
Ng walang alanga't maski pagkatakot.

"Ako nga'y may gusto sa kanya na lihim,
Subalit paanong siya'y maging akin
Gayung tingin pala'y akin ng sapitin,
Ang lumbay, ang hapdi't kabiguan man din?"

"Di ko masasagot ang 'yong katanungan,"
Naging tugon niyong butihin **** pinsan,
"Tanging payo ko lang ay pahalagahan,
Huwag pabayaa't siya ay igalang."

Aking isinunod nang kami'y matapos
Ay ang iyong ateng wari d'yosang Venus;
Agad kong sinabi habang napalunok
Yaong aking pakay at nang s'ya'y masubok.

Imbis na tugunin yaong aking pakay,
Ako'y di pinansin kung kaya't nangalay
Dalawa kong mata sa kanilaynilay
Ako'y nanghihina't puso'y nanlupaypay.

Aking iniisip sa tuwi-tuwina
Ay ang pangalan mo, mahal kong Devina;
At ang hinihiling sa bantay kong tala,
Hihinting pag-asang makapiling kita.

Kaya't hindi ako nakapagpipigil,
Iyong aking loob na nanghihilahil
Aking inihayag sayo aking giliw
Ng walang palaman at maski kasaliw.

Tandang tanda ko pa no'ng makasabay ka
Papuntang simbaha'y sinusuyo kita
Hanggang sa pagpasok ako'y sumasama
Kahit hindi alam ang gagawin sinta.

Bago nagsimula ang misa mahal ko,
Ang aking larawa'y iniabot sayo;
May sulat sa likod, sana'y nabasa mo,
Yaong pangungusap ay mula sa puso.

Di kita nakitang ako ay nilingon,
Sapagkat atens'yo'y naroong natuon
Sa isang lalaking pumasok na roon,
At sayo'y tumabi hanggang sa humapon.

At nang nagsimula'y umalis na ako,
Pagkat ako itong walang sinasanto;
Baka tuloy ako magsasang-demonyo
Sa aking nakitang katuwaan ninyo.

Hindi ko malaman kung bakit sumakit,
Nanibugho ako, ano't iyo'y salik?;
Ano nga ba ito't tila naninikip?
Lintik na pag-ibig, puso ko'y napunit!

Napaisip ako habang naglalakad
Hanggang sa isip ko'y nagkakaliwanag;
'Manibugho sayo'y hindi nararapat,'
Napatungo ako sa sariling habag.

Ilang saglit pa at akin ng pinahid
Luhang sumalimbay sa pisnging makinis
At saka nangusap ng pagkamasakit:
"Wag kang mag-alala't di ko ipipilit."

"Itong pag-ibig kong nagniningas apoy,
Nasisiguro kong hindi magluluoy;
Ngunit, kung hindi mo bayaang tumuloy,
Mas mabuti pa ang puso ko'y itaboy!"

Nang ako'y magbalik doon sa simbahan,
Sa dami ng tao'y di kita nasilayan;
Ngunit, nang tanawin sa kinauup'an,
Naroong Devina't kinaiinisan.

Nanatili ako't hindi na umalis,
Di tulad kaninang lumabas sa inis;
Ako'y umupo na at nakikisiksik,
Kahit patapos na ang misang di ibig.

Hindi ko nga ibig, pagmimisang iyon
At maging pagsamba't gano'ng pagtitipon;
Pagtayo't pagluhod di ko tinutugon,
Pagkat ako itong walang panginoon.

Araw ay lumipas mula ng masuyo,
Ika'y sinubuka't nang hindi malugo
Itong aking pusong namalaging bigo
Sa loob ng dibdib, namugang tibo.

Iyong naging tugon ay nakakapaso,
Masakit isipi't maging ipupuso;
Yaong tumatama'y animoy palaso,
Narok sa dibdib, sugat aking tamo!

Sa kabila niyo'y di pa rin sumuko,
Tanging ikaw pa rin ang pinipintuho;
Kaya't wag isiping ito'y isang laro,
Pag-ibig kong ito'y hindi isang biro.

Hanggang sa dumating gabing aking asam,
Sa lilim ng mangga, bago ang sayawan
Ay iyong inamin ang nararamdaman,
Ating tagpong iyo'y di malilimutan.

Ipinagtapat mo na ika'y may gusto,
Ngunit di matugon itong aking puso,
Sapagkat ikaw ay mayroon ng nobyo
Di mo kayang iwa't ayaw **** manloko.

Aking naging tugon sa iyong sinabi,
Ay handang maghintay at mamamalagi
Hanggang sa panahong ikaw ay mahuli,
Makita't malamang di na nakatali.

Sa mukha'y nakita, matamis na ngiti
Niyong Mona Lisang, pinta ni Da Vinci;
Ako'y natigilan ilan pang sandali,
Nang aking matanaw, gandang natatangi.

Bago pa nag-umpisa'y pumasok na tayo,
Sa hinaraya kong dakilang palasyo,
At sa lilingkuran tayo ay naupo,
Niyong maliwanag, loob ng himnasyo.

At nang magsimulang musika'y tumugtog,
Ika'y namaalam at para dumulog
doon sa bulwaga't makikitatsulok,
ng sayaw sa indak dulot ng indayog.

Bago pa marating ang gitnang bulwagan,
Ako'y sumunod na't di ka nilubayan
Hangga't di pumayag sa 'king kagustuhan
Na maisayaw ka at makasaliwan.

Lumipas ang gabi't umaga'y sumapit,
Ang araw at linggo'y tila naging saglit;
Ako'y nagtataka't biglang napaisip,
Ano at ang oras ay mukhang bumilis.

Hanggang isang gabi nang aking tanungin,
Sa iyo, o, mahal kung bibigyang pansin;
Hanggang kailan mo pagdudurusahin;
May pag-asa pa bang nadama'y diringgin?

Iyong naging sagot sa katanungan ko:
"Di na magdurusa't ngayo'y maging tayo."
Ang rurok ng saya ay aking natamo,
Lalo pa't sinabing mahal mo rin ako.

Sa kadahilanang gustong masiguro,
Aking naitanong kung iyo'y totoo;
Baka mo lang kasi ako'y binibiro,
At kung maniwala'y sugatan ang puso.

Iyong ibinalik, ating gunitain,
Doon sa manggahan 'sang gabing madilim;
Ipinagtapat mo ang iyong damdamin,
Ngunit, di nagawang puso ko'y tugunin.

Pagkat mayroon kang sintang iniibig,
Iisang lalaking namugad sa dibdib;
Di mo maloloko't iyong inihasik
Sa paso ng puso't bukirin ng isip.

Pagkatapos niyo'y sinabi sa akin,
Na ating pag-ibig, manatiling lihim;
Aking naging tugo'y 'sang tangong lampahin
Pagkat aking isip, gulong-gulo man din.

"Sigurado ka ba sa'yong naging pasya?"
Ang muli kong tanong, bago naniwala
Sayo aking mahal na isang diwata,
Yaong aking ibig at pinapantasya.

Iyong naging tugon sa aking sinabi:
"Kung ayaw mo'y huwag, di ko masisisi;
Ano pa't puso mo'y sadyang madiskarte,
Baka may iba ng pinipintakasi."

