"geleer" poems - Hello Poetry

Rooi rosige wange En n eerlike mond n Hart van goud My Ouma Ek sal nooit ooit my Ouma met Rooi wange En die mooiste glimlag vergeet nie En jou lag Jou stewige lag Jou Hart Wat so vol liefde was My Ouma Ek sal nooit vergeet dat dit was jy Wat vir my afrikaans geleer het Ek het dit altyd met jou gepraat My Ouma Jou geselskap was altyd eerlik En jy het altyd my hart verstaan My Ouma Wat so lief vir Facebook was My Ouma Van muis stories En my Ouma saam met Wie Ek gebak het My Ouma Van rose My Ouma Van liefde My Ouma Van lang goodbyes En altyd ons ding Waar ons het gese Ons is so lief vir mekaar My Ouma Ek sal altyd dankbaar wees Vir ons tyd saam My lieflike Ouma Ek sal jou met Rooi wange En blou grimering onthou My regte egte Ouma Ek sal jou lag altyd **** En jou laaste glimlag sien En lippe Wat gese: "Ek is so lief vir jou, my skat. Altyd." Ouma Ek sal jou nooit ooit vergeet nie Ouma Ouma My mooiste ouma Van rose En Rooi wange. Totsiens my Ouma

0

Jul 4, 2016

Jul 4, 2016 at 4:14 AM UTC

elizabeth-burns

My Ouma

Rooi rosige wange En n eerlike mond n Hart van goud My Ouma Ek sal nooit ooit my Ouma met Rooi wange En die mooiste glimlag vergeet nie En jou lag Jou stewige lag Jou Hart Wat so vol liefde was My Ouma Ek sal nooit vergeet dat dit was jy Wat vir my afrikaans geleer het Ek het dit altyd met jou gepraat My Ouma Jou geselskap was altyd eerlik En jy het altyd my hart verstaan My Ouma Wat so lief vir Facebook was My Ouma Van muis stories En my Ouma saam met Wie Ek gebak het My Ouma Van rose My Ouma Van liefde My Ouma Van lang goodbyes En altyd ons ding Waar ons het gese Ons is so lief vir mekaar My Ouma Ek sal altyd dankbaar wees Vir ons tyd saam My lieflike Ouma Ek sal jou met Rooi wange En blou grimering onthou My regte egte Ouma Ek sal jou lag altyd **** En jou laaste glimlag sien En lippe Wat gese: "Ek is so lief vir jou, my skat. Altyd." Ouma Ek sal jou nooit ooit vergeet nie Ouma Ouma My mooiste ouma Van rose En Rooi wange. Totsiens my Ouma

43

'n lewe in konstruksie... dis tog die mees logiese manier om dit te beskryf... ons bou en bou en bou, en toets dan die produk. Maar aan die einde, as ons klaar gebou het... wat is dan daarvan te kom. 'n Lee huis... 'n stil pad... en wat het ons van onself geleer? En wat leer ons van die wereld en mense om ons , vasgevang in die stryd teen tyd... niks nie. Ons het net voor onself uitgekyk na die vaal stene en die slukkerige sement. Watter vreugde het dit vir ons gebring. Niks nie. Nee, ek weier. Ons is tog hier geplaas met vrye wil. En iewers langs die pad, raak almal die pad duister... en word dan deur die samelewing verdoem. Die mensdom besluit dan wat van hulle sal word... In daardie oomblikke is God meer vergete deur die skares wat saamdrom op die rand van die pad... die wat lag en vinger wys... die wat klippe gooi, as deur die wat die prentjie aanskou. Soms kort ons 'n perspektief van uit die donker, om die lig rerig te verstaan... Soms moet ons eers die genadelose aanraking van die koue voel, voordat ons die sagte streel van die son oor ons gesigte kan waardeur. Daar le wysheid in die donker, want dit is in die donker waar jy aleen is, met niemand om in jou oor te fluister wat reg of verkeerd is nie. Net die wind om jou siel te sus, die stilte om jou uit te rus... en niemand wat jou god kan wees of sy woorde en planne vir jou kan uitmessel nie. Die pad het die gevaar geraak. Dis koud en korrupt. En ons is dankbaar, dat ons die kans gekry het om dit te sien, terwyl ons stadig verswelg word deur die skadu's en wegsmelt in die donker... want nou weet ons dat ons pyn maar net 'n gedeelte van die werklike hartseer was... ons is die gelukkiges... en hulle loop op die pad na verdoemtenis

