"bolpen" poems - Hello Poetry

naririnig mo ba? ang bell ni manong na nagtitinda ng ice cream. ang mga huni ng iba't ibang klase ng ibon. ang mga harurot ng mga ikot jeep. naririnig mo ba? ang mga tawanan ng mga magkakaibigan mga kuwentuhan, mga tanong at makabuluhang talakayan. naririnig mo ba? ang mga lapis at bolpen ng mga estudyante na kumakayod sa mga papel: husay sa bawat ukit. naririnig mo ba? ang mga yapak ng mga iba't ibang klase ng Pilipino at talino sa kalyeng binudburan ng mga dahong acacia dangal sa bawat apak at kumpas ng kamay, sa bawat hinga. naririnig mo ba? ang mga salitang mapanlinlang, mapang-alipusta ang mga sigaw sa sakit, hiyaw sa hapdi, dahil sa mga hampas at palo ang mga tama ng mga kamao naririnig mo ba? ang mga iyak ang mga hikbi ng mga kaibigan para sa mga kapatid nilang nasaktan. ang mga hagulgol ng mga magulang na nawalan ng anak: mga puso, mga pamilyang hindi na buo. wasak, nasira na. naririnig mo ba? ang mga boses na nananawagan na "tama na" "utang na loob, itigil niyo na" kasi hanggang kailan pa tutugtog ang ng paulit-ulit-ulit ang sirang plaka ng karahasan na patuloy na naririnig sa panahong ito mula pa sa mga nagdaang dekada? nakakalungkot, hindi, nakakasuklam ang mga mapaminsalang kaganapan na nangyayari sa ating mahal na pamantasan. ang tawag sa atin ay mga iskolar ng bayan, para sa bayan pero paano tayo mabubuhay nang para sa iba kung paminsan hindi nga makita ang pagmamahal at respeto sa atin mismo, mga kapwang magkaeskwela. hahayaan na lang ba natin ang ating mga sarili na magpadala sa indak ng karumaldumal na kanta ng kalupitan? hahayaan na lang ba ang mga isipan na matulog. hahayaan na lang ba ang mga puso na magmanhid. kailan pa? tama na! nabibingi na ang ating mga tenga. nandiri. nagsasawa. oras na para itigil ang pagtugtog ng mga nota. oras na para tapusin ang karahasan. oras na para talunin ang apatya at walang pagkabahala. oras na para sa hustisya. oras na para sa ating lahat, estudyante man o hindi, may organisasyon man o wala na tumayo, makilahok at umaksyon para pahilumin ang sakit, para itama ang mali. oras na para sindihan ang liwanag dito sa diliman. oras na para mabuhay ang pag-asa ng bayan.

0

Jul 5, 2015

Jul 5, 2015 at 7:47 AM UTC

marge-redelicia

naririnig mo ba?

