"dromen" poems - Hello Poetry

Als de dag je brengt Waar je zelf nooit zou komen En de nacht je geeft Wat je nog nooit is gebeurd Als je weg zich mengt Met verzwegen dromen Voel je dat je leeft En buiten de lijntjes kleurt

0

Jun 17, 2012

Jun 17, 2012 at 11:11 AM UTC

aw

Buiten de lijntjes

Als de dag je brengt Waar je zelf nooit zou komen En de nacht je geeft Wat je nog nooit is gebeurd Als je weg zich mengt Met verzwegen dromen Voel je dat je leeft En buiten de lijntjes kleurt

8

Lieve Celina , Ik heb gehoord dat je een One Direction fan bent, een nogal grote ook. Er schoot Something Great in me te voor , Ik weet dat One Thing dat jij wilt is om *** te ontmoetenLieve Celina , Ik heb gehoord dat je een One Direction fan bent, een nogal grote ook. Er schoot Something Great in me te voor , Ik weet dat One Thing dat jij wilt is om *** te ontmoeten Dus ik was Up All Night om iets over een energie volle meid te schrijven die van One Direction houd met No Control en dat is niet erg want You Gotta be You One way or another wou ik er iets moois van maken What makes you beautiful is dat jij jezelf blijft In de klas of buiten de klas blijf je wie je bent en dat is iets dat niemand van je af kan nemen blijf wie je bent en One Way Or Another zullen je dromen uit komen maar Live While You’re Young wees Alive en Believe in your Heart Magic Moments zijn er voor even maar die Midnight Memories blijven in je hart Ik wil dat je Magic Moments in je leven maakt en daarvan de Memories in je hart opslaat Leef je leven als 1 groot Moment en Happily believe in your Heart zodat je alle obstakels overwint en dat je je dromen waar maakt. Stand Up en wees jezelf , kijk de wereld aan en overkom alle moeilijke tijden door altijd jezelf te blijven , een energie volle meid die toch gewoon wilt slapen maar ze weet andere blij te houden met haar energie volle houding. We zijn allemaal heel erg dankbaar dat je ons blij houd als je bij ons bent en dat is iets dat niemand van je kan afnemen. You are more than a class mate , you are a Girl Almighty ----Door Levon Tamazyan

0

Dec 16, 2014

Dec 16, 2014 at 11:50 AM UTC

levon-tamazyan

Untitled

Lieve Celina , Ik heb gehoord dat je een One Direction fan bent, een nogal grote ook. Er schoot Something Great in me te voor , Ik weet dat One Thing dat jij wilt is om *** te ontmoetenLieve Celina , Ik heb gehoord dat je een One Direction fan bent, een nogal grote ook. Er schoot Something Great in me te voor , Ik weet dat One Thing dat jij wilt is om *** te ontmoeten Dus ik was Up All Night om iets over een energie volle meid te schrijven die van One Direction houd met No Control en dat is niet erg want You Gotta be You One way or another wou ik er iets moois van maken What makes you beautiful is dat jij jezelf blijft In de klas of buiten de klas blijf je wie je bent en dat is iets dat niemand van je af kan nemen blijf wie je bent en One Way Or Another zullen je dromen uit komen maar Live While You’re Young wees Alive en Believe in your Heart Magic Moments zijn er voor even maar die Midnight Memories blijven in je hart Ik wil dat je Magic Moments in je leven maakt en daarvan de Memories in je hart opslaat Leef je leven als 1 groot Moment en Happily believe in your Heart zodat je alle obstakels overwint en dat je je dromen waar maakt. Stand Up en wees jezelf , kijk de wereld aan en overkom alle moeilijke tijden door altijd jezelf te blijven , een energie volle meid die toch gewoon wilt slapen maar ze weet andere blij te houden met haar energie volle houding. We zijn allemaal heel erg dankbaar dat je ons blij houd als je bij ons bent en dat is iets dat niemand van je kan afnemen. You are more than a class mate , you are a Girl Almighty ----Door Levon Tamazyan