Agad kong sinabi sa iyo mahal ko:
"Ano at kay daling ikaw ay magtampo,
Nagtanong lang nama't ako'y naniguro
Baka mo lang kasi, ako'y nilalaro.

Lumipas ang gabi't umaga'y sumapit,
Unang araw natin ay lubhang mapait,
Pagkat di nakayang ako ay lumapit,
Sayo aking sinta't ewan ko kung bakit.

Ilang sandali pa't hindi nakatiis,
Sa pagkakaupo'y tumayo't lumihis
ng landas patungo kay Musa kong ibig,
pagkat aking puso'y lubhang naligalig.

Muli kang tinanong kung pasya'y totoo,
Di na mababawi't di na mababago;
Iyong naging tugon sa katanungan ko,
Pisngi ko'y hinaplos, sabay sabing 'oo.'

Kay sarap marinig, salita **** iyon,
Iisa ang punto at maging ang layon;
Para bang lagaslas ng tubig sa balon,
Ibig kong pakinggan sa buong maghapon.

Matapos ang pasko'y siyang araw natin,
Na kung gunitai'y araw na inamin,
tinugon ang puso at binigyang pansin,
at saka sinabing, ako'y mahal mo rin.

Aking gabing iyo'y narurok ang saya,
Ngiti niyong buwa'y nakakahalina;
Ibig kong isulat ay isang pantasya,
At ikaw Devina, yaong engkantada.

Araw'y nangaglipas, daho'y nangalaglag,
Ano at ang oras tila naging iglap;
Siyang araw natin ay muling lumapag,
Ano at ang panaho'y tila naging lundag.

Iyong regalo mo'y hindi malimutan,
At maging pagbating ibig kong pakinggan,
Sa bawat umagang araw'y sumisilang
At kung maaari'y mapawalang-hanggan.

Ngunit nang magdaan ilang araw't linggo,
Naging malungkuti't di na palakibo;
Puso ko'y mistula isang boteng tibo,
Nabiyak sa dusa nang itatuwa mo.

Sa tuwi-tuwina'y napaisip ako,
Talaga nga kayang tapat ang puso mo?;
Ulo ko'y sasabog, bulkang Pinatubo,
Bakit ba't isip ko'y nagkakaganito?

Ilang araw kitang hindi tinawagan,
Pagkat labis akong nagdusa't nagdamdam;
Malakas kong loob ay di nilubayan
Ng kapighatia't maging kalungkutan.

Tayo nga'y mayroong isang kasunduan,
Di maikaila't sinasang-ayunan
Ngunit, ang itat'wa'y di makatarungan,
Alalahanin **** ako'y nasasaktan.

Ako'y wag itulad sa makinang robot
Na di nakaramdam maski anong kirot;
Ako ay may pusong nakakatilaok,
Pumipintig baga'y putak ng 'sang manok.

Kaya't nang sadyain sa tinutuluyan,
Ika'y kinausap at pinagsabihang:
"Sakaling darating ating hiwalayan,
Huwag magpaloko sa kalalakihan.

At saka-sakaling sayo'y may  manligaw,
Isipin mo muna't wag agad pumataw;
Pasya'y siguruhin bago mo ibitaw,
Ang iyong salita, nang di ka maligaw."

Unang halik nati'y hindi malimutan,
At kahit na yao'y isang nakaw lamang,
Pangyayaring iyo'y di makaligtaan,
Naging saksi natin ay ang Taguisian.

Tila ba talulot ng isang bulaklak
Labi **** sa akin na nangangagtapat;
Animo'y pabango yaong halimuyak,
Ng iyong hiningang sa halik nangganyak.

Ika-labinlima, araw ng Pebrero,
Hindi malimutan ating naging tagpo;
Sa iyong tuluya'y nagkasama tayo,
Doon sa Kwek Kwekan, nagdiwang ang puso.

Ako'y isang taong lubhang maramdamin,
Ang hapdi at kirot siyang tinitiim;
Puso ko'y tila ba 'sang pagong patpatin,
Sa loob ng dibdib sakit ang kapiling.

Kaya't nang makitang may kasamang iba,
Marahang lumason sa puso ko sinta
Ay ang panibugho't sakit na nadama;
At para maglaho, alak ay tinungga.

Sa ika-tatlumpu, na araw ng Marso,
Akin pang naalala pagbisita sayo,
Sa inyong tahana't mapayapang baryo,
Nagmano pa ako sa ama't ina mo.

Ibig kong ang lahat ay di na magtapos,
Masasayang araw nating lumalagos
Sa isip, sa puso't maging sa malamyos,
Na kantahi't tulang aking inihandog.

Ngunit, nang lumipas ang ika-limang araw
mula nang makita't sa inyo'y madalaw
ay isang mensahe ang lubhang gumunaw
sa aking damdami't marahang tumunaw.

Animo'y balaraw yaong tumatama,
Nang ang mensahe mo ay aking nabasa;
Gusto kong umiyak, gusto kong magwala,
Ngunit, anong saysay gayung wala na nga?

Kung isaulan ko itong aking luha,
Masasayang lama't walang mapapala;
Kaya't kahit ibig, ako ay tumawa,
Wag lamang masadlak yaong pagdurusa.

Kung ang kalayaa'y siyang ibig sinta,
At ang saktan ako'y ikaliligaya
Aba'y payag ako't ikaw na bahala,
Basta lang ang akin ika'y liligaya.

Kay sakit isiping tayo ay hindi na,
Ngunit, kung ito man ang itinadhana,
Aba'y pag-ibig ko't pag-ibig mo sinta,
Di makakahadlang sa ibig sumila.

Mahal ko paalam sa ating pag-ibig,
Mahal ko paalam, kahit na masakit;
Mga alaala'y huwag ng ibalik,
Burahin ng lahat sa puso at isip.


~WAKAS~
Ang tulang ito ay handog ko para kay Devina Mindaña.
Jor Sep 2016
I. Kilig
Unang kita ko palang sa'yo—
Gusto na kita maging parte ng buhay ko
Sinong hindi kikiligin sa tuwing
Ngumingiti ka rin,
Sa tuwing ngumingiti ako sa'yo.

II. Kaba
Sa tuwing kakausapin kita,
Nauutal ako.
Nagbubuhol-buhol ang mga salita—
Na enensayo ko pa kaninang umaga.
Kasi araw na ‘to ipagtatapat ko na—
Ang tunay kong nadarama.

III. Saya
Dahil sa wakas nasabi ko na!
Hindi ko akalain na pareho ating nadarama.
Sinong hindi sasaya?
Kapag nabigyan ka ng perbilehiyong—
Magkaroon ng “tayo” sa pagitan ng
Dating “ikaw” at “ako” lamang.

IV. Galak
Alam ng Diyos kung gaano nagagalak
Sa tuwing magtatagpo ang mga mata.
Alam ng Diyos kung gaano ako nagagalak
Sa tuwing hahawakan ko ang kamay mo.
Sa tuwing magkausap tayo magdamag
Alam ng Diyos kung gaano ako nagagalak
Nung simula kang maging parte ng mundo ko.

