"aarde" poems
**** jy die **** van yster-gordyn wat val en die aarde omhels ten laaste sy afwaartse versnelling.
Dit maak seer mamma...
Gewere word neergelê as ń universiële teken van hoop en vrede , maar verlang na ń lid van die geledere.
Dit maak seer mamma...
Ons was almal naïef; in ons drome was daar plek vir twee,
Ń eindelose see waar ons kon wegvaar van die ontbindinde spoke van gister, waar ons ons hande in soutwater-poele kon was iewers langs die kus van versoening...
Dit maak seer...
Niemand sou kon raai dat die jare se snellertrek en loopgraaf grawwe jou eens sagte vel kon magnetiseer nie... *** kon ek voorsien dat jy ń bietjie van die geweld gaan steel het om vir jouself te hou nie. *** sou ek weet dat jou vingers jeuk sonder die dooie staal wat dit streel nie...
Een skoot
Twee skote
Drie skote
Ń eenman vuurpelaton reën op my neer en dring deur my ope arms...
Jy het nog altyd ń plek in my hart gehad, maar nou het jy dit beset met lood en alle onskuld uitgerook met brandende kruit...
Dit maak seer...
Dele van jou hang nog swaar op al die plekke wat saakmaak en seermaak en trek my af grond toe...
Eina...
Liefde ek het altyd geweet ons het mekaar se ruë gehad... ek hey net nie geweet jy was besig om ń rooi kruis vir jou fissier op myne te verf nie...
Dit maak seer mamma...
Koebaai
May 6, 2014
May 6, 2014 at 5:48 PM UTC
begrijpend lezen
met ogen dicht
als braille op je huid
streel ik je
verhalen tot het geluid
je lippen verlaat
en verraadt
wat men niet kan zeggen
het zal me vertellen
zonder spraak
vloeiend op de vibraties
in de lucht
zuchtend van geluk en zaligheid
verspreiden de teksten
naar plekken
die alleen de tong bereiken
als muziek
verdovend spelen met tonen
klimmend in hoogtes
waar octaven
worden gehaald in
namen
vereeuwigd in bevrediging
tot weer terug beneden
zachtjes bevend
dalen naar aarde
precies hier
waar gevoel deelt
en met geen woord beschrijft
*** eenheid voelt
*** de sterren stralen in liefde
de puurheid
omschrijft
van het ervaren
van kosmische frequenties
dat je pas begrijpt
wat het gefluister is
dat achter blijft hangen
als oeroude poëzie
omgetoverd in universele talen
met een orgastisch bereik
—————
gesproken in tijd
gedeeld met jou
—————
Nov 16, 2018
Nov 16, 2018 at 3:57 AM UTC
skuld
skuld
skuldenaar
dit suis vanaand
in tolbos tale
rond-en-wind-ge-foeter
oor ‘n dor doer pad
‘n uitgestrekte stoftong
lek geraamtes
tot aan die silwer koppies
in die Klein Karoo se maan
skuld
skuld
skuld–in–aar
is Ma ‘n vreemdeling
wat staan en tee drink
in ‘n ander vrou
se blou kombuis
skuld
skuld
skuld–in–haar
al starend na die krake
weerspieël die vensterglas
‘n aarde broos
verbrokkel
maar
die reën sal kom
my kind
die reën sal kom
profeteer die roes–rooi wolke
al loeiend in die wind
sal Ma staan
onmiskenbaar
soos ongetemde buffelsgras
gewortel en gegrond
Jul 12, 2016
Jul 12, 2016 at 6:22 AM UTC
Op hierdie aarde, groen en blou
Met torings wat die lug uit grou
In elke huis waar mens dalk bly
Sal ek nooit weer iemand kry soos jy
In wye winkels en krom kerke
In nommers en vergete merke
Waar ryk sweef en arm lei
Sal ek nooit weer iemand kry soos jy
In stede, woude, see en woestyn
In alles, geen, grof en fyn
In luuks, skaars, bont en plein
Sal ek nooit weer iemand kry soos jy
In winter, lente, somer, herfs
Met albei vuur en skadu bederf
Waar ook al maan en son mag skyn
Sal ek nooit weer iemand kry soos jy
Waar sterre sing en sonne lag
Omring met komberse van die nag
Waar ou gode en planete gly
Sal ek nooit weer iemand kry soos jy
In ou legendes en sprokies verhale
In dooie sang en in lewende tale
In woorde wat die hart oop sny
Sal ek nooit weer iemand kry soos jy
In gister se groot verlate vlug
In môre se onmeetbare sug
In die nou wat ons so graag vermy
Sal ek nooit weer iemand kry soos jy
In slaap te dig en drome swart
In die wandel en wonder van die hart
In seer, troos, kwaad en bly
Sal ek nooit weer iemand kry soos jy
Aug 4, 2019
Aug 4, 2019 at 5:17 PM UTC
Wit le sy uitgesprei oor
pendoring gras vanmore.
haar spastiese bewegings
vroegoggend reeds bestorwe.
Stil is die nagtegal se liedjie
die roos is dood van ryp,
wyle weinig traan van simpatie
verlore in die stormpyp.
Die aarde draai en
swoeg in nag se sweet.
in sy nietige pogings om
die noodkreet te vergeet.