30

Lieve mama, Je hebt mijn grafrede geschreven. Vol overtuiging heb je de pen op het papier gezet en de woorden laten vloeien. Zonder enige twijfel kon jij zo je speech schrijven. Je deed het in het ziekenhuis, terwijl ik nietsvermoedend naast je zat. Je liet het me niet lezen, ik heb zelf je boekje gepakt. Nadat jij zo vaak mijn pijn op het papier heb kunnen lezen, leek het me niet meer dan eerlijk om te zien waar jij al zo lang mee zat. Uit je woorden kon ik opmaken dat je al een lange tijd aan het rouwen bent. Ik ben nog niet dood, maar je weet dat het eraan zit te komen. De constante schaduw van de suïcidale aanvallen hebben de monsters in je hoofd als een wild vuur aangewakkerd. Je gelooft niet meer in mijn leven. Het is een droom die ieder moment kan stoppen. Je weet dat je daarna nooit meer zult dromen en klampt je krampachtig vast aan de laatste beelden die je voor je **** halen. We hebben de laatste tijd niet meer dan ruzie gehad. We voelen de dood beide zo hard in ons nek hijgen dat we elkaar nauwelijks aan kunnen kijken. Het komt door mij. Wat zou het nu nog uitmaken of ik dood ga of niet. Ik heb je al zoveel pijn en verdriet gekost, dit kan zo niet verder mam. Ik wil je geen pijn meer doen. Je hebt mijn grafrede geschreven, verdomme mam. Je hebt het voor mij definitief gemaakt. Ik dacht dat ik er niet mee zou zitten, ik dacht dat ik mijn gevoel weer weg kon stoppen, maar mam je hebt het definitief gemaakt. Ik geef je nergens de schuld van. Ik had nooit dat boekje moeten pakken, maar mam je bent zo afgesloten. Ik wil weer met je zijn, samen kunnen lachen en huilen. Tegenwoordig kunnen we elkaar niet uitstaan. Ik voel de band niet meer. Ik begin mezelf weer langzaam terug te trekken en als het eenmaal zo ver is, zal het weer fout gaan. Het is voor mij, net als voor jou, een tikkende tijdbom. Ik sta op springen mam, ik kan niet meer. Ik vocht voor jou, maar jij hebt me al opgegeven. Jij bent al aan het rouwen voor een kind dat nog niet dood is.

0

Sep 25, 2019

Sep 25, 2019 at 2:12 PM UTC

Floor

ik moet het toch ergens kwijt

Lieve mama, Je hebt mijn grafrede geschreven. Vol overtuiging heb je de pen op het papier gezet en de woorden laten vloeien. Zonder enige twijfel kon jij zo je speech schrijven. Je deed het in het ziekenhuis, terwijl ik nietsvermoedend naast je zat. Je liet het me niet lezen, ik heb zelf je boekje gepakt. Nadat jij zo vaak mijn pijn op het papier heb kunnen lezen, leek het me niet meer dan eerlijk om te zien waar jij al zo lang mee zat. Uit je woorden kon ik opmaken dat je al een lange tijd aan het rouwen bent. Ik ben nog niet dood, maar je weet dat het eraan zit te komen. De constante schaduw van de suïcidale aanvallen hebben de monsters in je hoofd als een wild vuur aangewakkerd. Je gelooft niet meer in mijn leven. Het is een droom die ieder moment kan stoppen. Je weet dat je daarna nooit meer zult dromen en klampt je krampachtig vast aan de laatste beelden die je voor je **** halen. We hebben de laatste tijd niet meer dan ruzie gehad. We voelen de dood beide zo hard in ons nek hijgen dat we elkaar nauwelijks aan kunnen kijken. Het komt door mij. Wat zou het nu nog uitmaken of ik dood ga of niet. Ik heb je al zoveel pijn en verdriet gekost, dit kan zo niet verder mam. Ik wil je geen pijn meer doen. Je hebt mijn grafrede geschreven, verdomme mam. Je hebt het voor mij definitief gemaakt. Ik dacht dat ik er niet mee zou zitten, ik dacht dat ik mijn gevoel weer weg kon stoppen, maar mam je hebt het definitief gemaakt. Ik geef je nergens de schuld van. Ik had nooit dat boekje moeten pakken, maar mam je bent zo afgesloten. Ik wil weer met je zijn, samen kunnen lachen en huilen. Tegenwoordig kunnen we elkaar niet uitstaan. Ik voel de band niet meer. Ik begin mezelf weer langzaam terug te trekken en als het eenmaal zo ver is, zal het weer fout gaan. Het is voor mij, net als voor jou, een tikkende tijdbom. Ik sta op springen mam, ik kan niet meer. Ik vocht voor jou, maar jij hebt me al opgegeven. Jij bent al aan het rouwen voor een kind dat nog niet dood is.

