Tula: Takbo
Gusto kong tumakbo
Ng malayo
Kahit saan
Kahit hindi ko alam ang lugar
Kahit walang kasiguraduhan
Kahit maligaw sa mga kantong nalampasan
Para lang matakasan ang lahat
O ang nakaraang gustong lipasan
Tatakbo ako ng malayo
Kahit sa kalsada ay mabangga, matumba pero sa huli ay tatayo pa din
Na may nakalagay na
bawal dumaan dito
Marami nang namatay dito
Hindi ako matatakot
Hindi ako hihinto
dahil Tatakbuhan ko ito
Gusto kong tumakbo
Ng malayo
Kahit saan
Para makadiskubre ng bagong daanan
Para may makitang mga bagong lugar na pwedeng nating puntahan
Kahit abutin pa ng magpakailanman
Abutin ng gabi
,madaling araw
,o kinabukasan pa yan
Tatakbo parin ako
Kahit Tulog na ang lahat
Nagpapahinga at nananaginip
Ng mga pekeng pantasya
at ako ay tumatakbo pa
Gising sa katotohanan at realidad
Hindi parin tumitigil
madadaanan ang mga nagtitinda
sa kalsada ng balot at iba pa
Dahil may gusto kong takasan
May gusto kong puntahan
Kaya ako tumatakbo
Gusto kong tumakbo
Ng malayo
Kahit saan
Kahit mauhaw pa at matuyuaan
ng lalamunan
Hahanap ako ng tubig
Para mabigyan ng bagong sigla
At manatiling malakas
sa takbo ng buhay
Hindi ko ipapakita
na ako ay pagod na
Hinihingal
Hinahabol ang hininga
Hindi na ako magpapahinga
Iinom lang ako
at ipagpapatuloy ko ang aking takbo
Kahit mapuno pa ng pawis ang aking likuran
Mabasa ang aking buong kasuotan
Dahil tatakbo ako
Hindi ako hihinto
Hindi ako mapapagod
Hindi ako magpapahinga
Gusto kong tumakbo
Gusto kong tumakbo
Gusto kong tumakbo
Ayoko nang tumakbo
Gusto ko nang magpahinga
Pagod na ako
Hihinto na ako
Dito lang nalang ako
At Haharapin
Hindi tatakasan
Hindi tatakbuhan
Dahil marami na akong nalampasan
na lugar
kalye,
Kanto,
Kalsada,
Nalampasang pagsubok,
problema,
Hamon,
Pagod,
Na aking hinarap sa aking pagtakbo
Hihinto
At
tatayo
at magiging handa
Para sa pagdating ng bagong simula
Handa na ako
Handa na ako
Hindi na ako tatakbo
Aug 16, 2018
Aug 16, 2018 at 6:16 AM UTC
Kapag Namulat ka sa katotohanan
Kasalanan na ang Pumikit
Babalik sa pinanggalingan
Kalmado at hindi iimik
Ititikom ang bibig
at lulunukin ang mga salita
Papalipasin ang kanina
Ipipikit ang mga mata
Dahil sa bagong umaga
Magpapanggap na walang nag-iba
Kaya Magbubulag-bulagan
Sa pangyayari nakita
Ngunit kinakalabit ng konsensya
Kinakabahan sa nakita
Binubulong na magsalita na
At Kailangan may gawin na,
Kailangan may aksyon na
Hindi dahil sa natatakot
Kundi dahil sa nakasanayang pagbalewala
Hindi pagpansin sa biglang nakita
Huhulaan magiging epekto
Kapag ibinungad at inilantad sa mga tao
Kaya mananatili nalang sarado
Nakabaon
Hindi iimik at itatago ang mga salita
Kahit nagpupumilit iluwa
Aug 16, 2018
Aug 16, 2018 at 6:15 AM UTC
Tapos na ang araw
Dumilim na ang kalangitan
Dumating na ang buwan
Nagliparan na ang mga bituin
Kasabay ng pagdating ng pagod
Sa napakahabang araw
Nagmamadali sa paglakad
Pagaspas ang takbo ng mga paa
Di matigil sa paghabol ng hininga
Para lang makauna sa pila at makauwi na
Mapupungay na mga mata
Walang pakialam kahit kanino
Binabangga kung sinu-sino
Nilalampasan ang mga tao
Na parang nag-aalay lakad
Hindi man lang humingi ng tawad
Kahit nabangga sa bilis ng hindi pag-iwas
Walang Pake kahit makasakit
Basta ang sarili ay makasiksik
Sa Tren,
Sa Bus,
Sa jeep,
Sa trike,
Unahang makauwi
Okay lang kahit nakatayo
Pero mas maswerte kung minsan nakaupo
At kapag may babaeng nakatayo
Pasensya na pagod ako
Pasensya na ganito ako
Nakakainis
Nakakabwisit
Kanina pako nagsasalita
Hindi parin ako nakakauwi
Nandito parin ako
Ambagal ng takbo
Ang bilis ng oras
Naipit sa daloy ng trapiko
Parang hindi nausad
at walang progreso
Parang walang katapusang byahe
na kalyeng naging preso
Tulog na ang iba, nagpapahinga
Pero ako nandito pa
Sa gitna ng kalsada
parang pagong ang pasada
Nang mga sasakyang parang gamu-gamo
Sisiksik pag nakakita ng puwang at espasyo
Tiis nalang at makakauwi din tayo
Matatapos din ang takbo nito
Hihinto sa destinasyon ng ating tahanan
Makakarating din sa ating pupuntahan
Hindi kailangang magmadali
Dahil ito ay walang katapusang
Byahe ng ating buhay
At bukas sabay nating itong sakyan
Wag po tayong magtulakan
Lahat po tayo makakauwi sa ating pinanggalingan
Hindi natin kailangan madaliin
Ang byahe na walang katapusan
Jul 8, 2018
Jul 8, 2018 at 12:01 AM UTC
How does our story end?