Haar naakte lyf le
oopgebaar, en styf
in dood se koue klou.
Dit ryp hier in die rosestad.
En die Flora-
was 'n vrou.
Jun 6, 2014
Jun 6, 2014 at 1:11 PM UTC
Skielike hartsbegeerte verskyn oorstelp
Verlang na bo om op berg vas soos boom
Wil staan gaan saam met dit wat is!
Sonder afwagting sonder skroom
In die lewegewende liefste Stroom
Sommer so sonderling se droom
In stralende lagge ligse verwondering
Salig met sagte wit wind wat wolk
Sonder sodanige mondige verklaring
Wil skugter skuif saam as woordlose tolk
Gewortel in aarde geplant vir liefde se bewaring
Aug 13, 2020
Aug 13, 2020 at 7:17 AM UTC
Onverwags verskyn prag voorwaardelik
Verdoesel my ongemaklike donker twyfel
Natuur bekoor beskeie knus veranderlik
Herinner koel met bot kleurvolle bloeisel
Koester sigbaar aarde hart soet met vrolik
Landskap verwelkom lag lente groen raaisel
Verlig gemoed swaar wat was ondergeskik
Verkwik vaal winter koue geil met verskansel
Blommeryk kyk spruit uit kyk! Is dit nie Wonderlik?
Jul 24, 2020
Jul 24, 2020 at 6:26 AM UTC
Iedereen weet precies beter
waar ze heen gaan met *** tijd.
Ik was vroeger vooral een zweter
en zie nog te vaak niet wat ik mijd.
Het lijkt of ik de aarde
onder eigen voeten
te lang heb verwaterd
in plaats van erin te wroeten
heb ik maar wat getaterd.
Doe ik alsof of zij.
Mag ik ook ooit
januari
in plaats van augustus, maart of mei.
Het lijkt zielig wat je voelt,
toch zie ik wat je bedoelt.
Beetje gieten, beetje wachten
tot geduld de grond uit woelt.
Jun 11, 2023
Jun 11, 2023 at 12:59 PM UTC
en ná die storm se kalm
en ná die wind en reën
is die sagtheid van die aarde oorverdowend
my blinde oë
en krom ou hart
lê soos sade en
vrôt in die land
tot onder sterlig een aand
dié muwwe vlies bars
en 'n fyn wit worteltjie
voel-voel die wêreld in kruip
***
and after the storm's calm
and after the wind and rain
the softness of the earth is
deafening
my blind eyes
and crooked old heart
lay like seeds and
rot in the land
'til under the starlight one night
this mouldy membrane burst
and a fine white root
tentatively creeps into the world
Nov 13, 2022
Nov 13, 2022 at 4:17 AM UTC
Ik wil gelezen worden,
geprezen en gewezen worden,
dat mensen zien en voelen
wat mijn doelen
zijn.
Waarom wil ik dat mensen willen,
hoezo zou ik het eten hebben
dat voor hen de honger stillen
kan? Kan ik wel vermaken, kan ik het ver maken?
Of zijn dat zaken die mijn pet te boven schieten.
Lieten mensen het maar weten,
welke emotie ze graag gesmeten
zien.
Zal ik ooit iets meer bereiken,
het zachte harde leven trachtend te ontwijken,
minder klachten rapporteren,
minder zagen, minder zeuren, minder zeiken?
Ik heb het bitter makkelijk gehad
toen ik achter de schoolbanken zat.
Dat kan toch niet voor altijd mijn excuusje blijven.
Heb ik nu echt iemand nodig om op mij te kijven.
Ik wil zo graag vermakelijk zijn, soms
meeslepend, onrustig en soms zacht en fijn,
zo een ander roeren, zoals ik zei
de hongerigen voeren.
Maar ik ben te eerlijk, heerlijk en begeerlijk, in mijn hoofd,
treurig van mijn lot beroofd, machteloos, ontroostbaar, genekt.
Elke dag voor zoveel jaar heb ik mijn schram en wond gelekt.
Wees dan realistisch, werk voor een publiek, doe dan moeite, doe dan
iets. Werk.
Maar als alles door elkaar loopt, blokkeert mijn zicht, ik zie dan straten zonder licht, bowlingbanen zonder hekjes en sporen zonder bomen.
Alles is gevaarlijk, zoals plassen in je dromen, alles is een risico, niemand weet wat kan of werkt. Soms word je dan nat wakker, heb ik in mijn jeugd gemerkt.
Nu word ik ouder, de aarde warmer, de mensen kouder, zou me lijken
en zit ik nog steeds over de kleinste zorgen zo te zeiken.
Je zou me een softie kunnen noemen. Of lief, ‘t is maar *** je ‘t ziet,
je zou me vanalles kunnen noemen, maar dat ben ik niet. Althans dat zou ik niet willen zijn. Ik wil, als mogelijk, een rechte lijn zien in die weg die voor mij ligt. Dat lampen veiligheid bezorgen en bordjes wijzen in de goede richt-
ing. Ik wil één taak, één mens, één doel nastreven,
hopelijk, niet langer drie, een halve of vijfendertig
want voor mij is dat geen leven.
Feb 27, 2019
Feb 27, 2019 at 3:58 PM UTC