"gemerkt" poems - Hello Poetry

Wut macht sich in mir breit, bin gewappnet, mach mich für den Kampf bereit hab alles getan um uns zu schützen, hab gemerkt das alles würde nichts nützen Versteht nicht mal was ich fühle, was für Gedanken ich mir mach und wie sehr ich mich bemühe Stattdessen sitz ich hier, wünschte einfach Flo wär bei mir, den ihr hättet kennenlernen sollen, doch es gibt wichtigeres, ihr scheint das gar nicht richtig zu wollen Hatte nach Mittwoch neue Hoffnung gefunden, spielt keine Rolle, ihr seid frei und ungebunden ich werde mich nicht weiter um Verständnis bemühen, kein weiteres Gift versprühen, werde mich einfach zurück ziehen und euch machen lassen, versteh nicht wie ihr mich könnt hassen hab doch alles für euch gegeben, wollte noch so viel mit euch zusammen erleben Weis nicht wie das weiter gehen soll, spüre nur in mir steigt der Groll vielleicht tut uns Abstand gut, vielleicht geht dann auch die Wut Kann nicht bleiben wie es ist, denn bin dann nur noch mehr angepisst tu alles damit es klappt, aber egal was ich sag, ihr seid eingeschnappt Hoffe wir werden mit der Zeit einen Weg finden, die Zeit der Krise ohne weitere Schäden überwinden Wollte morgen so viele Freuden mit euch teilen, gemeinsam all unsere Wunden heilen hab meine 100 Mauer endlich durchbrochen, doch fühlt sich an als Brecht ihr mir jeden Knochen hab meiner Familie von Flo erzählt, wollte auch das ihr ihn auswählt hatte mich tierisch auf morgen gefreut, tief in mir gerade alles schreit und diese Entscheidung bereut Ihr stellt eine Frage, die ist für euch schon eine Aussage hattet alles für euch schön geplant, doch in mir drin bereits etwas mich warnt.....

0

Jan 26, 2018

Jan 26, 2018 at 6:17 PM UTC

souleater-1

Heartless

Wut macht sich in mir breit, bin gewappnet, mach mich für den Kampf bereit hab alles getan um uns zu schützen, hab gemerkt das alles würde nichts nützen Versteht nicht mal was ich fühle, was für Gedanken ich mir mach und wie sehr ich mich bemühe Stattdessen sitz ich hier, wünschte einfach Flo wär bei mir, den ihr hättet kennenlernen sollen, doch es gibt wichtigeres, ihr scheint das gar nicht richtig zu wollen Hatte nach Mittwoch neue Hoffnung gefunden, spielt keine Rolle, ihr seid frei und ungebunden ich werde mich nicht weiter um Verständnis bemühen, kein weiteres Gift versprühen, werde mich einfach zurück ziehen und euch machen lassen, versteh nicht wie ihr mich könnt hassen hab doch alles für euch gegeben, wollte noch so viel mit euch zusammen erleben Weis nicht wie das weiter gehen soll, spüre nur in mir steigt der Groll vielleicht tut uns Abstand gut, vielleicht geht dann auch die Wut Kann nicht bleiben wie es ist, denn bin dann nur noch mehr angepisst tu alles damit es klappt, aber egal was ich sag, ihr seid eingeschnappt Hoffe wir werden mit der Zeit einen Weg finden, die Zeit der Krise ohne weitere Schäden überwinden Wollte morgen so viele Freuden mit euch teilen, gemeinsam all unsere Wunden heilen hab meine 100 Mauer endlich durchbrochen, doch fühlt sich an als Brecht ihr mir jeden Knochen hab meiner Familie von Flo erzählt, wollte auch das ihr ihn auswählt hatte mich tierisch auf morgen gefreut, tief in mir gerade alles schreit und diese Entscheidung bereut Ihr stellt eine Frage, die ist für euch schon eine Aussage hattet alles für euch schön geplant, doch in mir drin bereits etwas mich warnt.....

40

Als alles door elkaar loopt, blokkeert mijn zicht. Dan zie ik bowlingbanen zonder hekjes en straten zonder licht. Ik rem aan sporen zonder bomen. Want alles lijkt gevaarlijk, zoals plassen in je dromen. Alles wordt een risico. Niemand weet wat kan of werkt. Soms word je dan nat wakker, heb ik in mijn jeugd gemerkt.

0

Feb 28, 2019

Feb 28, 2019 at 2:51 PM UTC

Daan

Troebel

Als alles door elkaar loopt, blokkeert mijn zicht. Dan zie ik bowlingbanen zonder hekjes en straten zonder licht. Ik rem aan sporen zonder bomen. Want alles lijkt gevaarlijk, zoals plassen in je dromen. Alles wordt een risico. Niemand weet wat kan of werkt. Soms word je dan nat wakker, heb ik in mijn jeugd gemerkt.