V. Inis
Naramdaman ko rin ang inis
Sa tuwing binabalewala mo ako,
Sa tuwing iba ang kasama mo,
At hindi ko namamalayang
Nagseselos na pala ako.

VI. Pangamba
Nangangamba ako,
Sa tuwing aalis ka ng walang permiso.
Sa tuwing hindi ko alam kung sino kasama mo.
Nangangamba ako,
Sa anong pwedeng gawin mo—
Sa tuwing nagkakaroon tayo ng pagtatalo.

VII. Takot
Takot ako na magsawa ka sa gaya ko.
Takot ako na baka makahanap ka ng iba
Yung kayang higitan ang isang tulad ko.
Takot na baka isang araw—
Hindi na ako ang iyong mahal mo.

VIII. Lungkot
Madalas malumbay na gabi ko.
Sabik na sabik ako —
Sa mga yakap mo,
Sa mga dampi ng mga halik mo,
Sa mga magagaan na haplos sa ulo ko.
At sa mga gabing natatakot ako.
Gusto ko lang na nandirito ka sa tabi ko.

IX. Pangungulila
Dumaraan ang mga araw, linggo at buwan
Na wala ka nang oras sa akin,
Gusto sana kitang puntahan
Ngunit alam kong—
Na mas importante ka pang gagawin.
Naiintindihan ko naman
Pero anong magagawa ko?
Nangungulila ako sa’yo.
theivanger Jun 2019
Hindi naman ako galit
Sayo'y hindi naman inis
Katapatan ganon parin
Kaibiga'y maramdamin

Patawad unang sambit
Nitong kaibigan ay hibik
Paumanhin nawa'y kamtin
Siyang aking panalangin

Sama ng loob ang dulot
Kaibigang aking nilimot
Ngunit hindi nayayamot
Mawala ka'y aking takot

Tawanan laging naaalala
Biruan nating masasaya
Payo mo'y pumapayapa
Ng pusong lagi lumuluha

Sanay 'wag akong limutin
Kaibigan nagtatampo din
Gaya mo rin, may suliranin
Araw-araw aking pasanin.

Patawad kung nahirapan
na ako ay pakisamahan
Patawad kung di masiyahan
na ako ay pakitunguhan

Sanay huwag magsawa
Laging may laan na unawa
Kahit minsan nagagawa
Sayo'y hindi na nakatutuwa

Mga salitang akin nabitawan
Pawang totoong kahulugan
Subalit kaaway pinipigilan
Ang pagbabagong inaasam

Ngunit iyong laging tandaan
Oh aking mahal na kaibigan
Ikaw siyang kinasangkapan
Upang tungkuli'y masumpungan

Salamat sa Dios sa tulad mo
Sa mabubuting aral at payo
Ako'y walang kabuluhang tao
Kaibigan, sakin ikaw ay modelo
Mahirap talaga akong pakitunghan, sana huwag **** bitawan, hiling ko sa Dios akoy alalayan, patawad sa aking pagkukulang at sa sama ng loob na naidulot. Kung sakaling mabasa mo ang tula, sana wag mayamot. Salamat sa Dios sa pagkasangkapan sa pagbibigay ng inspiration at pagasa na sa kabila ng mga pagkukulang at kasalanang nagawa ay maari pang magpatuloy sa buhay at malakaran ang tungkuling pinapangarap. Salamat sa Dios sayo mahal at tapat na kaibigan.
George Andres Jun 2016
Hindi matigas lahat ng bato
Hindi lalago ang halamang nakatago
Pero kung bubunutin din naman
Anong silbi ng pagkakakilanlan?

Itaas ang kamay kung ginawa mo ito:
Ituro sa kapatid na bakla ang tito mo,
Kung gayon, ito ay duwag at gago,
Tingnan bilang presong kulong sa kandado

At kung sapatos ni kuya, suot ng ate mo,
Walang alam ni isa, pero sa ina sinabi mo
Nasaksihan ang paglisan ng nagturong pumorma
Narinig ang galit ng ama, sigaw ay "imoral ka!"

Putang ina, lahat iyon ay narinig mo
Hindi na kaya ng sentido mo
Mali ito, mali ito ang pilit ng lipunan sayo
Iwaksi mo, iwaksi mo, at tatanggapin ka nito

Sa oras na lumabas ka, wala ka nang pangalan
At araw-araw sa buhay mo, tila umuulan
Ng husga, ng ismid, ng dura sa sahig
Tawag sainyo ng kasintahan ay bawal na pag-ibig


Tomboy, bakla, bayot, tibo
Araw na binigyan ka ng ngalan tila naglaho
Binato ng panghahamak na gusto mo nang lumisan
Kaysa tanggapin ang galit na pinagmulan ay di alam

'Mahalin mo ang 'yong kapwa'
Banggit at turo ng May Likha
Pero bakit may galit ata
Nagpahayag nito't nagsalita?

Hindi ba itinuturing na kapwa sila?
Na kasama **** lumaki, magdalaga?
Kalaro ng chinese garter baga,
Kahit alam **** lalaki naman talaga siya

Ang saya na dulot niya di mo naalala
Nang minsan sa kanto'y sutsutan siya
Sapatos lang daw at k'onting barya
Tiningnan ka niya, ikaw ay tumawa

Saan ba ang lugar sa mundo para sa kanya?
Mahirap bang sabihin, katagang, 'tanggap kita?'
Tingin mo ba'y karamdaman kanyang nadarama?
Oh bakit nakangiti ka? Nahawa ka ba?

Kaya ba't ka umiiwas nang nalaman mo na?
Bilang kaibigan, oo nabigla ka nga
Pero 'wag mo naman sanang isiping
Naisip niya minsang ika'y makasiping

Alisin na natin ang malawakang pag-iisip
Na pandirihan ang kakaiba, pero subukan **** sumilip,
Lalawak ang saradong takip
Sana isang araw ang hangin, magbago ang ihip

Maging magkasama, pantay-pantay sa ibabaw ng isang ulap
Nawa'y mga anak nati'y maranasan, ekwalidad sa hinaharap
Matapos na ang inis at galit
Pagmamahal ang pumalit
62816
inis oirr oh inis oirr
I know the reason why I am here.
your double rainbow in the sky
makes my heart both laugh and cry
to feel your beauty, love, and depth
that lifts my heart when I'm bereft.
when man has touched my peace and calm
you sooth me with your healing balm
of crag and rock and goat and stone
I look around, I'm not alone.
these timeless rocks of grey and lime
bring comfort from another time,
when man was humble ,young and wise,
when life was raw, there were no lies.
inis oirr is an island.
#s
From A Heart May 2016
Naiinis ako sa mga hipokrito
Na ginagawa sa iba
Ang ayaw nilang gawin sa kanila.

Naiinis ako sa mga makasarili
Na kaya kong unawain
Ngunit hind magbibigay ng oras na intindihin ako.

Naiinis ako sa kanya
Dahil nalilito ako.

Naiinis ako sa kanya
Dahil nililito ako.

Naiinis ako sayo
Kasi ayaw mo akong tigilan.

