Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
#deseo
Se esparce la noche, como polvo en la brisa; abismo oscuro que calma mi sed, cuando bebo placeres nocturnos de tu aliento, y se embriaga mi boca de tu piel encendida. Mis manos navegan por planetas gemelos, descubriendo órbitas ocultas en tu cuerpo, guiado por constelaciones en la ruta de tu piel, como viajero perdido en tu universo sensual, que se abre y me reclama en silencio, entregando estrellas líquidas, y gemidos que se alzan como relámpagos de deseo.
0
Jan 27
Jan 27, 2026 at 1:00 PM UTC
Estrellas lquidas
Te elegí. Y no fue casual. Ni por falta. Ni por costumbre. Fue porque eras tú. Y nadie más. Te elegí cuando caminabas como un potro salvaje, ágil, veloz, como si volaras por el mundo sin darte cuenta, con esa fuerza desbordada que no pedía permiso y que a mí me dejaba sin palabras. Te miraba moverte y no sabía si quería alcanzarte… o simplemente contemplarte. Y también te elegí cuando el tiempo te volvió más hombre, más contenido, más claro. Cuando ya no corrías como antes, pero brillabas distinto. Te volviste un sol maduro: menos impulso, más sentido. Luz que no arde, pero acompaña. Eras presencia serena, conciencia que ya entendía de deberes y pausas, y aún así, seguías siendo tú. Más sabio. Más completo. Te elegí también por tu aroma, masculino, profundo, como a sándalo. Ese olor que no se olvida, que parecía nacer de tu piel, y que a mí me daban ganas de respirar más de cerca, como si al abrazarte pudiera empaparme de ti, llenarme de eso que eras… y quedarme así un instante más. Estar contigo era sentir que lo ordinario podía ser maravilloso. Las cosas simples —una conversación tranquila, verte trabajar, un momento en silencio, el cruce de una mirada— tenían un brillo distinto si tú estabas cerca. Había una paz suave, una alegría callada, como si el mundo se hiciera más habitable solo porque tú lo habitabas también. Incluso un almuerzo preparado por ti —con esos sabores sencillos, con tus manos midiendo sin reglas pero con cariño— tenía algo especial. Era alimento, pero también era gesto, era casa. Y yo me quedaba ahí, queriendo quedarme más. Te elegí porque me hacías reír, pensar, dudar, aprender. Porque podíamos hablar de lo importante… y aunque no siempre fuera fácil, buscabas entender. Y a veces, ni siquiera hacía falta que estuvieras cerca. Con solo verte un instante, escuchar una palabra de tu voz, o recibir un simple mensaje tuyo… todo cambiaba. Los problemas se deshacían sin explicación. El mundo se teñía de rosa, y el día, por gris que fuera, se volvía más claro, como si tu presencia —aunque lejana— pudiera encender la luz de todo. Te elegí también por lo que me inspirabas sin saberlo. Había momentos en los que te ponías nervioso, cuando algo no salía como esperabas y una sombra de vergüenza pasaba por tu rostro. Pero a mí, eso no me alejaba… me desbordaba de ternura. Quería abrazarte, cubrirte con calma, decirte sin palabras que estabas bien, que yo te quería así, con todo. Y a veces, esa ternura —tan limpia, tan honda— se transformaba sin aviso. Como llama que crece desde una brasa pequeña, mi cuerpo también respondía. No era solo ternura. Era deseo que sabía esperar. Un querer acercarme no solo al alma… sino también a tu piel. Mi deseo por ti era completo y secreto. Vivía en mi piel, en mi respiración, en el impulso de abrazarte más tiempo del que se permite. En la forma en que imaginaba quedarme contigo, recostada en tu pecho, mientras tus manos me acariciaban como si supieran exactamente dónde nacía la emoción. Haciéndome sentir tanto, que dolía un poco… como duelen las cosas hermosas cuando son demasiado verdaderas. Te deseé en silencio, con ternura y con fuerza. Quise desnudarte el alma… y también el cuerpo. Quise abrazarte sin prudencia, besar tus dudas, deshacer tu calma. Te amaba también así. Desde lo físico. Desde lo más humano. Desde donde el amor también arde. Te elegí porque, sin querer, me inspirabas a ser mejor. Porque eras tú: sencillo y complejo, fuerte y sensible. Con una voz que, cuando hablaba con verdad, aún podía enamorarme. Te elegí por la forma en que mirabas, por los puentes que sabías crear con tus palabras, por el juego honesto de conocerse. Por cómo cuidabas lo que no sabías decir. Y sí… Te elegí entonces, y si pudiera elegir otra vez, volvería a hacerlo. No porque te idealice. No porque no haya otro camino. Sino porque aún hoy, con todo lo que sé, con todo lo vivido, con todo lo que ya no es… Sigues siendo tú.