naririnig mo ba? ang bell ni manong na nagtitinda ng ice cream. ang mga huni ng iba't ibang klase ng ibon. ang mga harurot ng mga ikot jeep. naririnig mo ba? ang mga tawanan ng mga magkakaibigan mga kuwentuhan, mga tanong at makabuluhang talakayan. naririnig mo ba? ang mga lapis at bolpen ng mga estudyante na kumakayod sa mga papel: husay sa bawat ukit. naririnig mo ba? ang mga yapak ng mga iba't ibang klase ng Pilipino at talino sa kalyeng binudburan ng mga dahong acacia dangal sa bawat apak at kumpas ng kamay, sa bawat hinga. naririnig mo ba? ang mga salitang mapanlinlang, mapang-alipusta ang mga sigaw sa sakit, hiyaw sa hapdi, dahil sa mga hampas at palo ang mga tama ng mga kamao naririnig mo ba? ang mga iyak ang mga hikbi ng mga kaibigan para sa mga kapatid nilang nasaktan. ang mga hagulgol ng mga magulang na nawalan ng anak: mga puso, mga pamilyang hindi na buo. wasak, nasira na. naririnig mo ba? ang mga boses na nananawagan na "tama na" "utang na loob, itigil niyo na" kasi hanggang kailan pa tutugtog ang ng paulit-ulit-ulit ang sirang plaka ng karahasan na patuloy na naririnig sa panahong ito mula pa sa mga nagdaang dekada? nakakalungkot, hindi, nakakasuklam ang mga mapaminsalang kaganapan na nangyayari sa ating mahal na pamantasan. ang tawag sa atin ay mga iskolar ng bayan, para sa bayan pero paano tayo mabubuhay nang para sa iba kung paminsan hindi nga makita ang pagmamahal at respeto sa atin mismo, mga kapwang magkaeskwela. hahayaan na lang ba natin ang ating mga sarili na magpadala sa indak ng karumaldumal na kanta ng kalupitan? hahayaan na lang ba ang mga isipan na matulog. hahayaan na lang ba ang mga puso na magmanhid. kailan pa? tama na! nabibingi na ang ating mga tenga. nandiri. nagsasawa. oras na para itigil ang pagtugtog ng mga nota. oras na para tapusin ang karahasan. oras na para talunin ang apatya at walang pagkabahala. oras na para sa hustisya. oras na para sa ating lahat, estudyante man o hindi, may organisasyon man o wala na tumayo, makilahok at umaksyon para pahilumin ang sakit, para itama ang mali. oras na para sindihan ang liwanag dito sa diliman. oras na para mabuhay ang pag-asa ng bayan.

75

"No more questions? Let's move on to the next topic" Mula nang mawala ka, Sa bawat pagkakataong Banggitin iyan ng aking mga **** Napapatanga ako at itinatanong sa sarili, "Ganon lang ba kadali yun?" Sana kasing dali Ng paglipat ng pahina ng aking libro Ang paglipat ng puso ko mula sayo, pabalik sakin Sana kasing dali Ng pagbura ng marka ng lapis sa kuwaderno Ang pagbura ng alaala mo sa aking isipan Sana kasing dali Ng paglabas pasok ng mga **** sa silid Ang paglabas pasok mo sa aking mundo Sana pero hindi Dahil tila nasa bawat pahina ka ng aking libro Dahil tila marka ng bolpen ang pilit kong ibinubura Dahil tila nakalabas ka na ngunit pilit kitang inaanyayahang bumalik Kahit ilang pagsasanay, pagsusulit, at oral recitations pa Sana bumalik ka Pero hindi. "No more questions? Let's move on to the next topic" Paano nga naman kasi ako makakausad Kung isipan ko'y punong-puno pa rin ng katanungan

0

Feb 11, 2016

Feb 11, 2016 at 3:42 AM UTC

Cosmos

Classroom Hugot

"No more questions? Let's move on to the next topic" Mula nang mawala ka, Sa bawat pagkakataong Banggitin iyan ng aking mga **** Napapatanga ako at itinatanong sa sarili, "Ganon lang ba kadali yun?" Sana kasing dali Ng paglipat ng pahina ng aking libro Ang paglipat ng puso ko mula sayo, pabalik sakin Sana kasing dali Ng pagbura ng marka ng lapis sa kuwaderno Ang pagbura ng alaala mo sa aking isipan Sana kasing dali Ng paglabas pasok ng mga **** sa silid Ang paglabas pasok mo sa aking mundo Sana pero hindi Dahil tila nasa bawat pahina ka ng aking libro Dahil tila marka ng bolpen ang pilit kong ibinubura Dahil tila nakalabas ka na ngunit pilit kitang inaanyayahang bumalik Kahit ilang pagsasanay, pagsusulit, at oral recitations pa Sana bumalik ka Pero hindi. "No more questions? Let's move on to the next topic" Paano nga naman kasi ako makakausad Kung isipan ko'y punong-puno pa rin ng katanungan