0

Oct 8, 2013

Oct 8, 2013 at 7:12 PM UTC

pieter-andries-christiaan

Dankbaar in die donker

'n lewe in konstruksie... dis tog die mees logiese manier om dit te beskryf... ons bou en bou en bou, en toets dan die produk. Maar aan die einde, as ons klaar gebou het... wat is dan daarvan te kom. 'n Lee huis... 'n stil pad... en wat het ons van onself geleer? En wat leer ons van die wereld en mense om ons , vasgevang in die stryd teen tyd... niks nie. Ons het net voor onself uitgekyk na die vaal stene en die slukkerige sement. Watter vreugde het dit vir ons gebring. Niks nie. Nee, ek weier. Ons is tog hier geplaas met vrye wil. En iewers langs die pad, raak almal die pad duister... en word dan deur die samelewing verdoem. Die mensdom besluit dan wat van hulle sal word... In daardie oomblikke is God meer vergete deur die skares wat saamdrom op die rand van die pad... die wat lag en vinger wys... die wat klippe gooi, as deur die wat die prentjie aanskou. Soms kort ons 'n perspektief van uit die donker, om die lig rerig te verstaan... Soms moet ons eers die genadelose aanraking van die koue voel, voordat ons die sagte streel van die son oor ons gesigte kan waardeur. Daar le wysheid in die donker, want dit is in die donker waar jy aleen is, met niemand om in jou oor te fluister wat reg of verkeerd is nie. Net die wind om jou siel te sus, die stilte om jou uit te rus... en niemand wat jou god kan wees of sy woorde en planne vir jou kan uitmessel nie. Die pad het die gevaar geraak. Dis koud en korrupt. En ons is dankbaar, dat ons die kans gekry het om dit te sien, terwyl ons stadig verswelg word deur die skadu's en wegsmelt in die donker... want nou weet ons dat ons pyn maar net 'n gedeelte van die werklike hartseer was... ons is die gelukkiges... en hulle loop op die pad na verdoemtenis

51

Hoeveel keer gaan jy my hart nog breek? Jy het belowe jy sal dit nooit doen nie Ek weet ek het nie jou liefde hanteer soos ek moes nie Ek was nie gereed nie en jy weet dit nou meer as ooit Maar dat ek jou lief gehad het, en steeds het, is sonder twyfel Ek weet ek het dit nie gewys in die maniere wat ek moes nie Ek weet ek moes jou buckets vol maak Ek het getry Maar vandag is n ander storie Vandag kan ek sê dat ek geleer het Ek kan sê dat ek verstaan wat mens moet gee Ek begryp die betekenis van liefde Ek verstaan wat ń soulmate beteken En tog weereens smyt jy my weg soos ń ou lap Ek ken nie die mens wat jy nou is nie, jy is harteloos, verdwaal, onbekend En so ken jy my nie meer nie "You don't know the new me, I put my pieces back differently"

0

Jun 1, 2017

Jun 1, 2017 at 9:56 AM UTC

tanyad1

Wie is jy?

Hoeveel keer gaan jy my hart nog breek? Jy het belowe jy sal dit nooit doen nie Ek weet ek het nie jou liefde hanteer soos ek moes nie Ek was nie gereed nie en jy weet dit nou meer as ooit Maar dat ek jou lief gehad het, en steeds het, is sonder twyfel Ek weet ek het dit nie gewys in die maniere wat ek moes nie Ek weet ek moes jou buckets vol maak Ek het getry Maar vandag is n ander storie Vandag kan ek sê dat ek geleer het Ek kan sê dat ek verstaan wat mens moet gee Ek begryp die betekenis van liefde Ek verstaan wat ń soulmate beteken En tog weereens smyt jy my weg soos ń ou lap Ek ken nie die mens wat jy nou is nie, jy is harteloos, verdwaal, onbekend En so ken jy my nie meer nie "You don't know the new me, I put my pieces back differently"

17