Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
"constantino" poems
Milyun-milyong mga blankong mukha, pipintahan, papahiran ng pintora ang iba’t ibang kastilyo ng pangarap. Subalit sa paglipas ng panahon ang mga kastilyong ito’y rurupok, at sa isang ihip ng hangin ay pwede ‘tong gibain. Masasanay kang matalo, para sa atin ‘tong mundo. Para sa atin, hindi para sa kanila, kailanman hindi ‘to masasakop ng mga mapapait na luha. Nasanay ka na sa panonood ng mga teleserye o pelikulang kung ano ang theme song ay ‘yon din ang pamagat. Nasanay ka nang mag-abang sa paiba-ibang kulay na buhok ni Vice Ganda, o ni Yeng Constantino, ang umasa rin sa paiba-ibang desisyon ng mga tao sa paligid mo. Nasanay ka nang magmahal ang gasolina, at iba pang mga bilihin ngunit hindi ang magmahal ng totoo, dahil takot kang masaktan ulit, ang iwanan, o umasa ulit, sa isang relasyong pang-post lang sa FB, IG o Twitter, ‘yong pang-“#relationshipgoals” lang, nasanay ka na pero takot ka pa rin. Nasanay ka na sa mga surprise quiz. Sa exams. Sa reporting. Sa thesis. Sa Singko, INC, Withdraw o Drop. Sa pag-jaywalking, dahil late na naman sa 7:30 AM class. Sa paulit-ulit na sorry. Sa paulit-ulit ding pagpapatawad. Sa paghahanap ng ka-red string. Sa paghahanap ng ka-forever. Sa mabagal na internet. Sa job interview. Sa gobyerno. Masasanay ka ring matalo dahil ganito ang konsepto ng mundo. Patitikman ka muna ng pagkabigo, bago ka ulit maging buo. Baka rin bukas-makalawa maiisipan mo nang mag-aral ng mabuti at iwasang ang usapang mabote, ang bumangon ng maaga at hindi papatayin ang naka-set na alarm, ang maging totoo sa taong nagmamahal sa ‘yo, o kaya subukang ipa-Photoshop ang 2x2 picture mo sa resume para sa paparating na job interview. Masasanay ka ring matalo, masasanay ka rin sa mga peklat mo sa puso. Dahil hindi ito matatapalan ng pulga-pulgadang concealer ng Maybelline, o kahit ubusin mo pa ang stock sa AVON, sa Watson, sa HBC, o sa Lazada. Kaya tanggapin mo na lang na ang buhay ay puno ng pagkatalo, dahil sa huli para sa atin din naman ang mundo, kaya wala kang dahilan para sumuko, dahil ang sumusuko lang ang natatalo, at ang hindi takot sumubok ulit ang tunay na panalo.
0
Sep 6, 2016
Sep 6, 2016 at 8:03 PM UTC
Masasanay Kang Matalo, Para Sa Atin Itong Mundo
Milyun-milyong mga blankong mukha, pipintahan, papahiran ng pintora ang iba’t ibang kastilyo ng pangarap. Subalit sa paglipas ng panahon ang mga kastilyong ito’y rurupok, at sa isang ihip ng hangin ay pwede ‘tong gibain. Masasanay kang matalo, para sa atin ‘tong mundo. Para sa atin, hindi para sa kanila, kailanman hindi ‘to masasakop ng mga mapapait na luha. Nasanay ka na sa panonood ng mga teleserye o pelikulang kung ano ang theme song ay ‘yon din ang pamagat. Nasanay ka nang mag-abang sa paiba-ibang kulay na buhok ni Vice Ganda, o ni Yeng Constantino, ang umasa rin sa paiba-ibang desisyon ng mga tao sa paligid mo. Nasanay ka nang magmahal ang gasolina, at iba pang mga bilihin ngunit hindi ang magmahal ng totoo, dahil takot kang masaktan ulit, ang iwanan, o umasa ulit, sa isang relasyong pang-post lang sa FB, IG o Twitter, ‘yong pang-“#relationshipgoals” lang, nasanay ka na pero takot ka pa rin. Nasanay ka na sa mga surprise quiz. Sa exams. Sa reporting. Sa thesis. Sa Singko, INC, Withdraw o Drop. Sa pag-jaywalking, dahil late na naman sa 7:30 AM class. Sa paulit-ulit na sorry. Sa paulit-ulit ding pagpapatawad. Sa paghahanap ng ka-red string. Sa paghahanap