Naiinis ako sa sarili ko
Dahil ang mundo ay bilog nga
At alam kong lahat ng kinaiinisan ko
Sa akin din nagsisimula.
Peter Simon May 2015
'Wag kang mag-alala,
'Pag nilangaw na ang
     bahagharing tuyot na
     at wala nang sigla,
Lilipad ang mga paru-parong
     matagal nang nagtago
     sa aking sikmura,
Noong mga panahong
     pinaghalong saya at kaba pa
     ang nararamdaman ko
     'pag kasama kita...
'Wag kang mag-alala,
     mamahalin pa rin kita...

'Wag kang mag-alala,
'Pag napagod na ang
     dagat sa pag-alon
     at pagsayaw ng mahinahon,
Patutulugin siya pansamantala
     ng mga minahal at
     pinagkatagu-tago kong mga ibon
Na nagkubli sa tinig mo
     habang inakala kong
     hindi lilipasin ng panahon...
'Wag kang mag-alala,
     mamahalin pa rin kita...

'Wag kang mag-alala,
'Pag tinamad nang umawit
     ang hangin para sa
     iningatang puso,
Bababa ang mga tala
     na inipon nang
     matagal at itinago,
Upang alisin ang lamig ng gabi
     na noo'y nasa mga bisig mo
     at inakalang 'di magbabago...
'Wag kang mag-alala,
    mamahalin pa rin kita...

'Wag kang mag-alala,
'Pag nakalimutan nang
     ngumiti ng araw
     dahil sa inis,
Yayakapin siya ng buwan
     kahit pa ang kapalit
     ay masunog siya nang labis,
Pipigain ang huling patak
     na luha mula sa mga matang
     tinirahan na ng hinagpis...

'Wag kang mag-alala,
     mamahalin pa rin kita
     kahit sa huling dugong
     dadaloy sa ugat ng puso
     kong sirang-sirang na...

'Wag kang mag-alala,
     mamahalin pa rin kita
     kahit sa huling hanging
     aagpas sa aking bibig
     na pagod nang sumigaw...

'Wag kang mag-alala,
mamahalin pa rin kita, Mahal...
Seán Mac Falls Feb 2013
I have a curled photograph
With waves that crest behind you
And your hair, golden veins,
Tangled in the sun that caves,
There you sit— my open secret,
Atlantic,
Frees my wrested heart
At the fortress—
Altar,
Dún Aengus.

In that place, that wanting place,
High— on the jagged edge
I captured you,
Your eyes were ocean,
Atlantis,
Never so deep, never so
Lost.
Inishmore (Irish: Árainn Mhór or Inis Mór) is the largest of the Aran Islands in Galway Bay in Ireland. The island is famous for its strong Irish culture, loyalty to the Irish language, and a wealth of Pre-Christian and Christian ancient sites including Dún Aengus.
John AD May 2018
Malamig ang hangin , kumukulog
Mga taong tulog sa pagilid aking napapansin
Malalakas pa naman sila dati pero napagod nadin
Dating masasama ang motibo , naliwanagan ng positibo

Simula pagkabata trato sayo hindi makatao
Marangyang pamumuhay noon , isa na lamang litrato
Naalala ko pa nga ang boses na galit at imahe nito
Ako'y inis na inis subalit mali ang pagsagot ng apo

Madalas ako mapagalitan siguro matigas nga ang aking ulo
Kung dati madalas ko silang marinig sa mundong ito
Ngayon tila isang panahon na lamang ang pagpaparamdam nito
Lagi nalang silang nagpapahinga para matagal pa namin silang makasama
Seán Mac Falls Apr 2014
I have a curled photograph
With waves that crest behind you
And your hair, golden veins,
Tangled in the sun that caves,
There you sit— my open secret,
Atlantic,
Frees my wrested heart
At the fortress—
Altar,
Dún Aengus.

In that place, that wanting place,
High— on the jagged edge
I captured you,
Your eyes were ocean,
Atlantis,
Never so deep, never so
Lost.
Inishmore (Irish: Árainn Mhór or Inis Mór) is the largest of the Aran Islands in Galway Bay in Ireland. The island is famous for its strong Irish culture, loyalty to the Irish language, and a wealth of Pre-Christian and Christian ancient sites including Dún Aengus.
Jowlough Sep 2010
Puro tiis.. nakakainis!
Mukha nyong manipis!
Pengeng hapinis.

Isinulat ko ng lapis,
problemadong labis.
aking ninanais,
sarap na walang kaparis!

utak ay napapanis,
sa katulad nilang balawis,
kinukulang ka't nagpapawis,
ngunit sa iba'y labis labis!

gagambang may katis,
de lata **** lumolojis!
utak ay nabobopis,
nah! pambihirang patis!!

mabuti nalang as is,
nandiyan ka lagi mis,
sa tingin **** nakaka-pris,
nakakawala ng inis :)


pakiramdam ay namimis,
kahit man lang isang daplis.
labi **** ninanais-nais,
parang gusto kitang ikis!
half finesse - july 05 2010 jcjuatco
leeannejjang Jun 2015
MRT
"Isang stored card po."
Sabay abot ng 100piso.
Pinasok sa makina "toot".
Bumaba sa hagdan.
"Hay, nakakpagod."
Nakita ang mahabang pila ng mga taong nagaantay.
Napa-buntong hininga.
5...10...15minuto wala pa din.
Ako'y lumingon sa kanan't kaliwa.
Inobserbahan ang mga taong iritable na sa pagaantay.

Sa kaliwa, nakita ko ang isang lalaki,
Postura, nakasalamin at kagalang galang ang suot.
Mukha nagtatrabaho sa isang malakingkumapanya at may mataas na posisyon.
Abala sa pagtingin sa relos na rolex ang tatak.
Ako'y napatanong sa sarili ko,
"bakit niya mas piniling pumila dito kung saan malulukot ang suot na barong?"

Sa kanan naman ay isang studyanteng binata,
Naka-uniporme, maangas ang dating.
May naksaksak na earphones sa magkabilang tenga at sumasabay ang indak ng mga paa.
Nais ko sana makihati sa musikang kanya naririnig.

Sa likod ko ay isang babae,
Napapamura na sa inis.
Mukhang malalate na sa opisina.
Naka-make up at nakheels.
Gusto ko siya bulangan,
"Ate, kalma lang. Hindi mapapabilis ng pagmumura mo ang pagdating nian."

At sa wakas dumating na,
Ang hinihintay ng lahat.
Inihanda ko na ang sarili,
dahil sigurado ako ay maitutulak, masisiksik,
matatapakan at masisiko sa loob ng train ng MRT.
Seán Mac Falls Aug 2013
I have a curled photograph
With waves that crest behind you
And your hair, golden veins,
Tangled in the sun that caves,
There you sit— my open secret,
Atlantic,
Frees my wrested heart
At the fortress—
Altar,
Dún Aengus.

In that place, that wanting place,
High— on the jagged edge
I captured you,
Your eyes were ocean,
Atlantis,
Never so deep, never so
Lost.
Inishmore (Irish: Árainn Mhór or Inis Mór) is the largest of the Aran Islands in Galway Bay in Ireland. The island is famous for its strong Irish culture, loyalty to the Irish language, and a wealth of Pre-Christian and Christian ancient sites including Dún Aengus.
Seán Mac Falls Jun 2012
I have a curled photograph
With waves that crest behind you
And your hair, golden veins,
Tangled in the sun that caves,
There you sit— my open secret,
Atlantic,
Frees my wrested heart 
At the fortress—
Altar,
Dún Aengus.