3

Ik heb wat testjes afgenomen, wilde bepalen welke dromen mij het beste klaar kunnen stomen voor een leven in de bomen. Ik stem, studeer en ben het bos verloren, staar en veer op van het bed, wens terug los te zijn, zoek vrijheid en een job. Ik, wie ben, ik, boe, wie ben ik, moe. Wie ik ben, is wat ik doe, niet minder, meer, niet zeer, toch op zoek. Want wat was nu ook weer de clue? Ach juist, ik was op zoek, naar wie mij kan definiëren. Ik heb een onuitstaanbare nood aan vastleggen wie ik ben, het is geen aanrader, 'k zou het niet proberen. Ik wil vertrouwbaar zijn, betrouw me gauw en ik zal horen, ik ben als luisteraar geboren. Ook lief en accepterend, de armzaligen verwerend, doch lachend uit, oordelend, liefst de taken verdelend. Dat ben ik, Daan, de ambassadeur van buzz, plezier en lachen bezorgen aan de cohorte is mijn favoriete forte. Zeg ik allemaal zelf, rapportage is onbetrouwbaar onderzoek, ik blijf blijkbaar blij mijzelf verschuldigd te zeggen wie ik ben en is dat een probleem? 't Is dat ik vanonder zoek. Voor mij een beetje maar van bovenaf is dat allemaal oke. Vanaf morgen zeg ik nee wil ik minderen die letters zinderen na en daarom zeg ik ja wanneer ik liever afwijs. Het is een zwakte als pas gelakte nagels later wordt het mooi, voor nu is het een zooi tot het droogt en het poogt alles te verbeteren. Dat ben, was, word ik later een zeveraar een prater een typer, een tikker, getikt, jouw type, cherry picker. Ik eet de kersen op jouw taart wanneer je moederdag verjaart eet de olie van jouw dom de spookjes uit jouw kom Ik ben veel en ook een vraat ik schrok zelfs terwijl ik praat tijdens de film god wat zou ik mezelf ambetant vinden als ik mezelf niet was Daarom kan ik niet om met mensen die niet anders zijn, ik zou ze verwensen maar dat is niet mijn manier van werken ik tolereer ze, laat liefst niet teveel merken van mijn afgrijzen, afschuwelijk plezier als ik zie *** pijnlijk op een kier de deur staat naar vergetelheid.

0

Jun 9, 2019

Jun 9, 2019 at 8:21 PM UTC

Daan

Ik

Ik heb wat testjes afgenomen, wilde bepalen welke dromen mij het beste klaar kunnen stomen voor een leven in de bomen. Ik stem, studeer en ben het bos verloren, staar en veer op van het bed, wens terug los te zijn, zoek vrijheid en een job. Ik, wie ben, ik, boe, wie ben ik, moe. Wie ik ben, is wat ik doe, niet minder, meer, niet zeer, toch op zoek. Want wat was nu ook weer de clue? Ach juist, ik was op zoek, naar wie mij kan definiëren. Ik heb een onuitstaanbare nood aan vastleggen wie ik ben, het is geen aanrader, 'k zou het niet proberen. Ik wil vertrouwbaar zijn, betrouw me gauw en ik zal horen, ik ben als luisteraar geboren. Ook lief en accepterend, de armzaligen verwerend, doch lachend uit, oordelend, liefst de taken verdelend. Dat ben ik, Daan, de ambassadeur van buzz, plezier en lachen bezorgen aan de cohorte is mijn favoriete forte. Zeg ik allemaal zelf, rapportage is onbetrouwbaar onderzoek, ik blijf blijkbaar blij mijzelf verschuldigd te zeggen wie ik ben en is dat een probleem? 't Is dat ik vanonder zoek. Voor mij een beetje maar van bovenaf is dat allemaal oke. Vanaf morgen zeg ik nee wil ik minderen die letters zinderen na en daarom zeg ik ja wanneer ik liever afwijs. Het is een zwakte als pas gelakte nagels later wordt het mooi, voor nu is het een zooi tot het droogt en het poogt alles te verbeteren. Dat ben, was, word ik later een zeveraar een prater een typer, een tikker, getikt, jouw type, cherry picker. Ik eet de kersen op jouw taart wanneer je moederdag verjaart eet de olie van jouw dom de spookjes uit jouw kom Ik ben veel en ook een vraat ik schrok zelfs terwijl ik praat tijdens de film god wat zou ik mezelf ambetant vinden als ik mezelf niet was Daarom kan ik niet om met mensen die niet anders zijn, ik zou ze verwensen maar dat is niet mijn manier van werken ik tolereer ze, laat liefst niet teveel merken van mijn afgrijzen, afschuwelijk plezier als ik zie *** pijnlijk op een kier de deur staat naar vergetelheid.

