Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
#duister
Een knuffel zo hard dat hij zijn hart niet meer voelde Even weg van die druk oxytocine is wat hij bedoelde Een blik, een lach maar een terugkomende pijn In zijn vermoeide ogen is het onrustig, niet fijn Iedereen rent weg en hij rent naar zijn schaduw Laat geen licht meer toe maar misschien gauw Ik blijf erbij kijken al is het niet genoeg Vertrouwen in leegte waar de donder insloeg Hij zag het licht maar gemengd met bloed Wat kan ik nog zeggen Dit is echt - ik ben goed
0
Jul 5, 2025
Jul 5, 2025 at 5:25 PM UTC
Vertrouwen