27

Ilang oras na akong nagsusulat Ilang tinta at papel na ang nasayang Pero hindi ko alam kung bakit hindi ko malabas ang nais iparating ng puso Wala akong magawa kung hindi titigan ang mga nasayang papel na nasa gilid ng aking mga kamay Ilang ulit na akong nagpalit nang kulay ng tinta ng bolpen, nagbabakasaling kung kulay pula ang gamiting pangsulat, mawawala ang lungkot na nadarama na may mahal kang iba Baka kung kulay dilaw ang bolpeng gagamitin mawawala ang sakit na nagpapaala-ala na hindi ako ang dahilan ng mga ngiti sa iyong labi Baka kung kulay berde ang bolpeng gagamitin maglalaho ang mga luhang hindi maubos-ubos tuwing nakikita kitang kapiling siya Ano pa ba ang dapat gawin? Ilang papel pa ba ang masasayang para sayo? Ilang kulay pa ba ng bolpen ang kailangan masayang para malaman ang nais sabihin Hindi ko alam kung ano at paano Ano ba ang dapat gawin para mawala ka sa isipan? Paano ba kita bibitawan kung alam kong sa pagtawid sa kulay pula ramdam kong ako lang nakakapit? Paano ko hihigpitan ang paghawak sa daming tumatawid sa dilaw na dahilan para bitawan ka kung alam kong malayo ka na para abutin pa Paano kita hahanapin sa huling kulay berde kung alam kong wala na, tapos na Wala ng dahilan para magpatuloy Dahil alam kong hindi tamang ipagpatuloy itong bugso ng damdaming na kahit saang anggulo, hindi tama, hindi nararapat Kaya hayaan mo kong sayangin ang mga papel, bahala na kung magalit ang kalikasan Hayaan mo akong maubos ang lahat ng kulay ng ballpen dahil dito ko nalamang masasabi ang mga salitang dapat iparinig sayo Wala na akong magagawa kung hindi hayaan ang panahon Hayaan ang sariling humilom Hindi ko alam kung gaano katagal Pero hayaan mo, makakapagsulat ulit din ako gamit ang isang papel at kulay itim na bolpen balang araw para sa tunay na nakalaan nito Pero sa ngayon hayaan mo lang muna akong titigan ka sa malayo habang nakatuon ang iyong mata sakanya Hayaan mo lang muna akong iyakan ka habang hindi mo mapigilan ang ngiti sa iyong labi kasama siya Hayaan mo lang akong masanay sa sakit, baka sakaling magsawa ako at hayaan ang sariling sumaya ulit...kapiling ang iba

0

Dec 24, 2016

Dec 24, 2016 at 8:51 AM UTC

wynne

26

Ilang oras na akong nagsusulat Ilang tinta at papel na ang nasayang Pero hindi ko alam kung bakit hindi ko malabas ang nais iparating ng puso Wala akong magawa kung hindi titigan ang mga nasayang papel na nasa gilid ng aking mga kamay Ilang ulit na akong nagpalit nang kulay ng tinta ng bolpen, nagbabakasaling kung kulay pula ang gamiting pangsulat, mawawala ang lungkot na nadarama na may mahal kang iba Baka kung kulay dilaw ang bolpeng gagamitin mawawala ang sakit na nagpapaala-ala na hindi ako ang dahilan ng mga ngiti sa iyong labi Baka kung kulay berde ang bolpeng gagamitin maglalaho ang mga luhang hindi maubos-ubos tuwing nakikita kitang kapiling siya Ano pa ba ang dapat gawin? Ilang papel pa ba ang masasayang para sayo? Ilang kulay pa ba ng bolpen ang kailangan masayang para malaman ang nais sabihin Hindi ko alam kung ano at paano Ano ba ang dapat gawin para mawala ka sa isipan? Paano ba kita bibitawan kung alam kong sa pagtawid sa kulay pula ramdam kong ako lang nakakapit? Paano ko hihigpitan ang paghawak sa daming tumatawid sa dilaw na dahilan para bitawan ka kung alam kong malayo ka na para abutin pa Paano kita hahanapin sa huling kulay berde kung alam kong wala na, tapos na Wala ng dahilan para magpatuloy Dahil alam kong hindi tamang ipagpatuloy itong bugso ng damdaming na kahit saang anggulo, hindi tama, hindi nararapat Kaya hayaan mo kong sayangin ang mga papel, bahala na kung magalit ang kalikasan Hayaan mo akong maubos ang lahat ng kulay ng ballpen dahil dito ko nalamang masasabi ang mga salitang dapat iparinig sayo Wala na akong magagawa kung hindi hayaan ang panahon Hayaan ang sariling humilom Hindi ko alam kung gaano katagal Pero hayaan mo, makakapagsulat ulit din ako gamit ang isang papel at kulay itim na bolpen balang araw para sa tunay na nakalaan nito Pero sa ngayon hayaan mo lang muna akong titigan ka sa malayo habang nakatuon ang iyong mata sakanya Hayaan mo lang muna akong iyakan ka habang hindi mo mapigilan ang ngiti sa iyong labi kasama siya Hayaan mo lang akong masanay sa sakit, baka sakaling magsawa ako at hayaan ang sariling sumaya ulit...kapiling ang iba