Maybe it's not the end.
Or we were just taking a break after our car broke down in nowhere and none of us can fix it.
In a pink and blue sky, we just sat down and do nothing.
Maybe we were just two people, caught up in the idea we could drive every city we past by.
An idea once we didn't planned but we hope to achieve.
You were the rainbow in a gray sky
And I'm sorry I was color blind.
That's how it ends.
How come you didn't know?
Jul 1, 2018
Jul 1, 2018 at 3:23 PM UTC
there's nothing special about birthday.. It's just the day you first feel the pain when the doctor slapped you in the *** The day when you first feel the air, see the blurry light above, hear the noises of the world, the day you exist.. it's just a normal day. Nothing to celebrate about. I don't want to celebrate my step forward the staircase of age towards death and other bad scenario that will happen. I'm not happy about it. I just want to feel the day, enjoy everyday. Because birthday is the day when every people you know will greet you and pretend that they care and love you. The people who will be gone after your so called "special day".
Every year we pass our birthday but the fact is we pass our deathday but we don't know.
Oct 11, 2017
Oct 11, 2017 at 11:15 PM UTC
why are we here?
I'm not questioning my existence because of my fear
I'm just asking you
do you have a purpose in everything?
and tell me does it change something
let's all start with the scratch
where we all begin and made match by match
we are just made of bones
made of muscle and fat
we are just made of blood
and some would say mud
this is who we are
this is what where made of
this is only our limitations
And by the end of everything
we are all just gonna blown by the winds
drifting into the sands
washing by the waves
putting us into the deepest ocean underneath
underneath where we all came from
underneath where everyone is so afraid of
all their precious medals, degree, achievements, cars, jewelry, collections, money
will be nothing but a useless material we have when we're alive
and then everything will be banished side by side
why are we here on this planet?
and by the end of our life we are all gonna be ashes.
it's funny how people discover something new
make something better
and how foolish people admire that work
and some
forgot the blank page of the paper that should have an answer
why are we here on this world?
and this question only comes up when we think very deeply
when we're at work full of papers on our desk, tired
when we are broken, full of problems in our lives
when we are doing nothing in 3 am
and this question only pops up on our mind
but no answer can we seek.
maybe there is no answer.
maybe it was just a useless life to experience
its funny how we can ask
but we can't find the answer of our question
maybe the answer was..
sometimes when you kissed me after a very long war between us
we felt that we truly loved each other.
maybe that's it
maybe that's the answer that I am here to love you and be loved by you
or maybe I just taste a single drop of an answer of that kiss.
when you hug your siblings after leaving home by year or months.
maybe the answer is just poking me
when your mother thank you for buying her a monthly groceries
maybe I hear the answer in my question
why am I in here?
maybe we are here to feel good when we do good things
we all felt sometimes the single part of our biggest question
and if our lives are just circling around a big question
maybe the reason to answer this is to just live big and be
successful.
to see every sunrise to start our beautiful day
to give love infinitely to each and every one of us
to get failed and hurt every time
and try and forgive so many times
to dream without thinking the reality
to travel all over the world
even if you know that one day you'll gonna be an ash in this world
maybe we just gonna live big to recognize by someone who made us think this question
why are we here?
and some would say
no why
just here
maybe?