In that place, that wanting place,
High— on the jagged edge
I captured you, 
Your eyes were ocean, 
Atlantis,
Never so deep, never so
Lost.
ZT Apr 2020
Di ko mawari kung bakit mas masakit
Ang mga katagang "mataba kana"
Pag sa bibig mo galing ay mapait
Gusto ko lang sana'y madama
Na sayo ako'y may halaga
Ngunit imbes na matatamis na salita aking madinig
Ang pagtaba ko lang iyong bukambibig
Kung sa ibang tao ay kayang palampasin
Pero pag ikaw ang nagbitiw,
Kaya akong inisin

Oo, maari
Sa timbang akoy nadagdagan
Aba'y sa quarantine nga naman
Oras di mo na malaman
Minsan di mo na nga namamalayan,
Dalawang beses kana palang nag hapunan.

Pero kasalanan ba talagang maituturing
Ang makailang beses kong pagkain?
Eh sa may kaya kaming ihain
Afford po namin
Ang ilang beses na mag saing

Mas pinipili ko kasi magluto
Kasi la pa ako lakas ng loob mag TikTok

Lalo pa ngayon nasabihang mataba
Aba aba
Hampasin ko yang pangit **** baba

Pero joke lang kasi mahal kita, kahit na bash moko miss pa rin kita
Kaya hayaan mo ako magtampo ng konti
Bukas baka humpa na ang inis
Kasi di kita matiis
Ikaw ay aking miss
Marupokpok paminsan minsan. O baka madalas.
Seán Mac Falls Dec 2014
I have a curled photograph
With waves that crest behind you
And your hair, golden veins,
Tangled in the sun that caves,
There you sit— my open secret,
Atlantic,
Frees my wrested heart
At the fortress—
Altar,
Dún Aengus.

In that place, that wanting place,
High— on the jagged edge
I captured you,
Your eyes were ocean,
Atlantis,
Never so deep, never so
Lost.
Inishmore (Irish: Árainn Mhór or Inis Mór) is the largest of the Aran Islands in Galway Bay in Ireland. The island is famous for its strong Irish culture, loyalty to the Irish language, and a wealth of Pre-Christian and Christian ancient sites including Dún Aengus.
sarrahvxlxr Oct 2017
Nasa'n ka na? Babalik ka pa ba?
Sa mga araw na itinigil natin 'yung oras para ipaalala sa isa't isa
Na dito—sa sandaling 'to tayo masaya
Dito nagmistulang alapaap 'yung mga nararamdaman natin
Sobrang taas nating lumipad
Hindi natin napaghandaan 'yung ating paglagapak
Sa mga araw na malulugmok tayo
Sa sakit
Sa poot
At ako
Sa pag-asang maibabalik pa 'yung mga araw na lilipad tayong muli
Ngunit
Hindi
Tandang-tanda ko 'yung araw na ipinilit kong pabilisin 'yung oras
Hanggang sa marating ko 'yung araw na matatanggap kong hindi ka na babalik
Ngunit
Hindi
Hindi ko pa ata kaya
Hindi ko pa ata kayang dumilat isang araw nang hindi ka kasama
Kaya kahit 'yung sakit papatulan ko na
Naririnig ko pa rin naman 'yung pagtibok ng puso mo
Ngunit papahina na nang papahina
Dahil palayo ka na nang palayo
Gusto ko naman marinig ngayon 'yung tunog ng pagbabalik mo
Para lang maipaliwanag mo sa 'kin kung kailan unang nalagas 'yung mga pakpak natin
O kung aling hangin 'yung nagtulak sa'yo pababa
Dahil hindi ko maintindihan
Hindi ko maintindihan na kahit ilang beses ko nang itiniwarik 'yung mundo nating dalawa
Hindi ko pa rin mahanap 'yung dahilan kung bakit tayo biglang kumawala sa isa't isa
Hindi ko rin naman masabing iniwan mo ako sa ere
Dahil wala na naman ako sa itaas
Na'ndito na ako sa ilalim ng mga alaala nating hinayaan na lang natin sa isang tabi
Nang hindi sinusubukan na dagdagang muli
Na'ndito ako nagpapadagan sa mundo
Habang patuloy lang nang patuloy sa pag-ikot 'to
Na'ndito ako sumasabay sa agos ng sarili kong luha
Na'ndito ako hinihila 'yung sarili ko pababa
Pahingi naman ako ng isa pang pakiramdam
Hindi 'yung puro na lang lungkot
Puro na lang pait
Pahingi ako ng galit
Sige, kahit inis o kahit yamot
Na kung bakit ako lang 'yung naiwang nagmumukmok
Higit sa lahat
Pahingi pa rin ako ng pag-asa
Nasa'n ka na? Babalik ka pa ba?
eyna Mar 2018
Pulang mga tinta ang gamit,
Pamamaalam ay nalalapit,
Handa ka na ba?
Isa,
Dalawa,
Pumikit ka!

Ang takot ay inalis!
Napalitan ito ng inis,
Inakap ang sarili,
Pilit nag-iisip ng mabuti.

Itutuloy ko ba?
O wag na?
Ano ba?!
Tama pa nga ba?

Bumilang muli ng isa hanggang tatlo,
Siguro nga ay tama na 'to,
Hawakan muli ang lubid,
Tama na ang pait!

Muling ginamit ang pulang tinta,
Tama na ang aking paghihirap, sinta,
Hanggang dito na lamang,
‘Wag nang hanapin pa ang mga letrang kulang,
Ito ang kwento ng aking paglisan,
Dito ko na ibaba ang aking mga pasan.
Paalam.
Ginawa ko itong tulang 'to noong mga panahon na nakararanas ako ng matinding kalungkutan at gustong-gusto ko ng wakasan ang aking paghihirap pero sa kabila nito, nakita ko ang kagandahan ng mundo, ng buhay. Masaya ang mabuhay, sobra. Kaya't bangon na!
Seán Mac Falls Oct 2012
I have a curled photograph
With waves that crest behind you
And your hair, golden veins,
Tangled in the sun that caves,
There you sit— my open secret,
Atlantic,
Frees my wrested heart
At the fortress—
Altar,
Dún Aengus.

In that place, that wanting place,
High— on the jagged edge
I captured you,
Your eyes were ocean,
Atlantis,
Never so deep, never so
Lost.
Eugene Feb 2018
I.

Naalala mo pa ba ang mga sandaling tayo ay magkasama?
Sa isang pampasaherong bus ay nakasakay tayong dalawa.
Magkatabing nakaupo sa pang-dalawahang upuang malapit sa bintana,
At magkahawak ang mga kamay na nakangiti sa isa't isa.

II.
Mahigpit ang pagkakapulot ng ating mga kamay nang mga oras iyon,
Kulang na lang ay posasan tayo upang hindi paghiwalayin.
Ako naman ay ngiting-ngiti at sulyap nang sulyap sa iyo habang nakatanaw ka sa labas,
Hindi alintana ang mga matang nagmamasid sa napakalambing **** mga bakas.