ng ka-forever. Sa mabagal na internet. Sa job interview. Sa gobyerno. Masasanay ka ring matalo dahil ganito ang konsepto ng mundo. Patitikman ka muna ng pagkabigo, bago ka ulit maging buo. Baka rin bukas-makalawa maiisipan mo nang mag-aral ng mabuti at iwasang ang usapang mabote, ang bumangon ng maaga at hindi papatayin ang naka-set na alarm, ang maging totoo sa taong nagmamahal sa ‘yo, o kaya subukang ipa-Photoshop ang 2x2 picture mo sa resume para sa paparating na job interview. Masasanay ka ring matalo, masasanay ka rin sa mga peklat mo sa puso. Dahil hindi ito matatapalan ng pulga-pulgadang concealer ng Maybelline, o kahit ubusin mo pa ang stock sa AVON, sa Watson, sa HBC, o sa Lazada. Kaya tanggapin mo na lang na ang buhay ay puno ng pagkatalo, dahil sa huli para sa atin din naman ang mundo, kaya wala kang dahilan para sumuko, dahil ang sumusuko lang ang natatalo, at ang hindi takot sumubok ulit ang tunay na panalo.
Continue reading...
70
Lazy Monday. Raining Morning. Inky pens. Empty papers. This 4-cornered room became a Vast new world When I met You. Your "What's your name?" was more than a question, it was An invitation to A breath of fresh air, A gulp of warm sunshine, A waltz on green grass. From small talk on the Wet weather, The films at the theater, And our ******* professor, Our lips spilled over. Awkward smiles became Shy giggles then Uncontrollable laughter. We pulled each other to conversations on Artists Picasso, Van Gogh Historians Constantino, Ocampo. I told you about Distant galaxies and the theory of gravity While you said things on Progressive policies and your farming family. You said pick-up lines, I gave knock-knock jokes. We tried to mash-up Let It Be and Let It Go. Your mind was a treasure chest full of stories Forever you And your words are engraved in my memory. All this ended though When the clocks striked 3. The session was over; There's no reason to be here anymore And so I guess it's best for us to just Leave. "It was nice meeting you." But it's horrible that We will never meet again. What was us will just get lost in the plane infinity For this moment that we shared Is just a mere Point of tangency.
0
Dec 16, 2014
Dec 16, 2014 at 2:00 PM UTC
Point of Tangency
i sit unbothered as my insides have become artfully intertwined into knots so much so my sweet dearest grand-mother could crochet a winter quilt with these guts of mine how i wish our public educational system would have enlightened our youth enlightened us enlightened us, that there would be days such as this brooke constantino
0
Nov 20, 2017
Nov 20, 2017 at 12:26 PM UTC
Untitled
I hear nothing but black and flickers of dimed candles Shadows and I waltz For they do not judge me Of course my demons’ How did I become this deranged Nothing but black This bed-linen now A blushing civil war It tickles me pink Or maybe it Helps me recognize That my crazy is ******* gorgeous Yet sickening Are you happy? Sun up till sun down It’s cold now, and so am I I see you every where In every thing In every one In the tiny wrinkles that rest upon my Antarctic like hands The car that cut me off this morning The lumps stuck in my throat when someone asks how you are The chilly 5 minute walk to my vehicle on the hill In the empty space that haunts me every night when I close my eyes It’s cold, but so are you Am I that easy to escape ones memory? Brooke Constantino
0
Nov 10, 2017
Nov 10, 2017 at 1:11 PM UTC
Untitled