0
Aug 2, 2025
Aug 2, 2025 at 8:33 PM UTC
Por qué fuiste tú?
Te elegí. Y no fue casual. Ni por falta. Ni por costumbre. Fue porque eras tú. Y nadie más. Te elegí cuando caminabas como un potro salvaje, ágil, veloz, como si volaras por el mundo sin darte cuenta, con esa fuerza desbordada que no pedía permiso y que a mí me dejaba sin palabras. Te miraba moverte y no sabía si quería alcanzarte… o simplemente contemplarte. Y también te elegí cuando el tiempo te volvió más hombre, más contenido, más claro. Cuando ya no corrías como antes, pero brillabas distinto. Te volviste un sol maduro: menos impulso, más sentido. Luz que no arde, pero acompaña. Eras presencia serena, conciencia que ya entendía de deberes y pausas, y aún así, seguías siendo tú. Más sabio. Más completo. Te elegí también por tu aroma, masculino, profundo, como a sándalo. Ese olor que no se olvida, que parecía nacer de tu piel, y que a mí me daban ganas de respirar más de cerca, como si al abrazarte pudiera empaparme de ti, llenarme de eso que eras… y quedarme así un instante más. Estar contigo era sentir que lo ordinario podía ser maravilloso. Las cosas simples —una conversación tranquila, verte trabajar, un momento en silencio, el cruce de una mirada— tenían un brillo distinto si tú estabas cerca. Había una paz suave, una alegría callada, como si el mundo se hiciera más habitable solo porque tú lo habitabas también. Incluso un almuerzo preparado por ti —con esos sabores sencillos, con tus manos midiendo sin reglas pero con cariño— tenía algo especial. Era alimento, pero también era gesto, era casa. Y yo me quedaba ahí, queriendo quedarme más. Te elegí porque me hacías reír, pensar, dudar, aprender. Porque podíamos hablar de lo importante… y aunque no siempre fuera fácil, buscabas entender. Y a veces, ni siquiera hacía falta que estuvieras cerca. Con solo verte un instante, escuchar una palabra de tu voz, o recibir un simple mensaje tuyo… todo cambiaba. Los problemas se deshacían sin explicación. El mundo se teñía de rosa, y el día, por gris que fuera, se volvía más claro, como si tu presencia —aunque lejana— pudiera encender la luz de todo. Te elegí también por lo que me inspirabas sin saberlo. Había momentos en los que te ponías nervioso, cuando algo no salía como esperabas y una sombra de vergüenza pasaba por tu rostro. Pero a mí, eso no me alejaba… me desbordaba de ternura. Quería abrazarte, cubrirte con calma, decirte sin palabras que estabas bien, que yo te quería así, con todo. Y a veces, esa ternura —tan limpia, tan honda— se transformaba sin aviso. Como llama que crece desde una brasa pequeña, mi cuerpo también respondía. No era solo ternura. Era deseo que sabía esperar. Un querer acercarme no solo al alma… sino también a tu piel. Mi deseo por ti era completo y secreto. Vivía en mi piel, en mi respiración, en el impulso de abrazarte más tiempo del que se permite. En la forma en que imaginaba quedarme contigo, recostada en tu pecho, mientras tus manos me acariciaban como si supieran exactamente dónde nacía la emoción. Haciéndome sentir tanto, que dolía un poco… como duelen las cosas hermosas cuando son demasiado verdaderas. Te deseé en silencio, con ternura y con fuerza. Quise desnudarte el alma… y también el cuerpo. Quise abrazarte sin prudencia, besar tus dudas, deshacer tu calma. Te amaba también así. Desde lo físico. Desde lo más humano. Desde donde el amor también arde. Te elegí porque, sin querer, me inspirabas a ser mejor. Porque eras tú: sencillo y complejo, fuerte y sensible. Con una voz que, cuando hablaba con verdad, aún podía enamorarme. Te elegí por la forma en que mirabas, por los puentes que sabías crear con tus palabras, por el juego honesto de conocerse. Por cómo cuidabas lo que no sabías decir. Y sí… Te elegí entonces, y si pudiera elegir otra vez, volvería a hacerlo. No porque te idealice. No porque no haya otro camino. Sino porque aún hoy, con todo lo que sé, con todo lo vivido, con todo lo que ya no es… Sigues siendo tú.