26

Niadto ko, nibisita sa lugar Kon asa mi una nagkita; Mao ra japon, Ang mga kahoy ug mga bulak Nagasambit sa among gugma Nga hain pa man dili gayod mawala. Siya akong tunhay nga kalipay Sa pagmata ko matag-buntag, Tunhay nga kasingkasing Sa iyaha, akong ginapamatyag. Nikuha ko ug papel, Aron magsulat ug balak para kaniya; Maot man paminawon, apan Akong buhaton nga patsyada. Nitan-aw ko sa blanko nga papel, Naghuna-huna, Ug sa dihang nakahinumdum hinuon ko, Unsaon man diay nako pagsulat sa balak; Nga ang bolpen iya man diay’ng gidala, Adtong minglakaw na siya ug una.

0

Sep 15, 2012

Sep 15, 2012 at 2:33 AM UTC

jkpoetry

Pagbisita (Balak)

Niadto ko, nibisita sa lugar Kon asa mi una nagkita; Mao ra japon, Ang mga kahoy ug mga bulak Nagasambit sa among gugma Nga hain pa man dili gayod mawala. Siya akong tunhay nga kalipay Sa pagmata ko matag-buntag, Tunhay nga kasingkasing Sa iyaha, akong ginapamatyag. Nikuha ko ug papel, Aron magsulat ug balak para kaniya; Maot man paminawon, apan Akong buhaton nga patsyada. Nitan-aw ko sa blanko nga papel, Naghuna-huna, Ug sa dihang nakahinumdum hinuon ko, Unsaon man diay nako pagsulat sa balak; Nga ang bolpen iya man diay’ng gidala, Adtong minglakaw na siya ug una.

20

Gusto kong pahintuin ang oras Ngunit hindi ko alam kung paano magagawa. Hihiling ba ako sa nasa itaas? Muli ba akong maniniwala sa himala? Hindi ko kayang pahintuin ang lahat Kaya mahal, Sa oras na ito Pakinggan mo ako ng husto Kakalimutan ko munang maging makata Kapalit ng muling pagdadaop palad nating dalawa. Kakalimutan ko muna ang mga bolpen at papel Kapalit ng paghawak sa mukha **** mala anghel. Mahal pabigyan mo ako sa oras na ito. Kakalimutan ko muna kung paano tumula, Kapalit ng kaligayahan at saya kahit na may iba ka na. Mahal, kakalimutan ko lahat ng matalinghagang salita Kapalit ng ilan segundo muli kang makasama. Susulitin ko ang segundong ito Hihintaying muling umikot ang relo Tapos kakalimutan na kita. Kapalit ng pagbabalik ng ngiti sa aking mata.

