Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
#eterno
Es de madrugada. Me pesan los ojos, mas mi mente no descansa. Buscando sosiego escribo estas líneas. La monotonía del insomnio se está convirtiendo en mi mayor pelea. Los pensamientos se vuelven un eco incesante que me recluye del sueño. Noches eternas, días vulgares, estrecha sociedad, perfil bajo. A eso se reduce mi vida.
0
Jan 24, 2025
Jan 24, 2025 at 1:48 AM UTC
Monotonía del insomnio
Italiano Scorreva in me come acqua di sorgente, un cuore che non sapeva mentire, che batteva al ritmo di ciò che non si spegne. Ti amai nel silenzio delle attese, nel rumore dei giorni spezzati, nelle notti in cui solo il cielo ascoltava. Tu eri lontano, ma l’amore restava, come eco di luce in una grotta nascosta. Non si estingue ciò che nasce dal profondo, non si cancella un battito che ha conosciuto l’eterno. E così ancora oggi sento che quel cuore di sorgente non ha mai smesso di amare, e quell’amore permanente ha scolpito la mia anima con il tempo e oltre il tempo. — Masi Roberto © 2025 --- English A Spring Heart, a Permanent Love It flowed within me like a spring of clear water, a heart that did not know how to lie, that beat in rhythm with what never fades. I loved you in the silence of waiting, in the noise of broken days, in the nights when only the sky would listen. You were far away, but love remained, like an echo of light in a hidden cave. What is born from the deep cannot be extinguished, a heartbeat that has known eternity cannot be erased. And so even today I feel that spring heart never stopped loving, and that permanent love carved my soul with time and beyond time. — Masi Roberto © 2025
0
Oct 3, 2025
Oct 3, 2025 at 6:48 PM UTC
Un cuore di sorgente, un amore permanente A Spring Heart, a Permanent Love
Sangue dos Meus Antepassados Douro  sublime Do barro quente nas mãos da avô, brotava o suor bênção feita em pó. Era a terra quem mandava, sim senhor, com honra, com dor, com verdade e amor. Sol tórrido das tardes de julho a arder, o canto das cigarras fazia-me adormecer. E os meus olhos ardiam a ver o poente, como quem espera que  Deus salve o não crente. Videiras, raízes, troncos calados, sobreiros velhos, zimbros cansados. Homens duros como a cepa da Touriga, Inanimados com tanta fadiga. Mulheres firmes, ousadas, sem igual, como pedras do lagar tradicional. Nos lagares, a alma pisa a vida, e o tempo esquece qualquer ferida. Torradas feitas em lareiras do passado, azeite espesso, denso, abençoado. Ai, figos secos da infância sentida, deixai o Douro ser sonho e ser vida. Este Douro, meu sangue, minha alvorada minha terna saudade. É berço dos homens com verdade, dos que lavram, suam, cantam em liberdade, E sepultados serão nas vinhas da eternidade Victor Marques Douro Valley
0
Jul 17, 2025
Jul 17, 2025 at 12:09 PM UTC
Sangue dos meus Antepassados Douro sublime