Continue reading...
116
Me gusta el fuego, el roce de lo rudo, la pasión desatada en la piel al compas, pero tu, tan inocente, con tu dulzura en el mundo, me haces dudar si el deseo será capaz. Tus ojos son un océano de ternura infinita, cada sonrisa tuya, un soplo de calma, mientras mi mente anhela la lujuria que habita, en sombras y susurros que mandan el alma. Quisiera mostrarte mis deseos ocultos, las noches de entrega, los gritos en la piel, pero temo romper esa burbuja de frutos, donde tu inocencia florece como un caracol en papel. Hay un abismo entre lo suave y lo salvaje, entre lo tierno y lo que arde sin freno, y en cada mirada, se siente el viaje, donde el amor y el deseo se cruzan en veneno. Así, en este juego de placeres y dudas, te admiro, te deseo, con un fuego voraz, pero en mi corazón, la pregunta se muda: ¿Cómo unir estos mundos sin romper la paz?
0
Mar 5, 2025
Mar 5, 2025 at 2:31 PM UTC
Contrastes
Yo sí te quiero Mi caballero El mundo entero No quiero más Yo te ador' En el resplendor De nuestro amor Me siento en paz Yo sí te quiero Y siempre espero Mostrar y verlo Tu amor además
0
Apr 2, 2022
Apr 2, 2022 at 1:01 AM UTC
Querer
a wet street is not similiar to rain but it's a sign that it has rained fever's not flu but it's a sign i woke up with my hands soaked in wine and begging you two things: 1- excess 2- not going home can we have only first dates where we can always be anyone else? can we exchange habits? close my eyes between your legs i love burnt bread, black coffee and butter and swimming through time towards time like in a midnight carless highway fever's not flu; it's desire's errands it's a trip you tell no one it's a page or a screen. it's a sign, how would you describe it?
0
Mar 24, 2021
Mar 24, 2021 at 10:04 PM UTC
decreate
is there something stranger than kindness? i woke up with an idea in my tongue: let's play a song that remind us of us. let's call it a quest. my dear, my darling one. it started out as an apology and ended up as a misty and sweet winter garden. what do fireflies sing in the dark? your skin crash landed on my skin, a bottle of gin and two tons of self driven fingertips and all-ins. nothing never really mattered nothing never feels new never any different. i thought i knew better -i thought i was really sorry- i thought i knew bitter. this is my dream, but if you don't like it i have better ones. buy me some. i'm just building a house a brick per day. somehow. it's been a long time. that's why they call it No-Leather-Shoes-Holiday. take these before we run away. kind of empty by the way.
