"inahon" poems
Sa aking pinakaunang alaala ako’y
nalulunod
sumasabay sa pwersa ng agos
tumatama sa mga hitang walang nakakaramdam sa pangyayari sa ilalim
tanging nakikita ko lamang ay ang bughaw na katubigan
at mga bulang pilit kumakawala sa aking bibig.
Tanggap ko na naman
kung yaon na lamang ang itatagal ng aking munting buhay
handa na ako sa aking kasasapitan,
nang may mga malaking kamay na inahon akong walang hirap
patungo sa liwanag na inakalang hindi ko na ulit masisilayan.
Labing siyam na taon na ang lumipas
biglang tumimo sa utak ang pangyayaring nagpalapit sa kamatayan
paano na lang
kung yaon ba’y natuloy
mababago ba ang buhay nang mga taong
nakasalamuha ng mga sumunod na mga panahon?
Sapagkat isa lamang akong basura
na parang muling binalik
nang mawaring may pag-asa pa
upang muling gamitin
at muling maging patapon
sa mga matang mapanlait
dito sa mapanlinlang
na mundong
patuloy
na umiikot
para
ipamukha
sa akin
na isa akong
pinaka
walang
kwentang
tao.
Jun 25, 2016
Jun 25, 2016 at 10:13 AM UTC
ang mabagal na takbo ng ambon
'tila ba ay may ibang pahiwatig
katawan ay unti-unting inahon
sapagkat sayong mata ay naantig.
sa bilis ng bugso ng bagyo
na nagpaikot sa aking tingin,
kusang pumunta patungo sayo
at sa balikat mo ako ay 'yong diniin.
mumunting butil ng luha ang umagos
habang yakap ang tanging inalay.
naisin mang sumigaw ngunit paos
tanging sa hawak mo lamang ako hihimlay
kaya't sa huling patak ng rumaragasang ulan,
hinanap kita pero huli na ang lahat.
para kang tubig ambon na sa akin lamang dumaan,
matamis sa una ngunit sa huli'y umalat.
Feb 16, 2021
Feb 16, 2021 at 8:49 PM UTC