Submit your work, meet writers and drop the ads. Become a member
 
Waarde wordt zelf gehecht,
zelf bepaald als goed of slecht,
voor, door, vanwege anderen
en kan dan ook nog eens veranderen.

Maar wat is waardevol
waar de bloemen groeien,
mensen ademen, eten, koeien loeien?

Dat mag je zelf kiezen en op basis
daarvan in gelijke maat verliezen.
basisbehoeftes + artificiële behoeftes = motivatie
Geluk is geen attitude,
hard werk is geen prelude
van een beter leven, van gelukkig zijn.

Even terug, achter je rug, haalden
ze, per toeval, kans uit het vergelijken.
Waardoor nu zoveel pech en malen
gezien wordt als je eigen falen,
jouw schuld dat je niet meer kon bereiken.

Zij die uit onmacht als maar daalden,
worden nu bekeken
alsof ze dat zelf bepaalden.
Iedereen die kan verliezen heeft dat tegenwoordig zelf te kiezen.
Toch zijn we allemaal begrensd in werk=succes
want geluk speelt ook een rol en kansen.

Maar ik maak die fout zelf ook nog ****. Je kan er niet aan doen, het is er ingebakken.
Later, als ik harder heb gewerkt,
als het volk mijn moeite heeft gemerkt,
zal ik de top bereiken en de wereld voorgoed
voor goed veranderen,
net als alle anderen.

Van privilege tot dezelfde kansen,
exclusieve clubs met zeven (komma zeven) miljard leden,
die allemaal hetzelfde dansen
tot posities die we allen liefst vermeden.

Waarom hoop je op een morgen zoals vroeger?
Vroeger was je toch ook niet zo tevreden.
Over privilege en onvoorziene druk en waar draait het eigenlijk om
Ik laat me liever dragen,
dan kan ik kijken in het rond,
ik laat me graag vervoeren,
stamp geen dagen uit de grond.

Het mag vanzelf komen, allemaal.
Ik stroom wel mee of vaar of kolk
naar waar dan ook ik word geleid
ongeacht of ik ben voorbereid.

Het liefst laat ik je doen, de anderen kijken
naar wat ik met mezelf kan bereiken.
En zelf zie ik wel waar ik uiteindelijk aanbeland.
Schoenen als een dagje zonder
wolken, als een draaitje en geen
kolken aan de lucht.

Met een helder, hemels lachje, lag je
onder die lege lucht te dromen.
Laat maar komen, die
beelden van perfectie,
figuren met reflectie
in jouw zeegroene blik.

Je was jaloers en ik
verwacht je, smacht je
naar die klik.
Vlak voor de nacht haar waren stalt
en alles plots en klaps, ineens,
zoals jij hoort,
in elkaar past en ineen valt.
es in die air en herfst is in het land
Zal ik wat vaker vragen
*** het met je gaat?
Zal ik wat meer opdagen
zelfs al dans ik naast de maat?

Ik wil mijn best doen,
de citroen proberen, eender wat,
zelfs al val ik door de mand,
want toen ik dat had,
een hapje met een pit erbij,
deed jij het ook voor mij.
mag wat slagroom.
Ik heb moeite met me zelf te uiten,
ween niet graag, geen traan, geen tuiten.
Af en toe moet op en open alles even buiten.

Ik heb pijn, gepieker, net als iedereen.
Waarom zouden anderen willen horen
over mijn probleem?

Omdat ze van je houden, niet weten
van je dwarsgezeten dagen, niet geklonken kreten
niet goed kunnen zien of omgeklonken leden
niet durven bekijken.

Als je zelf begint, kan je kiezen, ***, wanneer
het even diep zit in de verschuiving
van het Belgisch weer.
Daar praten mensen en luisteren.
Hier roepen mensen maar durven ze niet fluisteren
waarom ze soms verdrietig zijn.
Next page