74

DWAALLICHT Schoorvoetend naar binnen. Je herkent het gelijk: De vale muren, het formica aanrechtblad, Continu malende gedachten onder een Flikkerende tl-buis—twijfel, hoop, twijfel... Ze weet dat je kwam voor je fonkelende vlam Vol beloften, maar er steeds weer vandoor Met een ander. Overtuigd van je terugkeer, Met lege handen gebald in je zakken. Waarom dit verzet? Wanneer zul je leren Wat het wezen is van je afmattende dromen— Bezwijken voor Haar onvoorwaardelijke liefde?

0

Feb 28, 2020

Feb 28, 2020 at 11:46 PM UTC

henslo42

Failure - A.E. Stallings

DWAALLICHT Schoorvoetend naar binnen. Je herkent het gelijk: De vale muren, het formica aanrechtblad, Continu malende gedachten onder een Flikkerende tl-buis—twijfel, hoop, twijfel... Ze weet dat je kwam voor je fonkelende vlam Vol beloften, maar er steeds weer vandoor Met een ander. Overtuigd van je terugkeer, Met lege handen gebald in je zakken. Waarom dit verzet? Wanneer zul je leren Wat het wezen is van je afmattende dromen— Bezwijken voor Haar onvoorwaardelijke liefde?

12

Het is nu tijd voor mij om te gaan, naar een plaats waar het me beter zal vergaan. Waar dromen oh zo groot me laten zweven en de gedachte te dalen me doet beven. Daar niet eenzaam en alleen, hand in hand een betere wereld in.

0

Jan 10, 2022

Jan 10, 2022 at 10:19 AM UTC

ic

Ik mis je

Het is nu tijd voor mij om te gaan, naar een plaats waar het me beter zal vergaan. Waar dromen oh zo groot me laten zweven en de gedachte te dalen me doet beven. Daar niet eenzaam en alleen, hand in hand een betere wereld in.

6

Laat mij maar dansen in jouw regen. De regen die het leven geeft aan de ontluikende bloesems in mijn hart. Zoals je tranen die, als de kristallen parels van jouw diepste gevoelens, over je wangen naar beneden rollen en de bodem voeden waarop mijn dromen kunnen bestaan. En laat mij met jouw zwaarste storm verwaaien. Die alles verwoestende storm die enkel zal sparen wat gewillig met haar mee beweegt. Zoals het relaas aan woorden die, door gedeeld begrip *** verwoestende kracht verloren, mijn zeilen bollen en mij laten vliegen langs de spiegelende oppervlakkigheid van het leven. En laat mij, gevangen in het onweer, tussen de oorverdovende donder en het geweld van de verschroeiende bliksem, vol angstige verwondering, de kracht aanschouwen die ontwaakt als jouw hart haar ongenoegen over de wereld stort.

0

Apr 15, 2018

Apr 15, 2018 at 3:46 AM UTC

AndrewLeviManson

Laat mij maar dansen in jouw regen.

Laat mij maar dansen in jouw regen. De regen die het leven geeft aan de ontluikende bloesems in mijn hart. Zoals je tranen die, als de kristallen parels van jouw diepste gevoelens, over je wangen naar beneden rollen en de bodem voeden waarop mijn dromen kunnen bestaan. En laat mij met jouw zwaarste storm verwaaien. Die alles verwoestende storm die enkel zal sparen wat gewillig met haar mee beweegt. Zoals het relaas aan woorden die, door gedeeld begrip *** verwoestende kracht verloren, mijn zeilen bollen en mij laten vliegen langs de spiegelende oppervlakkigheid van het leven. En laat mij, gevangen in het onweer, tussen de oorverdovende donder en het geweld van de verschroeiende bliksem, vol angstige verwondering, de kracht aanschouwen die ontwaakt als jouw hart haar ongenoegen over de wereld stort.