11

Ik wil gelezen worden, geprezen en gewezen worden, dat mensen zien en voelen wat mijn doelen zijn. Waarom wil ik dat mensen willen, hoezo zou ik het eten hebben dat voor hen de honger stillen kan? Kan ik wel vermaken, kan ik het ver maken? Of zijn dat zaken die mijn pet te boven schieten. Lieten mensen het maar weten, welke emotie ze graag gesmeten zien. Zal ik ooit iets meer bereiken, het zachte harde leven trachtend te ontwijken, minder klachten rapporteren, minder zagen, minder zeuren, minder zeiken? Ik heb het bitter makkelijk gehad toen ik achter de schoolbanken zat. Dat kan toch niet voor altijd mijn excuusje blijven. Heb ik nu echt iemand nodig om op mij te kijven. Ik wil zo graag vermakelijk zijn, soms meeslepend, onrustig en soms zacht en fijn, zo een ander roeren, zoals ik zei de hongerigen voeren. Maar ik ben te eerlijk, heerlijk en begeerlijk, in mijn hoofd, treurig van mijn lot beroofd, machteloos, ontroostbaar, genekt. Elke dag voor zoveel jaar heb ik mijn schram en wond gelekt. Wees dan realistisch, werk voor een publiek, doe dan moeite, doe dan iets. Werk. Maar als alles door elkaar loopt, blokkeert mijn zicht, ik zie dan straten zonder licht, bowlingbanen zonder hekjes en sporen zonder bomen. Alles is gevaarlijk, zoals plassen in je dromen, alles is een risico, niemand weet wat kan of werkt. Soms word je dan nat wakker, heb ik in mijn jeugd gemerkt. Nu word ik ouder, de aarde warmer, de mensen kouder, zou me lijken en zit ik nog steeds over de kleinste zorgen zo te zeiken. Je zou me een softie kunnen noemen. Of lief, ‘t is maar *** je ‘t ziet, je zou me vanalles kunnen noemen, maar dat ben ik niet. Althans dat zou ik niet willen zijn. Ik wil, als mogelijk, een rechte lijn zien in die weg die voor mij ligt. Dat lampen veiligheid bezorgen en bordjes wijzen in de goede richt- ing. Ik wil één taak, één mens, één doel nastreven, hopelijk, niet langer drie, een halve of vijfendertig want voor mij is dat geen leven.

0

Feb 27, 2019

Feb 27, 2019 at 3:58 PM UTC

Daan

Kort verhaal

Ik wil gelezen worden, geprezen en gewezen worden, dat mensen zien en voelen wat mijn doelen zijn. Waarom wil ik dat mensen willen, hoezo zou ik het eten hebben dat voor hen de honger stillen kan? Kan ik wel vermaken, kan ik het ver maken? Of zijn dat zaken die mijn pet te boven schieten. Lieten mensen het maar weten, welke emotie ze graag gesmeten zien. Zal ik ooit iets meer bereiken, het zachte harde leven trachtend te ontwijken, minder klachten rapporteren, minder zagen, minder zeuren, minder zeiken? Ik heb het bitter makkelijk gehad toen ik achter de schoolbanken zat. Dat kan toch niet voor altijd mijn excuusje blijven. Heb ik nu echt iemand nodig om op mij te kijven. Ik wil zo graag vermakelijk zijn, soms meeslepend, onrustig en soms zacht en fijn, zo een ander roeren, zoals ik zei de hongerigen voeren. Maar ik ben te eerlijk, heerlijk en begeerlijk, in mijn hoofd, treurig van mijn lot beroofd, machteloos, ontroostbaar, genekt. Elke dag voor zoveel jaar heb ik mijn schram en wond gelekt. Wees dan realistisch, werk voor een publiek, doe dan moeite, doe dan iets. Werk. Maar als alles door elkaar loopt, blokkeert mijn zicht, ik zie dan straten zonder licht, bowlingbanen zonder hekjes en sporen zonder bomen. Alles is gevaarlijk, zoals plassen in je dromen, alles is een risico, niemand weet wat kan of werkt. Soms word je dan nat wakker, heb ik in mijn jeugd gemerkt. Nu word ik ouder, de aarde warmer, de mensen kouder, zou me lijken en zit ik nog steeds over de kleinste zorgen zo te zeiken. Je zou me een softie kunnen noemen. Of lief, ‘t is maar *** je ‘t ziet, je zou me vanalles kunnen noemen, maar dat ben ik niet. Althans dat zou ik niet willen zijn. Ik wil, als mogelijk, een rechte lijn zien in die weg die voor mij ligt. Dat lampen veiligheid bezorgen en bordjes wijzen in de goede richt- ing. Ik wil één taak, één mens, één doel nastreven, hopelijk, niet langer drie, een halve of vijfendertig want voor mij is dat geen leven.

39

Later, als ik harder heb gewerkt, als het volk mijn moeite heeft gemerkt, zal ik de top bereiken en de wereld voorgoed voor goed veranderen, net als alle anderen. Van privilege tot dezelfde kansen, exclusieve clubs met zeven (komma zeven) miljard leden, die allemaal hetzelfde dansen tot posities die we allen liefst vermeden. Waarom hoop je op een morgen zoals vroeger? Vroeger was je toch ook niet zo tevreden.

0

Oct 21, 2019

Oct 21, 2019 at 5:06 AM UTC

Daan

Meritocratie

Later, als ik harder heb gewerkt, als het volk mijn moeite heeft gemerkt, zal ik de top bereiken en de wereld voorgoed voor goed veranderen, net als alle anderen. Van privilege tot dezelfde kansen, exclusieve clubs met zeven (komma zeven) miljard leden, die allemaal hetzelfde dansen tot posities die we allen liefst vermeden. Waarom hoop je op een morgen zoals vroeger? Vroeger was je toch ook niet zo tevreden.

11