0
Jan 30, 2021
Jan 30, 2021 at 12:52 PM UTC
back up this fire escape plan
As i wake up, and The sun gets gently To mi eyes, i become Aware Of your memorie, i blush and Breath inspired And the second minutes awake, your scent comes As an ocean Wave, Of Loved By you memories, and Mi nose become aware, Of the feeling you provoque And the loved perfume Takes the beating heart, To a new heigth, that never Felt before, between the Trust and your loved eyes, is Your perfect stomach calling To me, come and Kiss me, your Body Said, and the loved song, And the chosen Path Trying awake in the Path, Become AWAKEN, as i beastly Make love to you, and this day Even feeling a litle scared Of this Feeling Of love As an iceberg, i pass threw, life and games, pasión and dasdein, loneliness and pain To this loved by u state, i let that go this afternoon, trying With scientifc proofs, I could live without your eyes, To feelings that never where, and stories that i never live, but your eyes and the loved sensación are stronger than the artist pose, and the stoic Warrior state Of mind, So much for This samurai at your feet. Aware Of how dependent Of You im becoming, i could let It all go, but i cannot left you, As a yunkie Of your eyes, and adicted to you state Of mind Never feel unsure Of mi love, never felt this need Of somebudy, Forever loving you state Of play, and The nigths with you become heaven, and  your'e  so BEAUTIFUL inside, And (hot as friendly faces) that walk Next to me. So just Be sure, your'e the loved one, That free and unatached to Anything ir anybudy, i could only if you choose it, let you go. So fully AWAKEN  i'm, becoming day by day, As i LOVE YOU come and goes on our way, and On the terms we bouth choose, Nothing and no one execpt you, Could make me away from you, And the blessed feellings you provoque, and the almost pain i could almost feel, as your feet Stumble to creeps, and i could almost let you go,  but the love and care You awake in me, are a surprise, As a loved man, or a chained beast, i could usted to this, kind Of dependance u make me feel, The sensatión Of you Next to me.
0
Jan 8, 2021
Jan 8, 2021 at 11:08 AM UTC
Waking up
As i wake up, and The sun gets gently To mi eyes, i become Aware Of your memorie, i blush and Breath inspired And the second minutes awake, your scent comes As an ocean Wave, Of Loved By you memories, and Mi nose become aware, Of the feeling you provoque And the loved perfume Takes the beating heart, To a new heigth, that never Felt before, between the Trust and your loved eyes, is Your perfect stomach calling To me, come and Kiss me, your Body Said, and the loved song, And the chosen Path Trying awake in the Path, Become AWAKEN, as i beastly Make love to you, and this day Even feeling a litle scared Of this Feeling Of love As an iceberg, i pass threw, life and games, pasión and dasdein, loneliness and pain To this loved by u state, i let that go this afternoon, trying With scientifc proofs, I could live without your eyes, To feelings that never where, and stories that i never live, but your eyes and the loved sensación are stronger than the artist pose, and the stoic Warrior state Of mind, So much for This samurai at your feet. Aware Of how dependent Of You im becoming, i could let It all go, but i cannot left you, As a yunkie Of your eyes, and adicted to you state Of mind Never feel unsure Of mi love, never felt this need Of somebudy, Forever loving you state Of play, and The nigths with you become heaven, and  your'e  so BEAUTIFUL inside, And (hot as friendly faces) that walk Next to me. So just Be sure, your'e the loved one, That free and unatached to Anything ir anybudy, i could only if you choose it, let you go. So fully AWAKEN  i'm, becoming day by day, As i LOVE YOU come and goes on our way, and On the terms we bouth choose, Nothing and no one execpt you, Could make me away from you, And the blessed feellings you provoque, and the almost pain i could almost feel, as your feet Stumble to creeps, and i could almost let you go,  but the love and care You awake in me, are a surprise, As a loved man, or a chained beast, i could usted to this, kind Of dependance u make me feel, The sensatión Of you Next to me.
Continue reading...
57
Sana may mga taong; Nakilala natin ng mas maaga Makikila pa lang natin bukas At Kailanman ay hindi na natin nakilala pa. . . © 2018 Glen Castillo All Rights Reserved.