20

Als alles door elkaar loopt, blokkeert mijn zicht. Dan zie ik bowlingbanen zonder hekjes en straten zonder licht. Ik rem aan sporen zonder bomen. Want alles lijkt gevaarlijk, zoals plassen in je dromen. Alles wordt een risico. Niemand weet wat kan of werkt. Soms word je dan nat wakker, heb ik in mijn jeugd gemerkt.

0

Feb 28, 2019

Feb 28, 2019 at 2:51 PM UTC

Daan

Troebel

Als alles door elkaar loopt, blokkeert mijn zicht. Dan zie ik bowlingbanen zonder hekjes en straten zonder licht. Ik rem aan sporen zonder bomen. Want alles lijkt gevaarlijk, zoals plassen in je dromen. Alles wordt een risico. Niemand weet wat kan of werkt. Soms word je dan nat wakker, heb ik in mijn jeugd gemerkt.

11

Ik wil gelezen worden, geprezen en gewezen worden, dat mensen zien en voelen wat mijn doelen zijn. Waarom wil ik dat mensen willen, hoezo zou ik het eten hebben dat voor hen de honger stillen kan? Kan ik wel vermaken, kan ik het ver maken? Of zijn dat zaken die mijn pet te boven schieten. Lieten mensen het maar weten, welke emotie ze graag gesmeten zien. Zal ik ooit iets meer bereiken, het zachte harde leven trachtend te ontwijken, minder klachten rapporteren, minder zagen, minder zeuren, minder zeiken? Ik heb het bitter makkelijk gehad toen ik achter de schoolbanken zat. Dat kan toch niet voor altijd mijn excuusje blijven. Heb ik nu echt iemand nodig om op mij te kijven. Ik wil zo graag vermakelijk zijn, soms meeslepend, onrustig en soms zacht en fijn, zo een ander roeren, zoals ik zei de hongerigen voeren. Maar ik ben te eerlijk, heerlijk en begeerlijk, in mijn hoofd, treurig van mijn lot beroofd, machteloos, ontroostbaar, genekt. Elke dag voor zoveel jaar heb ik mijn schram en wond gelekt. Wees dan realistisch, werk voor een publiek, doe dan moeite, doe dan iets. Werk. Maar als alles door elkaar loopt, blokkeert mijn zicht, ik zie dan straten zonder licht, bowlingbanen zonder hekjes en sporen zonder bomen. Alles is gevaarlijk, zoals plassen in je dromen, alles is een risico, niemand weet wat kan of werkt. Soms word je dan nat wakker, heb ik in mijn jeugd gemerkt. Nu word ik ouder, de aarde warmer, de mensen kouder, zou me lijken en zit ik nog steeds over de kleinste zorgen zo te zeiken. Je zou me een softie kunnen noemen. Of lief, ‘t is maar *** je ‘t ziet, je zou me vanalles kunnen noemen, maar dat ben ik niet. Althans dat zou ik niet willen zijn. Ik wil, als mogelijk, een rechte lijn zien in die weg die voor mij ligt. Dat lampen veiligheid bezorgen en bordjes wijzen in de goede richt- ing. Ik wil één taak, één mens, één doel nastreven, hopelijk, niet langer drie, een halve of vijfendertig want voor mij is dat geen leven.

0

Feb 27, 2019

Feb 27, 2019 at 3:58 PM UTC

Daan

Kort verhaal

Ik wil gelezen worden, geprezen en gewezen worden, dat mensen zien en voelen wat mijn doelen zijn. Waarom wil ik dat mensen willen, hoezo zou ik het eten hebben dat voor hen de honger stillen kan? Kan ik wel vermaken, kan ik het ver maken? Of zijn dat zaken die mijn pet te boven schieten. Lieten mensen het maar weten, welke emotie ze graag gesmeten zien. Zal ik ooit iets meer bereiken, het zachte harde leven trachtend te ontwijken, minder klachten rapporteren, minder zagen, minder zeuren, minder zeiken? Ik heb het bitter makkelijk gehad toen ik achter de schoolbanken zat. Dat kan toch niet voor altijd mijn excuusje blijven. Heb ik nu echt iemand nodig om op mij te kijven. Ik wil zo graag vermakelijk zijn, soms meeslepend, onrustig en soms zacht en fijn, zo een ander roeren, zoals ik zei de hongerigen voeren. Maar ik ben te eerlijk, heerlijk en begeerlijk, in mijn hoofd, treurig van mijn lot beroofd, machteloos, ontroostbaar, genekt. Elke dag voor zoveel jaar heb ik mijn schram en wond gelekt. Wees dan realistisch, werk voor een publiek, doe dan moeite, doe dan iets. Werk. Maar als alles door elkaar loopt, blokkeert mijn zicht, ik zie dan straten zonder licht, bowlingbanen zonder hekjes en sporen zonder bomen. Alles is gevaarlijk, zoals plassen in je dromen, alles is een risico, niemand weet wat kan of werkt. Soms word je dan nat wakker, heb ik in mijn jeugd gemerkt. Nu word ik ouder, de aarde warmer, de mensen kouder, zou me lijken en zit ik nog steeds over de kleinste zorgen zo te zeiken. Je zou me een softie kunnen noemen. Of lief, ‘t is maar *** je ‘t ziet, je zou me vanalles kunnen noemen, maar dat ben ik niet. Althans dat zou ik niet willen zijn. Ik wil, als mogelijk, een rechte lijn zien in die weg die voor mij ligt. Dat lampen veiligheid bezorgen en bordjes wijzen in de goede richt- ing. Ik wil één taak, één mens, één doel nastreven, hopelijk, niet langer drie, een halve of vijfendertig want voor mij is dat geen leven.