Jul 22, 2017
Jul 22, 2017 at 1:31 PM UTC
sa pagbukas ng aking mga mata
ikaw agad ang gusto kong makita
sa umaga na gustong lunurin ng saya
lunurin ng ikaw
hinahanap ang nawalang "ikaw"
nasaan ang "ikaw"
nasaan kaba?
kagabi lang katabi ka
pero ngayon wala kana
anung kalokohan to'?
umupo ako
at iniisip na ikaw ay
umalis ng hindi nagpapaalam
ANU BANG MERON KAPAG NAGPAPA-ALAM?
gumawa ako ng mainit na tsokolate
na paborito natin inumin parati
walang emosyon ang aking nararamdaman
ang maliit na butas sa aking puso, na tinutusok ng kalungkutan
ANU BANG MERON KAPAG NAGPAPA-ALAM?
sa pagbukas ng pinto ng ating aparador
naisip ko na baka nagtago kalang para ako'y iyong gulatin
handa sa kaba ng iyong hindi pag-alis
sa aking pagbukas
hinahanp kita
hindi moko ginulat
bakit hindi mo ako ginulat?
hindi ka nagtago
nasaan kaba?
sinara ko ulit ang pintuan ng aparador
niloloko ang sarili na ako'y gugulatin ulit
sa pagbukas ko wala kapadin don
hindi kapa din nagpapakita
nakita kong nakasabit ang damit mo
ang iyong amoy
ang mahalimuyak na amoy ng paborito **** pabango
na sana malanghap ko pa
na sana malanghap ko pa ang amoy ng iyong pagdating
nakita na kita
sa letrato nating dalawa
tinitignan ang ating mga imahe
tinitignan ang ating mga ala-ala
binabalikan kung anung meron pa
takot bumitaw sa tadhanang biglang umayaw
mga letratong tayo ay masaya
tayo ay magkasama
tayo na punong puno ng tawa
nakita ko ang letrato na paborito nating dlawa
pero ikaw hindi parin kita makita
makikita pa kaya kita?
hinanap kita
nilibot ko ang bawat sulok
pinuntahan ang dating tagpuan
sinilip ang dilim ng kalungkutan
binukas ang posibleng pinagtaguan
hinahanap ka saan-saan
tinanong ang mga tao sa lansangan
hindi parin kita makita
saan kaba
tama na ang taguan
magpakita kana
lumabas kana
sige na
labas na
ayoko nang magisa
tinanggap ang katotohanang ikaw ay wala na
na iniwan mokong walang ideya kung nasan ka
saan kaba nagpunta?
kung alam kolang na akoy iiwan mo
edi sana ikinulong kita
kung alam kolang na ikaw ay aalis
edi sana ikinandado nalang kita
sana sumulat ka manlang
o kaya nagiwan ng ideya kung nasaan ka man
habang ako nandito parin
hinihintay ang iyong pagbabalik
nakahiga sa kama
nagpapahinga
katabi ang mga unan
mga basang unan
na nilunod ng luha
at iniisip
ANU BANG MERON KAPAG NAGPAPA-ALAM?
Jul 22, 2017
Jul 22, 2017 at 1:29 PM UTC
her: My heart bled
and yours stopped.
We both lost the battle,
but I am the luckier one
I fell on the ground
And you are buried under.
him: I became a lifeless body
underneath the ground.
I am a soul
who guides you.
I witness the recovering
heart of yours healed.
Maybe I am the luckier one.
I lost only my body,
but you lost me.
Jul 22, 2017
Jul 22, 2017 at 1:29 PM UTC
Simple lang naman ang istorya nating dalawa.
Dalawang tanong lang ay tapos na.
NAGSIMULA TAYO SA UMPISA.
na kung paano sinabi mo na,
"Bakit ngayon ka lang dumating sa buhay ko? "
NAGTAPOS TAYO SA HULI.
na kung paano sinabi ko na,
"Bakit hindi kana dumating at bumalik sa buhay ko? "
at diyan nagtatapos ang ating istorya
na kailanman hindi magiging maganda
Jul 22, 2017
Jul 22, 2017 at 1:28 PM UTC
siguro akala mo hindi kita kayang mahalin kagaya ng pagmamahal mo sa akin
siguro kung inisip mo lang na ikaw talaga ang nakatadhana para sa akin
siguro akala mo hindi kita kailangan sa paraang kailangan mo ako
alam mo
hindi ako makakahanap ng tao na kayang intindihin ako
gaya sa paraang nagagawa mo
bumalik kana..
dito kalang..
hinahanap parin kita sa hirap at saya
hinahanap parin kita sa lungkot at ligaya
hinahanap parin kita kapag itim na ang gabi at asul na ang kalangitan
pero tinatanong ko parin sa sarili ko naiisip mo parin kaya ako kagaya ng pagiisip ko sayo
sa oras na maisip mona kailangan kita
nandito parin ako
naghihintay sa iyo
sa oras na ito
hanggang sa pagdating mo
Jul 22, 2017
Jul 22, 2017 at 1:26 PM UTC