0
Aug 2, 2018
Aug 2, 2018 at 9:18 PM UTC
Deseo
¿Por qué, por qué tiene que ser así? Esto no es correcto, no para mí. No quiero que me digan que pruebe el “Café de Costa Rica”, los “Bombones de Colombia”, las “Arepas de Venezuela”, las “Carnes de Argentina", las “Pastas italianas”, los “Tacos mexicanos”, la “Tortilla española”, la “Comida china” o la “Pizza con el ingrediente especial de Italia”. No quiero que me digan “Esto está hecho en China” ni “¡Wao! Esto no está hecho en China, está hecho en Taiwan”. No quiero que me digan “Mira este documental de África”, “Que hermosa se ve esa foto de la Torre Eiffel” o “Que alto debe estar ese edificio de New York”. No quiero que me cuenten cómo les fue en su viaje a Europa, su jornada en California o sus problemas mientras estuvieron en Canada. No quiero que me relaten las historias aprendidas durante su tiempo en Egipto o los bailes ensayados mientras estaban en Brasil. No quiero que hablen de su críticas respecto a la cutura de India, de Guyana o de Cuba. No quiero que me describan lo exquisita que estuvo la comida en Perú, en Australia o en República Dominicana. No quiero que me muestren la música de Jamaica o la de Rusia. No quiero que me digan  o me enseñen nada, nada más. Quiero yo poder probar los alimentos en su nacionalidad. Quiero sentir el aroma del café en las mañanas durante unas vacaciones en Costa Rica y probar ese toque especial que hace que la pizza en Italia sea diferente a la que acostumbramos a ordenar. Quiero ver cómo hacen los artefactos, estar en China y luego en Taiwan, tener esa experiencia de crear algo. Quiero visitar África y tomar mi propio documental, treparme en ese gigante edificio y apreciar la hermosa vista. Quiero ser yo la que cuente mi experiencia en las calles de Europa, California o Canada. Quiero aprender historias sobre Egipto y sus magníficas esculturas, incluso quiero aprender a darzar como lo hacen en Brasil y cada movimiento perfeccionar. Quiero dar las críticas sobre mis pensamientos hacia dichas culturas, pero con respeto. Quiero describir los suculentos platos y hacer que las personas se los imaginen, de tal manera que hasta en sus paladares puedan sentirlos. Quiero  escuchar la música de Jamaica y la de Rusia y si es en vivo, aún mejor, así podré meditarla e interpretarla. Puede sonar un poco alocado y para muchos sin sentido, pero para mí es más que un simple pensamiento o cualquier capricho, son sueños y metas que a diario me propongo. Para ello hay que trabajar duro, pero desde mi niñez me enseñaron que “el que quiere puede, solo hay que perseverar para triunfar”. Sé que algún día lo voy a alcanzar y todos se sorprenderán, cuando con orgullo les relate sobre lo que un día fue “un simple  deseo internacional ”.
0
Apr 4, 2015
Apr 4, 2015 at 12:24 PM UTC
Deseo internacional
¿Por qué, por qué tiene que ser así? Esto no es correcto, no para mí. No quiero que me digan que pruebe el “Café de Costa Rica”, los “Bombones de Colombia”, las “Arepas de Venezuela”, las “Carnes de Argentina", las “Pastas italianas”, los “Tacos mexicanos”, la “Tortilla española”, la “Comida china” o la “Pizza con el ingrediente especial de Italia”. No quiero que me digan “Esto está hecho en China” ni “¡Wao! Esto no está hecho en China, está hecho en Taiwan”. No quiero que me digan “Mira este documental de África”, “Que hermosa se ve esa foto de la Torre Eiffel” o “Que alto debe estar ese edificio de New York”. No quiero que me cuenten cómo les fue en su viaje a Europa, su jornada en California o sus problemas mientras estuvieron en Canada. No quiero que me relaten las historias aprendidas durante su tiempo en Egipto o los bailes ensayados mientras estaban en Brasil. No quiero que hablen de su críticas respecto a la cutura de India, de Guyana o de Cuba. No quiero que me describan lo exquisita que estuvo la comida en Perú, en Australia o en República Dominicana. No quiero que me muestren la música de Jamaica o la de Rusia. No quiero que me digan  o me enseñen nada, nada más. Quiero yo poder probar los alimentos en su nacionalidad. Quiero sentir el aroma del café en las mañanas durante unas vacaciones en Costa Rica y probar ese toque especial que hace que la pizza en Italia sea diferente a la que acostumbramos a ordenar. Quiero ver cómo hacen los artefactos, estar en China y luego en Taiwan, tener esa experiencia de crear algo. Quiero visitar África y tomar mi propio documental, treparme en ese gigante edificio y apreciar la hermosa vista. Quiero ser yo la que cuente mi experiencia en las calles de Europa, California o Canada. Quiero aprender historias sobre Egipto y sus magníficas esculturas, incluso quiero aprender a darzar como lo hacen en Brasil y cada movimiento perfeccionar. Quiero dar las críticas sobre mis pensamientos hacia dichas culturas, pero con respeto. Quiero describir los suculentos platos y hacer que las personas se los imaginen, de tal manera que hasta en sus paladares puedan sentirlos. Quiero  escuchar la música de Jamaica y la de Rusia y si es en vivo, aún mejor, así podré meditarla e interpretarla. Puede sonar un poco alocado y para muchos sin sentido, pero para mí es más que un simple pensamiento o cualquier capricho, son sueños y metas que a diario me propongo. Para ello hay que trabajar duro, pero desde mi niñez me enseñaron que “el que quiere puede, solo hay que perseverar para triunfar”. Sé que algún día lo voy a alcanzar y todos se sorprenderán, cuando con orgullo les relate sobre lo que un día fue “un simple  deseo internacional ”.