39

Zou ik na twijfelen, tobben, uitgebreid weten, graven, tussen hersenplooien, lobben, op de proppen kunnen komen, aandraven met een origineel idee, mijn eigen dromen en een showtje op tv? Ik weet het niet, wat ik dan kan. Ik zou alles eens uit moeten proberen en daarbij mezelf achterhalen, jureren wat er bakt in die fameuze hersenpan. Ik zou kunnen ontsnappen aan een boeiende verdrinkingsdood, zingen, praten met een haan of dansen in mijn puurste bloot. Ik zou kunnen balanceren, domineren, fantaseren, inspireren, marineren en uitgekookt souffleren. Maar wat moet ik uitkwelen wanneer ik daarover oor moet delen? Misschien is dat wel een talent, een goede blik op anderen, ze helpen te veranderen, kortom, hetgeen dat je nu kent.

0

Nov 2, 2019

Nov 2, 2019 at 10:35 PM UTC

Daan

Talentenjacht

Zou ik na twijfelen, tobben, uitgebreid weten, graven, tussen hersenplooien, lobben, op de proppen kunnen komen, aandraven met een origineel idee, mijn eigen dromen en een showtje op tv? Ik weet het niet, wat ik dan kan. Ik zou alles eens uit moeten proberen en daarbij mezelf achterhalen, jureren wat er bakt in die fameuze hersenpan. Ik zou kunnen ontsnappen aan een boeiende verdrinkingsdood, zingen, praten met een haan of dansen in mijn puurste bloot. Ik zou kunnen balanceren, domineren, fantaseren, inspireren, marineren en uitgekookt souffleren. Maar wat moet ik uitkwelen wanneer ik daarover oor moet delen? Misschien is dat wel een talent, een goede blik op anderen, ze helpen te veranderen, kortom, hetgeen dat je nu kent.

23

Ik was helemaal door de bomen toen ik las, besefte dat mijn dromen niet dicht genoeg gezocht door mijn gedachten stromen. Het is een jungle, daar buiten, het is een woesternij, word je woest of blij? Je mag zelf kiezen *** en welke gevoelens je wil uiten.

0

May 26, 2019

May 26, 2019 at 10:00 AM UTC

Daan

Bos

Ik was helemaal door de bomen toen ik las, besefte dat mijn dromen niet dicht genoeg gezocht door mijn gedachten stromen. Het is een jungle, daar buiten, het is een woesternij, word je woest of blij? Je mag zelf kiezen *** en welke gevoelens je wil uiten.

9

Durf te vliegen, Durf te vallen, Durf te vechten, Durf te dromen. Soms kan vallen zijn als vliegen, Is vechten winnen en verliezen tegelijk, Dagen met kleur en dagen in grijs, Een leven vol uitersten, Laat angst geen grenzen stellen, Droom, doe en leef.

0

Feb 4, 2025

Feb 4, 2025 at 5:08 AM UTC

Noonie

Droom grote dromen

Durf te vliegen, Durf te vallen, Durf te vechten, Durf te dromen. Soms kan vallen zijn als vliegen, Is vechten winnen en verliezen tegelijk, Dagen met kleur en dagen in grijs, Een leven vol uitersten, Laat angst geen grenzen stellen, Droom, doe en leef.

10