III.
Hindi ko maipaliwanag ang damdamin ko sa bawat alaalang ikaw at ako ay naging tayo.
Nang minsang dalawang oras tayong naghintay sa EDSA dulot ng trapiko,
Malinaw na malinaw pa sa puso at isipan ko ang mga katagang isiniwalat mo;
"Okay lang na ma-traffic tayo. Ang mahalaga magkasama tayo."


IV.
Ipinagpatuloy mo ang mga tinuran **** nagpataba sa aking puso;
"Ang mahigpit **** hawak sa mga kamay ko ang gamot sa bawat inis na nadarama ko sa tuwing mabagal ang daloy ng trapiko."
Nginitian mo ako at masuyong hinalikan sa ang aking pisngi na ikinagulat ko;
at sabay bulong sa tainga ng mga salitang "Mahal Kita kahit hindi na umusad ang sinasakyan nating ito."

V.
Ngunit ngayon ay wala ka na at iniwan mo na ako.
Kinuha ka na sa akin ng Panginoon at hindi na magkasama tayo.
Pero hindi ko pinagsisihan ang mga alaalang tayo ang bumuo,
Mananatili ka magpakailanman, mahal.. dito sa aking puso.
Penne Dec 2019
Mga nakatago sa letra
Ang mga sagot

Ang mga sagot ay nasa letra
Ang luha
Ang inis
Ang dugo
Ang init

Ang pintura ng aking maduming brotsa
Ang mga espasyo na akala ay walang saysay
Iyon ang mas nagpapalayo sa katotohanan

Sa siyudad na malaki, pero ang liit
Parang nilakad ko na ang bawat sulok nito

Mahilig ako sa bagay na hindi lang madaanan
O maiwasang daanan

Ang tinta ng aking espirito
Itatak sa iyong santong puso

Malakbay sana magkasama
Ang mga lumulutang na letra
Samantalang ang boses mo na tulad ng awit ay nasa likod ng eksena

Malikhain ang gumuhit sa iyo
Ang larawan **** mabait
Mamantsahin ko
Ng aking bahaghari
Nawa hindi mawari

Wala dapat ang oras
Parang picture frame tuloy ang buhay ng bawat tao
Nandiyan lang
Nakatago, nakatayo, nasa pader---nakapako
Nadadaanan lang
Isang titigan lang

Sa iyo, isang titig ay hindi sapat
May nakatagong ginto
Hindi pangkaraniwang ginto
Ginto na hindi hinahanap ng lahat
Ginto na hinahanap ko

Nagpapawis nang sobra ang aking mga kamay
Maligoy ang mata
Tumitibok nang mabilis pabilis

O Dios, saanman, makasalanang mansanas bumubunga ng sanlibong bulaklak
Tinutuklaw nila ang aking lason

Wala na akong pake sa sagot
Mapaakit ka hanggang mabili ka

Kahit hindi ka muna magsalita
Hindi paliwanag sa mga titik
Ang paru-paro at ang agila

Nilamon ang itim
Namula ang bibig
Puti ang langit
Ubeng mata
Kahel ang balat
Bughaw na dugo
Dilaw na anino
Berdeng ilaw

Bangis ng indigo
Samantalang sila ay abo

Maligo sa aking isip
Taas na tingin sa mababaw na sahig
Ito ang ating luho
Zigzag man ang dating
Kapag nabili na, wala ng tubig parating
Chelsie Dec 2020
Di mo ba napapansin?
Anak mo, sagad na din.
Pasensya, di kinaya,
Inis ka na rin pala.

Sinong gustong malungkot?
Laging nakabaluktot?
Isa lang aking dingin,
Maglaho, kagaya ng hangin.

Saya sa anak ng iba,
Sa akin din, pwede ba?
Magaling, masayahin,
Pag-iisip, normal din.

Kung sumama sa hangin,
Ako sana’y malimot din.
Maging masaya ka sana,
Sa iyong bagong hardin.
poetry is just my emotional outlet tbh
MarieDee Dec 2019
Ngayon ako'y nagugulimihanan
sa nangyayari sa ating samahan
Kung dati'y puno ng saya ang nadarama
ngayo'y inis ang sa inyo'y nakikita

Noon nag-uusap ng masinsinan
Sama ng loob ng bawat isa'y naglalabasan ng hindi namamalayan
Nakinig sa kanila ng mabuti
upang iwasto man lamang ang mga pagkakamali

Ngunit  kahit ano yatang gawin
upang kahit minsan lamang ay mapansin
ang mabilis na pagbabago ng bawat isa
at ang lungkot na aking nadarama

Hanggang kailan kaya magkakaganito
ang samahan na unti-unting nagbabago
sana nga'y bumalik sa dating saya
nang hindi unti-unting magwatak ang barkada
Ryan O'Leary Mar 2019
Today I saw a sign in a
town called Cahirsiveen
County Kerry, advertising
what appeared to be, Sive.

I sieved my thoughts, and
what came through the fine
mesh of my mind were the
filings of amnesia.

Earlier, I had passed by Glencar
the foothills en route to Valencia
an island off Ireland, last stop
before New York harbour.

Hugh O' Flaherty, The Vatican
Pimpernel was looking at me
through James Joyce's glasses as
I passed Daniel O'Connell's church.

It was O'Connell country for sure,
****, a native of the island could
share the ball with O'Dwyer and
Paudie O'Se, the three coasters.

Balinskelligs, monks Islands,
isolation, invasion, inhospitable
weather, antarctic insurmountable's,
Inis, Inn's, Inch, Tom Crean, Fungie.

I sieved my sievings only to discover
that Sive was by John B Keane, but
guess what, the Queen of the Kingdom
should be Miriam O'Callaghan!


Ps.

This is a poem with a colloquial
flavour, one needs to be a native
to comprehend it.
Eduardo Espinoza Feb 2018
Di ko alam kung paano ko sisimulan
ang nais sabihin ng puso at isipan
Di ko din alam kung anung salita
ang pwedeng gamitin para ipahayag
ang saloobin ng damdamin ko at kalooban

Lungkot, Inis, Galit, pagtatanong
Alin ba dito ang nararamdaman?
Saan ba ko magtatanong? kanino bako makikinig
para masagot ang mga tanong tungkol sa aking
nararamdaman

Nakakalito, nakakapagod, di ko na alam
saan ako huhugot, ng lakas ng loob para sabihin
ang hanggang ngayon ay damdaming di ko alam.
Meron kayang makakasagot, o baka naman
tutulong makalimot, sa pakiramdam na ito
na di ko maintindihan.

alam kong nalilito kana..
batid kong di mo ko naiintindihan
Pero ang nais ko lang naman
ay merong makaalam, ng tinatagong damdamin
na hanggang ngayon ay di ko alam....

Spoken poetry by edeng espinoza
Mary Gay Kearns Apr 2018
My father had a propensity for a peculiar type of sparseness.
Enhanced with items of furniture collected from many sources.
Not a mean man but coming from a very poor family off Labrook Grove in London his few possessions were meaningful.