Continue reading...
2
Quisiera poder naufragar entre pensamientos y ser una expertiz en ese campo magnético que atrae nuestros cuerpos. Ven y hazme sentir tuya, ¡ yo soy tuya! déjame probar de qué está hecha esa hermosa escultura. Dicen que no es debido, pero esta pasión que guardamos se siente como un delito. Sostenme fuerte, no me sueltes, deja que los minutos pasen mientras te contemplo detenidamente. Recorre mi cuerpo, no tengas miedo, sincroniza danzas impecables que tomen lugar en el escenario que te presento. Quiero hacerte gemir, ¡hazme gemir! Estoy bajo tu poder. No habrá sonido más perfecto, que aquel que se reproducirá durante nuestro anhelado encuentro. Nuestros cuerpos están ardiendo, no perdamos más el tiempo. Mírame, tómame, devórame, ¿no ves que te deseo?
0
Apr 3, 2015
Apr 3, 2015 at 5:56 PM UTC
Bajo tu poder
UNA SONRISA Y TU SALUDO DESPIERTA MI ATENCION EN TI. TOMO RIENDA Y SALTO ENTRE TU MANOS DEBO CAER. ENTRE TUS DEDOS SIENTO ESTAR Y AMANECER NO PUEDO. TU ESTRECHEZ Y ENTREGA TUS HISTORIAS Y TUS BESOS. ME ESCONDES EN TI. EL PORQUE DE DECIR Q' ME DAS SI AL FINAL ME LO QUITAS. DESTROZAMOS LO DEBIDO. EL SILENCIO VUELVE. UN OJO, TU BOCA, TU SUAVIDEZ. RESPIRO Y SIENTO EL AMARGO ABRAZO DE DESPEDIDA. LA DISTANCIA ME DICE UN DÍA MÁS. UN DIA, UN BESO, Y EL DESEO.
0
Mar 11, 2015
Mar 11, 2015 at 12:19 AM UTC
TE VEO Y DESEO
Te deseo la figura de la espada me lo recuerda. Tu cuerpo respirando inspiración conspiración tu cuerpo vibrando radiación de colores inicio de más vida una vez contigo en ti. Haces que seamos un tacto deslimitación del cuerpo. Vives luego del olvido desfiguración del tiempo. Deseo tu lectura textil texto universo de texturas deseo de placer y puente.
0
Oct 12, 2014
Oct 12, 2014 at 2:24 AM UTC
Decaedro*
Perdidas las ansias de ser cuerpo los amantes se reunían a la noche y media. Encuentro sin formas específicas como pasa siempre al intuirse cada que hay recuerdo y vigilia y sospecha. La noche fomenta la bruma fomenta el vacío lo fermenta: la noche alza su espuma que los integra sopor, marea, renuncia del cuerpo. Los amantes totales encapsulados resbalando por una espiral concéntrica la espuma los cubre noche sin cuerpo deseo de luz. Un eclipse acompaña este texto.
0
Oct 12, 2014
Oct 12, 2014 at 2:23 AM UTC
Decaedro*