0

Mar 26, 2017

Mar 26, 2017 at 11:59 AM UTC

Snow

Oras

Gusto kong pahintuin ang oras Ngunit hindi ko alam kung paano magagawa. Hihiling ba ako sa nasa itaas? Muli ba akong maniniwala sa himala? Hindi ko kayang pahintuin ang lahat Kaya mahal, Sa oras na ito Pakinggan mo ako ng husto Kakalimutan ko munang maging makata Kapalit ng muling pagdadaop palad nating dalawa. Kakalimutan ko muna ang mga bolpen at papel Kapalit ng paghawak sa mukha **** mala anghel. Mahal pabigyan mo ako sa oras na ito. Kakalimutan ko muna kung paano tumula, Kapalit ng kaligayahan at saya kahit na may iba ka na. Mahal, kakalimutan ko lahat ng matalinghagang salita Kapalit ng ilan segundo muli kang makasama. Susulitin ko ang segundong ito Hihintaying muling umikot ang relo Tapos kakalimutan na kita. Kapalit ng pagbabalik ng ngiti sa aking mata.

20

Matapos ang bawat kanta ng aming pwedeng kantahin Dasal na alay para sa mga taong may ilaw na bilog sakanilang ulo Hihinga ako ng malalim Ngunit di maaalis ng aking paghinga ang kaba at takot sa aking dibdib Tubig at bolpen lang laman ng aking bag Sa pagdarasal Alam kong hindi sapat ito para ako’y manatili sa aking kinalalagyan At tulad ng aking dalangin Naghihintay ang aking ina sa ibaba Sa kanyang puso at mata Dama ko ang kanyang pagmamakaawa “Bigyan niyo po kami ng awa” “Maawa po kayo” Rosaryo, rosaryo, rosaryo, rosaryo, rosaryo Rosaryo sa Huwebes Rosaryo na aming kailangan sabihin sa wikang ingles Siguro sa aking pagdarasal ng rosaryo ng malakas Ay maawa sila saamin Masakit man ang tuhod sa pagluhod Hindi pa rin nito maalis ang takot at kaba sa aking puso “Alam ko pong hindi sapat ang aming dala” Ang Ikalimang Misteryo ng aking pagmamakaawa “Pero sigurado po na ako’y may alam” Naghihintay ang aking ina sa ibaba Nananalangin na sana’y hindi niya ako isama sa kanyang pag-uwi Matapos man ang mga Misteryo ng Rosaryo Alam kong hindi pa tapos ang aking kalbaryo Dahil ilang minuto na lang alam kong tatawagin na aking pangalan “Maawa po kayo” . . . . . . Hindi maaalis ng lamig ang pagpawis ng aking mga kamay ng buksan ko ang pinto At sa ibaba, nakita ko agad ang aking ina Itinaas ko ang aking kamay Sabay ng kanyang pagngiti Ako’y mananatili Hindi na niya kailangang mag-alala Magsisimula na ang aming pagsusulit At kailangan kong pumasok na © 2019 B.L. All Rights Reserved.

0

Mar 11, 2019

Mar 11, 2019 at 11:12 PM UTC

blessed

Tubig at Bolpen

Matapos ang bawat kanta ng aming pwedeng kantahin Dasal na alay para sa mga taong may ilaw na bilog sakanilang ulo Hihinga ako ng malalim Ngunit di maaalis ng aking paghinga ang kaba at takot sa aking dibdib Tubig at bolpen lang laman ng aking bag Sa pagdarasal Alam kong hindi sapat ito para ako’y manatili sa aking kinalalagyan At tulad ng aking dalangin Naghihintay ang aking ina sa ibaba Sa kanyang puso at mata Dama ko ang kanyang pagmamakaawa “Bigyan niyo po kami ng awa” “Maawa po kayo” Rosaryo, rosaryo, rosaryo, rosaryo, rosaryo Rosaryo sa Huwebes Rosaryo na aming kailangan sabihin sa wikang ingles Siguro sa aking pagdarasal ng rosaryo ng malakas Ay maawa sila saamin Masakit man ang tuhod sa pagluhod Hindi pa rin nito maalis ang takot at kaba sa aking puso “Alam ko pong hindi sapat ang aming dala” Ang Ikalimang Misteryo ng aking pagmamakaawa “Pero sigurado po na ako’y may alam” Naghihintay ang aking ina sa ibaba Nananalangin na sana’y hindi niya ako isama sa kanyang pag-uwi Matapos man ang mga Misteryo ng Rosaryo Alam kong hindi pa tapos ang aking kalbaryo Dahil ilang minuto na lang alam kong tatawagin na aking pangalan “Maawa po kayo” . . . . . . Hindi maaalis ng lamig ang pagpawis ng aking mga kamay ng buksan ko ang pinto At sa ibaba, nakita ko agad ang aking ina Itinaas ko ang aking kamay Sabay ng kanyang pagngiti Ako’y mananatili Hindi na niya kailangang mag-alala Magsisimula na ang aming pagsusulit At kailangan kong pumasok na © 2019 B.L. All Rights Reserved.