In the 1970s my parents moved to Totland to take up residence in a new bungalow on The Isle Of Wight, situated overlooking rambling countryside and narrow, windy lanes.
There was a wide but shortish back garden needing to be established. The front garden a sloped bank to meet the pavement.
Mother brought with her, from Streatham her London home, favourite hardy shrubs easily transplanted.

My father retired early finding the strain of being a hospital administrator at St Georges Hospital, Hyde Park Corner, too taxing.
Recruitment was problematic and mainly filled with applicants from overseas.(Not much has changed in fifty years.)My mother wanted to spend time with Frank, her father, sharing his latter years at Totland where he and his wife, Gwen, lived overlooking the Solent on a considerable plot of land.
This included the new bungalow built about 1952-4 and designed by John Westbrook, Frank's son, and acres of beautifully planned flower gardens, a vegetable patch and large wooded area where the trees held tiny toys, to the magic of Tolkein. As children this place was as close as one could get to paradise.

Usually we entered by the back lane entrance rather than from The Alum Bay Road. The plot stretching between the two.
The rows of backgarden fences looked much the same
Crumbling and split wooden planks, large tree roots
Dividing up the length and making mysterious openings
Where rather dilapidated gates, latched firmly
So animals could not stray,
Allowed for the start of magic.
Out of all these fences one belonged to my grandparents and
Through which our travels to Narnia began.

So twenty, mainly, glorious years on The Island, enjoying its many beautiful walks, the beaches and a few precious friends and neighbours. It had been my mother's dream to inherit her father's bungalow and spend her final years watching the boats float on the Solent and breathe sea air sitting on a swinging seat surrounded by primroses. Unfortunately this dream did not materialise due to my mother's poor health. But she was grateful for the years Bill and herself  had together on that green and pleasant land.

My maternal grandparents were, quietly distinguished, letter writers
Who embroidered their days with poetic licence. They had few visitors, apart from the local vicar, the vet and gardener. Gwen being a rather possessive and eccentric lady and having no children of her own, treated the dog as one would a child and life centred around dog walks, feeding and playtime. Frank was also frail and being older than Gwen needed much care and attention.They both liked to read and write letters which they did after lunch with an added snooze. Every day flowed with regularity and neat routines interspersed with many hours tending the garden, picking raspberries from heavily laden canes and gathering long, plump runner beans.
Throughout the Summer months high tea was set in the garden on a rickety table, and consisting of thick slices of current bread coated in salt free butter, a variety of homemade cakes, sandwiches, and ice cream and jelly with a *** of tea or lemonade.
I am reminded of 'The Bloomsbury Set' and Vita Sackville -West, a tranquil but harassed life with too much need for perfection.


Geographically some distance from our London home visits, both ways, were infrequent and by the time I was about nine Frank was too old to travel to Streatham. However their presence formed a significant part of our lives and is still with me today.
Unfortunately letter writing was for my brother and I a chore not undertaken with glee,
Especially as the gift was often a box of embroidered hankies sat in someone's drawer for an age.

The family structure, having married in their fifties, consisted of Frank and Gwen, Mother and always a wire haired terrier, often renewed as age took this species young. Mother was in her nineties and having brought up Gwen and Kath singularly now lived with her daughter in the bungalow at Totland on the Alum Bay Road.

Frank had been part of the Boy's Brigade movement from his teens, taking his love of camping into his marriage to Alexandra Emily Giles, the mother of his two daughters, Grace Emily and Betty Rose. His wife sadly died in childboth leaving the girls orphaned at five and seven.
Frank then moved from Reading to Tooting in south London and married Vera, a girl of twenty one, to whom he had a son, John.
Vera was flirtatious with the boys in the brigade and left Frank and her son, John, at the age of nine, to the care and protection of my mother Grace who was then eighteen. Grace loved them both but it restricted her life and she feared she would never marry. However she found my father, a wonderfully loving and wholesome person who made her very happy in most ways.

Throughout my mother's and John's childhood time was spent camping on the Isle of Wight and so strong associations were made with Totland where the brigade camped in a field in Court Road.

The two bungalows were approximately two to three miles apart.
My mother visited Gwen and her father twice a week spending
A couple of hours sitting in the open planned hallway, glass doored, which faced onto the Alam Bay Road. If warm it would be brunch in the garden at the back. These visits were my mother's anchorage with her life as she missed me very much and her grandchildren in Watford.

Innisfail (meaning- The Ireland of Belonging) was the name of my grandparents' bungalow. ( please see below for more lengthy meaning and interpretation, kindly, written  by John Garbutt).

My parents' bungalow was named  'Crowhurst'  and carved on a wooden plaque as a present by John Garbutt my auntie Betty's partner. The origin of the name came from a retreat that my father, Bill, attended and connected to a church in Streatham where I lived as a child.

Almost all my childhood annual holidays were taken on the Island so we could visit our grandparents and my mother spend time with her father. After my parents moved and I married and had children the pattern was repeated. And till this day it is a favourite with all my children and grandchildren. A special place fixed in time and beauty.

The bungalows are both sold now as their residents have all died.
Clearing out the garage of my parents' bungalow my brother found many of my father's precious possessions although the house was quite sparse still having the wooden floorboards laid when first built twenty years before.

May they all rest in peace .Love Mary ***

My Family and our long and happy connections with The Isle Of Wight. By Mary Kearns April 2018.
John Garbutt wrote the following piece on the meaning of the name 'Innisfail'.

My belief that the place-name came from Scotland was abandoned
on finding the gaelic origins of the name.
‘Inis’ or ‘Innis' mean ‘island’, while ‘fail’ is the word for
Ireland itself. ‘Innisfail’ means Ireland. But not just
geographically: the Ireland of tradition, customs, legends
and folk music, the Ireland of belonging.
So the explanation why the Irish ‘Innisfail’ was adopted as the name
of a town in Alberta, Canada, and a town in Australia,
can only be that migrants took the name, well  over a century ago
to their new homelands, though present-day Canadians
and Australians won’t have that same feeling about it.

