#barkada - Hello Poetry

Hoyohoy sa hangin akong madunggan. Samtang naglingkod ning gamay kong linkoranan. Kagahapon na gusto nakong balikan. Kauban ang mga barkada na grabi kabuang. Mga panahon na kwarta dili nato problema. Makaadto ug maligo lang sa sapa, igo na. Bitbit ang gamay na gitara ni kuya. Kantahon nato ang mga kanta sa gugma. Sa daplin sa kalsada permi ta magtapok. Magpaabot sa adlaw kung kanus-a mosalop. Mouli sa balay na nanimaho pa tag singot. Tungod sa mga dula na puro dagan ug libot-libot Sa nihamtong na, naglahi na ang lasa. Hard ug beer naman ang atong tirada. Ug kung medyo gipit ta karong adlawa. Sibog tas tuba, kini kay barato ra. Mga tunay ko na higala, Hinaot sa kinabuhi, kamo madaogon na. Ug kung aduna koy usa ka butang na buhaton. Sa maka-usa handomon ta malipayong kagahapon.

0

Apr 18

Apr 18, 2026 at 5:49 AM UTC

angelito-d-libay

Higala

Hoyohoy sa hangin akong madunggan. Samtang naglingkod ning gamay kong linkoranan. Kagahapon na gusto nakong balikan. Kauban ang mga barkada na grabi kabuang. Mga panahon na kwarta dili nato problema. Makaadto ug maligo lang sa sapa, igo na. Bitbit ang gamay na gitara ni kuya. Kantahon nato ang mga kanta sa gugma. Sa daplin sa kalsada permi ta magtapok. Magpaabot sa adlaw kung kanus-a mosalop. Mouli sa balay na nanimaho pa tag singot. Tungod sa mga dula na puro dagan ug libot-libot Sa nihamtong na, naglahi na ang lasa. Hard ug beer naman ang atong tirada. Ug kung medyo gipit ta karong adlawa. Sibog tas tuba, kini kay barato ra. Mga tunay ko na higala, Hinaot sa kinabuhi, kamo madaogon na. Ug kung aduna koy usa ka butang na buhaton. Sa maka-usa handomon ta malipayong kagahapon.

20

Nilawis ng dilim ang mayorya ng mga ilaw sa kalangitan Ang kapanglawan ng mga ulap na nagdaan ay nakakapangilabot Kumikinang ang maliliit na butas sa telang itim na tumatalukbong sa himpapawid At sa bawat minutong nagdadaan may tila bang may naglalaro sa balabal ng karimlan Tila may kutsilyong pumupunit sa alapaap para makasilip ang liwanag Ngunit muling isasara ang tastas na nagawa sa segundong ito'y nagsimulang bumuka May mga bulalakaw na nagpakita. Tayong limang nakahilata sa kamang kayumanggi na sinapinan ng damo Agad-agad tumingala sa pag-asang tayo'y makakahiling sa mga nauupos na bato Ang saglit na gumuhit ang bulalakaw ay nag-umapaw tayo sa tuwa Halata ang paniniwala sa pamahiing matutupad ang pangarap kapag humiling ka Sa isa't kalahating segundo na iyon na nagising ang ating mga diwa Ang mga daliri ay nakaturo sa nagdaang hulagway na hindi na maibabalik Sabay-sabay tayong pumikit. At sa pagbukas ng mga bintana patungo sa ating mga kaluluwa Ang isa sa atin ay nagreklamo; "Hindi ko nakita!" At sa kanyang pagsamo sa uniberso na magbigay pa ng pagkakataong humiling Paghalakhak at malarong panunukso ang nakuha niya mula sa atin Habang ang mapangilabot na simoy ng hangin ay humaplos sa ating mga katawan At ang katatawanan ay napalitan ng isang tanong walang kasiguraduhan: "Kailan kaya ulit mangyayari 'to?" Na tayo ay magkakasama sa isang pagkakataong Walang inaalalang pagsalansang ng mundong hindi tayo Na ang tanging balabal na bumabalot sa ating mga puso ay ang yakap natin sa isa't-isa Na ang kalinawan ng ating mga isip ay nagiging malaya Magpakita lagpas pa sa pagkislap sa gilid ng balintataw ng mata Na kung saan, tayong matatalik na magkaibigan, Tayo ay masaya. Sa bawat pilit na pag-alpas natin mula sa bisig ng nakaambang Mapanglaw na kinabukasan, tayo'y palaging magtatagpo dito —Hindi ko sinasabing sa plazang ito kung saan ang usok ng sigarilyo ay lumulunod sa baga, Kung saan ang mga punong nakahilera ay nakahubad at dayupay, Kung saan lingid ang ating kagustuhan gawing tirahan ang tinalikdang plaza na ito— Kung hindi, dito! Sa pagkakataong busilak ang tawanan at totoo ang ating pagkakaibigan Sa huling pagkakataon tumingala tayo. Lubusin natin ang pagkakataong kinakalmot ng mga anghel ang kalangitan Magpakasasa tayo sa saglit na pinatotohanan natin ang pamahiin Na kapag humiling ka sa bumabagsak na bituin ito'y magkakatotoo Na inuulok natin ang isa't-isa ipikit ang mga mata sa bawat ilaw na gumuguhit Sa himpapawid na madilim na mamaya ay babalik sa maulap na umaga At sa nagbabadyang pagtatapos ng pag-ulan ng ilaw at muling pagbukas ng ating mga mata Hanggang sa huling bulalakaw, Kaibigan, humiling ka.