45

Nagtatanong ako kung bakit di ko mailarawan Lahat ng naglalaro sa'king isipan Na kailangan pa umaano bigyan ng isang kwadro Sa inyong mga tamad na isipan At trabaho ko pang sa inyo'y isubo ang matigas na katotohanan Na para saaki'y isang malaking katangahan At ginagamit lamang ng maraming nais magpasikat upang tumaba ang kapalaluan sa kani-kanilang tiyan At kumain ng papuri na siyang lalamunin pang kape lang at pambili ng tinta ng bolpen o ng papel man 'yan At ano pa ang sining kung wala ka nang mapiga sa utak **** kinain ng uod ang laman Lumuluha ka ng dugo para sila'y mamangha; mga burgis na magpopondo sa iyong katha Na ano? Kasabay mo lang rin pumasok sa pamantasan bilang dukha Pero ibang iba na mga mukhang inalisan na ng pasakit ng pag-iisip Kung ano na ang para kinabukasan o kung meron pa nga namang daratnang liwanag O kung bukas ay ang kadiliman naman Saan ka pupulutin lintik kang di naging gahaman na piniling 'wag magpakayaman sa mumunti **** naisin na pagnanasa ng 'yong katawan? Pinili **** sundin ang tawag ng 'yong laman, ang tawag ng uhaw na kalooban Ano nga ba ang silbi ng pagpapakain sa kanila ng iyong isipan kung maari namang ito'y bigyan mo ng isang kasangkapan o kaya ito'y laktawan Ng kahit anong katanungan at pagpagin ang natutulog nilang kulot na taba mula sa pang-aalipin ng katamaran?

0

Jul 8, 2016

Jul 8, 2016 at 11:05 AM UTC

AndieBonifacio

Kwadro

Nagtatanong ako kung bakit di ko mailarawan Lahat ng naglalaro sa'king isipan Na kailangan pa umaano bigyan ng isang kwadro Sa inyong mga tamad na isipan At trabaho ko pang sa inyo'y isubo ang matigas na katotohanan Na para saaki'y isang malaking katangahan At ginagamit lamang ng maraming nais magpasikat upang tumaba ang kapalaluan sa kani-kanilang tiyan At kumain ng papuri na siyang lalamunin pang kape lang at pambili ng tinta ng bolpen o ng papel man 'yan At ano pa ang sining kung wala ka nang mapiga sa utak **** kinain ng uod ang laman Lumuluha ka ng dugo para sila'y mamangha; mga burgis na magpopondo sa iyong katha Na ano? Kasabay mo lang rin pumasok sa pamantasan bilang dukha Pero ibang iba na mga mukhang inalisan na ng pasakit ng pag-iisip Kung ano na ang para kinabukasan o kung meron pa nga namang daratnang liwanag O kung bukas ay ang kadiliman naman Saan ka pupulutin lintik kang di naging gahaman na piniling 'wag magpakayaman sa mumunti **** naisin na pagnanasa ng 'yong katawan? Pinili **** sundin ang tawag ng 'yong laman, ang tawag ng uhaw na kalooban Ano nga ba ang silbi ng pagpapakain sa kanila ng iyong isipan kung maari namang ito'y bigyan mo ng isang kasangkapan o kaya ito'y laktawan Ng kahit anong katanungan at pagpagin ang natutulog nilang kulot na taba mula sa pang-aalipin ng katamaran?

18