------------------------------------------------------------­---------
The bungalow was designed by John Westbrook, who was an architect, as a wedding present for his father and Gwen Westbrook.
I do believe he also designed the very large and beautiful gardens.
I no longer know whether the bungalow is still standing or what it may be called .Mary xxxx
Me Oct 2019
In reality
a captain
with crooked head and proud-
a proud guy
of the sea-
thank you for
your nice welcome
piece of poetry
I really liked it-
and thank you for
connecting
that poem there
with
me
Thank you Robert :)
Apat.
Lima.
Anim.
Alam mo bang makulit ka.  
Eto ang mga dahilan,  teka.  
Una, nung sinabihan ka na pumunta sa kanan ay pumunta ka sa kaliwa.
Sinabi niya na wag kang iinom ng alak pero uminom ka.
Bawal kang magpahating gabi pero dahil sa ayaw mo pa  kinabukasan kana umuwi.
Inuubo ka pero kumain ka ng matamis.
Sinabing sa overpass ang tamang daan pero sa ilalim ka nito tumawid.  
Inaantok ka pero di ka natulog.
Walong basong tubig ang dapat inumin sa isang araw pero sa sprite ka nagpakalunod.
May kailangan kang aralin pero hindi mo binasa.  
Bawal ang maalat pero wagas kang gumamit ng asin at patis bilang panimpla.
Bawal ka ng hipon pero kumain ka pa din.
Uminom ka ng gatas kahit alam mo na ang sunod na mangyayari.
Sinabi sayo na wag munang galawin ang plato pero pagbalik ng iyong ina halos mangalaghati na ang laman nito.
Ayaw nilang nagsasabi ka ng masamang salita pero wagas ang iyong pagmumura.
Wika nga ni Bob Ong sa isa ninyang aklat.
Wag **** babasahin ang hindi mo naiintindihan.
Binigyan kana ng babala
Ngunit hindi ka naniwala.  
Pilit mo pa ding sinambit.  
Ay mali,  hindi lang pala sinambit kundi isinigaw mo rin.
Siguro naman alam mo na kung bakit ka makulit.  
Pero wag ka sanang magagalit.
Ang mga sumusunod ay may dahilan kung bakit ko binanggit.  
Hindi para sa ika'y magtanim ng inis at galit.
Sila ay nagsisilbing dahilan at patnugot.
Na hindi ka lamang nakisabay sa agos.  
Bagkos ay pinili **** tumaliwas.
Para malaman ang tunay na buhay.
At malaman mo kung paano nga ba mabuhay.
Hindi ka nandiyan para lang huminga.  
Nabubuhay ka para alamin ang tama.
Kaya nga ginawa mo yan.
Para malaman ang iyong kakayahan.  
Kaya uulitin ko, wag ka ng magalala.
Alam kong makulit ka.
Ngunit hindi ka dapat mangamba
Sapagkat natutuwa ako dahil ganyan ka.
Isa na namang sulat mula sa isang nilalang na hindi makatulog.
Ryan O'Leary Aug 2018
Francis.


      Soon this empty space,
        this blank parchment,
      will be filled with words
    that came from the ether,

       just as tided gifts from
     the Atlantic, whose shells
          alerted St.Brendan
          to a new existence.

      From Inis Torc, a braille
       island, blinded by mist,
       lost to an inhospitable
    history; a hopeful horizon.

       West of west, to follow
     the golden furnace which
    sank each day and boiled
the sea to a tempestuous fury,

     but simmered to a calm by
       the mariners star in the
      still of night. Salt of those
   last waves are in your earth.
This was a poem I was requested
to write for a funeral in Canada
for an Irishman from one of the
Aran Islands. I never met him, so
it was a bit of a challenge. He
emigrated as `young man.
zebra Aug 2021
By the way, did you know that the good ole USA according to Salon Magazine is not even on the list of most sexually satisfied countries. Even communist China has us beat, never mind Switzerland, Italy, Japan, Spain, the Netherlands, Brazil, Greece, Mexico, India, Australia, Germany, and Nigeria to name a few. 
  
  The legacy of the Christian imprimatur has devastated the ****** ecosystem of the American Psyche.  The language used by the middle minded "good people" to describe sexuality is often an ugly cocktail composed of derisive language, like disgusting, slimy, unclean, offensive, obscene, squalid, and nasty to name some. I was once married to a woman who weaponized *** using the word disgusting, meaning my desire for her was disgusting, and I'm disgusting. It was devastating. How could that end well? These words remain a mantra of harm in many relationships shaping a marriage towards abject failure. Isn't Venus already fickle enough without calling that regal gift-giver of love and ****** pleasure an omnibus of epithets?
  
  Can you tell the other person your deepest darkest secrets and feel safe? Can they tell you theirs, or is trust an issue?  
Do we wheedle each other with deception to save face and struggle in a gimping relationship assigning it to crutches, a wheelchair, or an early death propagated by an unholy trinity of ignorance, frustration and co-belligerence on the subject of erotasisim as we clutch hopelessly to hope, wondering how things get so loused up?
Most relationships end over finance and ****** unhappiness.

  While cyber **** is accused of bringing out the worst in us  a short trip through contemporary anthropology demonstrates *** remains ***** irrespective of cyber ***, besides have you seen my stained collector magazine collection at the Museum of *** in NYC?
  
Check it out.
1 Weird ****** Practices from all around the world
1.1 Egypt- Public *******
1.2 Mangaia- Old women sleep with much younger men
1.3 Ancient Greece- Young boy lover to an elder male
1.4 Nepal- Brothers share a wife
1.5 New Guinea- Sambian tribe drinks *****
1.6 Indonesia- *** with strangers on Pon festival
1.8 Cambodia- *** will multiple partners before finding the one
1.9 West Africa- Wife stealing festival
1.10 Marquesas Island, French Polynesia- Children watch their parents having ***
1.11 Inis Beag-Make love with underpants on
1.12 Chattisgarh, India- No emotional attachment ***
1.13 Columbia- Make a man trip to have ***
1.14 Haiti- ****** dance
1.15 New England- No-no to penetrative ***
1.16 Rural Austria- Armpit flavored apples
2 15 Unsolved and Perplexing Mysteries of India
2 17 Japanese ***** Festival
  
  As for language  I prefer mango drip shake kissy witchy **** myself, as opposed to disgusting, but profanity can be bicameral too. On one hand of course it can be cruel on the other it can be an aphrodisiac. Ooow your so gona get it you little *****
Context in its intersectional shades of emotional content is everything.
Do we appreciate the impulses of the chaotic dusky subconscious that may fascinate when it comes to those ****** ideations that may cross our minds in the most private of moments Why not use them to enrich your life, or do we run from them and our primal truth? 
 
  While most all praise only tenderness who says *** is just about love, gentility, and the tender promulgated by middle-minded. Is this **** worm pathology rooted in anti-****** Victorian confabulations of the synoptic religions like tattoo ink into the psychic skin forming a deep seated stain of medieval horrors evocative of a Boschesque inferno with bubbling skin, pitch forks and melting collagen? No, no dont hurt me 
  
  In a life filled with stress and endless concerns about survival ****** expression is a sacred oasis for many of us, not another place to be told what we should do, or feel, or think, or be subliminally infested by the Piscean age pathogens as we currently remain still in the grips of the old Roman empire.
  
  Through an in depth exploration of erotasisim through ****, personal experience and literature we might know our own shadows better, share them happily with others, and bring that dark harvest to light so it doesn't trip us up in an exchange of lies to others but most importantly to our selves. At least when you hookup on a social media ***/date oriented site people tend to tell you the most intimate things about themselves up front.  

It may be important to note the difference between mere sexuality and erotasisim. Sexuality is a beautiful impulse but eroticism raises *** to the status of art. Besides *** itself I think of the athletic sensuality of belly dancing as an example.

"if its *****
*****
naughty
or just plane wrong
i want it"


  To acknowledge the shadow, or better yet enjoy it, doesn't at all mean we are devoid of decency, kindness and love. May I suggest that those virtues are so much more potent when they are part of an integrated whole of our being including the dark side. Real musicians, artists, writers and for that matter people who have the spine to be authentic don't just play the vanilla notes and neither do exciting lovers.
God save the kink!
"We are lived by powers we pretend to understand:
They arrange our loves; it is they who direct at the end
The enemy bullet, the sickness, or even our hand"
Auden

— The End —