#nightpoems
a pulse of kalopsia, tears out existence.
the light is off, the night is silent.
the ravens don't sing,
because the moon is on her period.
strings and strings of night,
are angles across the starry sky,
i haven't found oxygen in me,
but i have found life in my soul.
the noise is silence, and it wakes up the mountains,
the stream is flowing through corners,
the crickets have been silent, because the night is draped in colours that they couldn't see.
maybe they realize that time is galloping across the beards of silence set on the horizon.
the heart has become a fugitive,
running away in endless arrays of despair,
when all it can do is hide on barren fields.
there is no beauty to dismantled feelings,
not in a million years of wind's change.
but there is a strange isotonic throbbing,
to the chest, past the bones.
everytime the night sheds her tears, and the moon watches closely.
facile in face of words that do not exist.
scarce in face of pages that'll never be written.
Oct 30, 2021
Oct 30, 2021 at 3:14 PM UTC
hindi naman ako isang makata.
ang pluma at isip ko’y di nagtutugma.
oo. minsan ay pinipilit kong bilangin ang mga letra
at pinipilipit ang utak sa isang salitang nasa dulo na ng aking dila.
ngunit, hindi ako isang makata.
hindi ako katulad ng mga nakikita mo sa mga libro
wala akong galing na kayang ipahiwatig ang mga salita sa magagarbong paraan
hindi maipalalabas ng pluma ko na ang pinakakinakatakot **** bagay...
isang rosas na kahit maganda’y kukurutin ang balat mo hanggang ika’y magkasugat at magdugo
hindi ako isang makata.
ang mga luha ko man ay sunod sunod na
at ang plumang hawak-hawak ko ay dumudulas na
gusto pa rin ilabas ng puso ko ang mga salitang naiisip nito:
“Ito ang tulang hindi bebenta.”
ito ang tulang hindi mo makikita sa papel na may pahina
ito ang tulang hindi mo pagaaksayahan ng pera
ito ang tulang hindi mo tatapusin basahin
ito ang tulang hindi mo aaralin
walang bilang ang mga linya at walang tugma ang mga salita
walang magagarbong salitang kailangan mo pang hanapin ang kahulugan
walang mababangong linya na tatatak sa’yong isipan
walang pangalan na agad agad **** matatandaan
hindi ba’t sinabi ko na sa iyo? ito ang tulang hindi bebenta.
bakit ba binabasa mo pa rin?
sinasayang mo lang oras mo.
sabagay, salamat na rin.
salamat sa oras mo.
pasasalamatan kita sa bilis **** pagtingin
pasasalamatan kita sa muntikan **** paglalim
ng pagiisip para intindihan ang tulang hindi bebenta
pero hahayaan mo ako
hahayaan mo ako na ituloy ang tulang ito
hahayaan mo ako na ilabas ang damdamin ko
hahayaan mo ako na hawakan pa rin ang pluma
hahayaan mo ako na magsulat at sumaya
kahit alam kong hindi mo babasahin
dahil natutunan ko nang pasayahin ang sarili ko
sa mga munting laro at paglikha ng mga istorya
na humuhukay ng isang malalim na bangin
natutunan ko nang tabunan ito uli ng lupa
gamit ang pluma na mauubos na ang tinta
pagkatapos ay didiligan ko ito gamit ang aking luha
hanggang sa unti-unting tubuan ito ng bunga
siguro sa pagdating ng panahon mayroon mang makakita...
mababasa niya ito ngunit hindi niya maiintindihan.
at mailalagay ito si isang museo
at pilit itong iintindihin
dahil kaibigan, ang mga pinakalumang bagay
kahit wala nang gamit
ay minsan ding nagkaroon ng halaga
kaya kaibigan, tinatapos ko na.
tinatapos ko na ang huling tula na hindi bebenta.
Jan 5, 2019
Jan 5, 2019 at 12:25 PM UTC