0

May 23, 2016

May 23, 2016 at 12:58 PM UTC

BrixArtan

Plaza Maestranza

Nilawis ng dilim ang mayorya ng mga ilaw sa kalangitan Ang kapanglawan ng mga ulap na nagdaan ay nakakapangilabot Kumikinang ang maliliit na butas sa telang itim na tumatalukbong sa himpapawid At sa bawat minutong nagdadaan may tila bang may naglalaro sa balabal ng karimlan Tila may kutsilyong pumupunit sa alapaap para makasilip ang liwanag Ngunit muling isasara ang tastas na nagawa sa segundong ito'y nagsimulang bumuka May mga bulalakaw na nagpakita. Tayong limang nakahilata sa kamang kayumanggi na sinapinan ng damo Agad-agad tumingala sa pag-asang tayo'y makakahiling sa mga nauupos na bato Ang saglit na gumuhit ang bulalakaw ay nag-umapaw tayo sa tuwa Halata ang paniniwala sa pamahiing matutupad ang pangarap kapag humiling ka Sa isa't kalahating segundo na iyon na nagising ang ating mga diwa Ang mga daliri ay nakaturo sa nagdaang hulagway na hindi na maibabalik Sabay-sabay tayong pumikit. At sa pagbukas ng mga bintana patungo sa ating mga kaluluwa Ang isa sa atin ay nagreklamo; "Hindi ko nakita!" At sa kanyang pagsamo sa uniberso na magbigay pa ng pagkakataong humiling Paghalakhak at malarong panunukso ang nakuha niya mula sa atin Habang ang mapangilabot na simoy ng hangin ay humaplos sa ating mga katawan At ang katatawanan ay napalitan ng isang tanong walang kasiguraduhan: "Kailan kaya ulit mangyayari 'to?" Na tayo ay magkakasama sa isang pagkakataong Walang inaalalang pagsalansang ng mundong hindi tayo Na ang tanging balabal na bumabalot sa ating mga puso ay ang yakap natin sa isa't-isa Na ang kalinawan ng ating mga isip ay nagiging malaya Magpakita lagpas pa sa pagkislap sa gilid ng balintataw ng mata Na kung saan, tayong matatalik na magkaibigan, Tayo ay masaya. Sa bawat pilit na pag-alpas natin mula sa bisig ng nakaambang Mapanglaw na kinabukasan, tayo'y palaging magtatagpo dito —Hindi ko sinasabing sa plazang ito kung saan ang usok ng sigarilyo ay lumulunod sa baga, Kung saan ang mga punong nakahilera ay nakahubad at dayupay, Kung saan lingid ang ating kagustuhan gawing tirahan ang tinalikdang plaza na ito— Kung hindi, dito! Sa pagkakataong busilak ang tawanan at totoo ang ating pagkakaibigan Sa huling pagkakataon tumingala tayo. Lubusin natin ang pagkakataong kinakalmot ng mga anghel ang kalangitan Magpakasasa tayo sa saglit na pinatotohanan natin ang pamahiin Na kapag humiling ka sa bumabagsak na bituin ito'y magkakatotoo Na inuulok natin ang isa't-isa ipikit ang mga mata sa bawat ilaw na gumuguhit Sa himpapawid na madilim na mamaya ay babalik sa maulap na umaga At sa nagbabadyang pagtatapos ng pag-ulan ng ilaw at muling pagbukas ng ating mga mata Hanggang sa huling bulalakaw, Kaibigan, humiling ka.

44

As a kid, it hurted being an island in the middle of the ocean Seeing all your classmates, bunch up together, forming groups, and just standing there by the corner, thinking why life left you out. Groupworks were the toughest, when friends were allowed to pick. It hurted, because I was always picked last. That was so for three years, until another island came over, and sat. We said nothing. But as the days turned to weeks, and the weeks turned to months, and as the months turned to years, we became good friends. The class soon bonded, and I am happy to say, that I bonded with them. So, if you're an island like me, don't be afraid to make friends. Because they might just be, the person that you've been always looking for. Because after all, all we really need, is a friend.

0

Aug 16, 2014

Aug 16, 2014 at 4:59 AM UTC

theendlesshorizon

A Friend

As a kid, it hurted being an island in the middle of the ocean Seeing all your classmates, bunch up together, forming groups, and just standing there by the corner, thinking why life left you out. Groupworks were the toughest, when friends were allowed to pick. It hurted, because I was always picked last. That was so for three years, until another island came over, and sat. We said nothing. But as the days turned to weeks, and the weeks turned to months, and as the months turned to years, we became good friends. The class soon bonded, and I am happy to say, that I bonded with them. So, if you're an island like me, don't be afraid to make friends. Because they might just be, the person that you've been always looking for. Because after all, all we really need, is a friend.

30